5.BÖLÜM - KALBİM NEDEN SENİN YANINDA HIZLANIYOR? - MEHTAP I
HER GÜN SAAT 12.00'DA YENİ BÖLÜM!
AYIN 10'UNA KADAR ÜCRETSİZ - ACELE EDİN VE OKUMAYA BAŞLAYIN...
BEKLEMEK İSTEMİYORSAN HEMEN SATIN AL, SONUNA KADAR OKU!

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️
Mehtap ~ 11.11.2016 CUMA
“Arsanın konumunu beğendin mi?”
Bakışlarım arazide gezindi. Yalnız kalmamızın verdiği gerginlikle ne söyleyeceğimi bilemedim.
Hafifçe başımı sallayıp, “Evet,” dedim.
“Yatak odasının yanına daha büyük bir giyinme odası mı yaptırsak?”
“Öyle istiyorsanız İlknur Hanım'a iletirim.”
“Senin eklemek istediğin bir şey var mı?”
“Bence ilk kata bir oda eklenebilir. Evde kalacak yaşlı misafirler için iyi olur. Bir de büyük bir spor salonu istediğinizi söylemiştiniz, korumalarınız da orayı kullanacaksa dışarıdan kapı eklenebilir. Hem havuza ve saunaya erişim alt kattan daha rahat sağlanır.”
Toplantıdaki konuşmalar aklıma geldi. “Bodrum kata şarap mahzeni hazırlanabilir, daha çok gizli bir bölme gibi olur. Aynı zamanda o kata çalışanlar için yatak odaları da ayarlanabilir.”
Kaşlarını çattı. “Çalışanlar mı?”
“Ev temizliği ya da yemek için yatılı birilerini işe almak istersiniz diye düşünmüştüm. Hem…” Bakışlarım adamlarına kaydı. “Korumalarınız da var. Onlar nerede kalacak?”
Korumalarına doğru dönüp kısa bir bakış attı. “Evimin içinde yabancı sevmem. Bunu hatırlattığın iyi oldu, arsanın bir köşesine çalışanlar için ev yapılmalı…”
“Konuk evi dışında mı? Sanırım çok misafiriniz oluyor.”
“Çevrem fazla… Bir de her zaman takıldığım arkadaş grubum var. Kalabalık bir aileyiz.”
Birlikte ağaçların gölgesine doğru ilerledik.
“Sevdiğin meyve ağaçları var mı?”
Şaşkınca, “Benim mi?” diye sordum. Olumlu olarak başını salladı.
“Kiraz ve erik severim. Küçükken bizim çocuklarla erik ağacına tırmanır, dalından yerdik.”
Altuğ, Emin'i tırmanması için tutardı. Ben ve Batu ise poşetlere meyveleri doldururken bir yandan da yerdik. Müdüre Hanım'ın iyi gününe denk gelirsek mutfaktan tuz almamıza izin verirdi. Bir keresinde o kadar çok toplamıştık ki yemekhanede herkese dağıtılmıştı.
Arsanın engebeli arazisinden çıkarken bir anda ayağım kaydı, düşmemek için Serhat Bey'in koluna tutundum.
“Affedersiniz, düşüyordum.”
Ona döndüğümde yüzünün donuklaştığını ve mimiksiz şekilde bana baktığını gördüm. Parmaklarımın ucunda hissettiğim ıslaklıkla gözüm koluna kaydı.
“İyi misiniz?” Başını sallarken beni geride bırakıp adamlarının yanına ilerledi.
Parmağımın ucunu kokladığımda tanıdık metalik kokuyla şaşırdım. Serhat Bey'in kolu mu kanıyordu? Yaralanmıştı da istemeden yarasını mı kanatmıştım?
Ben bir anda koluna asılınca canı acımış olmalıydı ancak en ufak bir inilti çıkarmamıştı, yüzüne bakmasam bir gariplik olduğunu anlayamazdım.
İlknur abla işini bitirdikten sonra Metehan'ın attığı restoran konumuna geldik. Arabadan indiğimde kapının önünde Serhat Bey'in bizi beklediğini fark ettim. Üzerinde yine siyah bir tişört vardı ama öncekinin aynısı değildi.
Buraya gelirken üstünü mü değiştirmişti? Gerçekten yaralı mıydı? Eğer adam yaralıysa bana neydi ki? Kalbimin bu endişeli çırpınışı nedendi?
Restoranın içinde hiçbir müşterinin olmadığını gördüm. Boğaz manzaralı lüks bir restoranın bu kadar boş olmayacağını düşünüp mekânın kapatıldığını anladım.
Tamam, yaptırdığı iki malikâne nedeniyle zengin bir adam olduğunu biliyordum ama böyle gittiği her mekânı kapattırabilecek güçte miydi? Sanırım Serhat Bey, tahmin ettiğimden daha önemli bir insandı.
İlknur abla tam karşıma, Serhat Bey ise yanımdaki sandalyeye oturdu. Bakışlarım restoranın içinde gezindi, kendimi ister istemez ortama yabancı hissettim.
Yetimhanede kalmaya başladığımdan beri ilk defa bu kadar lüks bir restoranda yemek yiyecektim. Evden okula, okuldan staja, stajdan eve bir hayatım vardı. Çocuklarla gittiğimiz en lüks restoran mahallenin kebapçısıydı. Bir de Necmi Bey'in sekreteri izinli olduğunda onunla birlikte iş toplantılarına katılırdım. Oradan da az çok bu yemek düzenlerini öğrenmiştim.
Bir adam, yanında garsonla masamıza geldi. “Hoş geldiniz, Serhat Bey. Her zamanki gibi ortaya karışık mı yapıyoruz?”
“Evet, öyle yapalım.”
Garson servislerimizi ayarladıktan sonra yanımızdan ayrıldılar. Tek tek sipariş vermediğimize sevinmiştim ama ortaya karışık olayını tam olarak anlamamıştım, kebapçılarda olduğu gibi miydi?
İlknur abla ve Serhat Bey sohbet etmeye başlayınca ben de çocuklardan gelen mesajlara geri döndüm. Yarın hafta sonuydu. Bu nedenle sabahtan çocuklarla kahvaltı edip ardından Batu'yla poligona gidecektik. Sonra da eve dönüp ders çalışacaktım, tamamlamam gereken bir projem vardı.
Ertesi gün Emin'le dövüş dersimiz vardı, muhtemelen akşam yemeğini birlikte yer sonra bir kafede otururduk. Altuğ, yeni bitirdiği kitabı ve konusunu atmıştı. Onu da yanında getirecekti, bu sayede ben de bitirdiği kitabı okuyabilecektim. Her buluşmamızda Altuğ ile kısa süre ortak okuduğumuz kitaplardan konuşurduk.
Serhat Bey'in kolu, mesaj yazan koluma değince irkildim. Yüzümdeki tebessüm donuklaşırken ona döndüm, İlknur ablaya bakıyordu. Normalde bir erkeğin yanına otururken çekinir, oturup oturmamayı kırk kez düşünürdüm. İlk kez böyle bir şey yaşamadığımı ve bunu, şu an fark ettiğimi anlayınca ufak çaplı bir şok geçirdim. Eminim şaşkınlığım tüm yüzüme yansımıştı.
İlknur abla, “Ne dersin, Mehtap?” diye sordu.
Kaşlarım havalanırken ona baktım. “Anlamadım, İlknur Hanım?”
Telefonla uğraşırken aralarında konuştukları konudan tamamen kopmuştum.
“Serhat Bey, seneye tatil için bizi otelinde misafir edebileceğini söyledi. Senin için uygun olur mu?”
Birlikte planladığımız tatili, Serhat Bey'in otelinde mi geçirecektik? İlknur ablanın gözleri ışıl ışıldı. Açık şekilde olumlu cevap vermemi bekliyordu.
Kararsız kaldım. “Şey, bilmem ki… yani…”
İlknur abla gülümseyerek Serhat Bey'e döndü. “Böyle bir teklife hayır diyemeyeceğim. Otelinizin ismini duyunca heyecanlandım. Sayenizde bizi güzel bir tatil bekliyor.”
Sessiz kalıp masaya gelen tabakların sunuluşunu izledim. Çeşit çeşit etler, bir sürü değişik soslar, farklı salatalar ve üç tabak pilav getirilmişti.
Bu kadar şeyi üçümüz nasıl yiyecektik? Daha da önemlisi bu etler nasıl yeniliyordu? Kaburgalı gözüken çatalla bıçakla girişebileceğim bir şeye benzemiyordu bile!
Keşke yemeğe gelmeyip ofise dönseydim. Gerginlikle bacağımı tırnaklamaya başladım.
Serhat Bey'in bakışlarını üzerimde hissedince ona döndüm. Geldiğimizden beri yan yana oturduğumuz hâlde göz göze gelmemiş ya da iletişime geçmemiştik. Gözlerimiz birleşince onu ilk gördüğüm gün hissettiğim duygular bir anda dört bir yanımı sardı.
Sesli şekilde yutkunup tırnaklarımı daha derine geçirmeye başladım. Neden heyecanlanıyor ve elim ayağıma dolaşıyordu, anlayamıyordum. Rüyada değildim. Hiç hissetmediğim bu duygular yanlış şeyler düşünmemi sağlıyordu.
Serhat Bey'in gülen yüzü, kolumu takip edip bacağımın üstünde olduğunu görünce donuklaştı. Onun baktığı yerden bacağımı tırnakladığım gözükmüyordu ama sanki düşen yüz ifadesinden ne yaptığımı anlamış gibi suçlu hissettim.
“Et sevmez misin yoksa?”
Başımı olumsuz olarak salladım. “Daha önce bunları…” Masadaki çeşit çeşit eti gösterdim. “Denemedim ama et yiyorum, severim de.”
“Anladım,” diyerek içlerinden en dolgun gözükene uzandı.
Beş parçaya bölünmüş etin birini tabağına alıp ufak parçalara ayırmaya başladı. İlknur abla, iki üç farklı salatadan ve ona yakın olan bonfileden tabağına almıştı. Ben de kararsız kalıp etlere ve salatalara göz attım. Önce hangisini denemeliydim?
Bakışlarım Serhat Bey'e kaydı. Tabağına birkaç farklı et alıp parçalara ayırdı, yanına da köşedeki salatadan ekledi. “Bu Arap salatası… Umarım hoşuna gider.”
Hazırladığı tabağı benim önümdeki boş tabakla değiştirdi.
“Hepsi bitecek.”
Şaşırarak öylece tabağa bakakaldım. Kendimi o kadar garip hissettim ki benliğim annemle en son yediğimiz akşam yemeğine gitti. O günden sonra kimse benim için böyle bir şey yapmamıştı.
Hâlâ yemeğe başlamadığımı fark edip bacağımı tırnakladığım kolumu masanın üstüne yönlendirdi. İlknur ablaya dönüp, “Afiyet olsun,” dedi.
Kendi tabağını doldururken Serhat Bey'in telefonu çaldı.
“Efendim, Meto?”
…
“İşin bittiyse gel, senin en sevdiğin dana döşten var.”
Metehan Bey, ona ne söylediyse bu durumdan keyif alıyormuş gibi salatasını çatalına alıp ağzına götürdü.
Serhat Bey'in dikkati bende değilken önümdeki doğranmış etlerden yemeye başladım. Salatanın tadına bakınca pek damak tadıma uymadığını fark ettim. Onu kenara ayırıp diğer salatalardan azar azar tabağıma ekledim.
“Geç kalırsan bitebilir, ona göre, on dakikaya burada ol.” Sesi daha çok tehdit eder gibiydi, biraz da alay içeriyordu.
Tabağıma koyduğu dolgun etten bir parça aldım. Hâlâ telefonla konuşan Serhat Bey, kolumu tutup çatalı ağzıma götürmeme engel oldu.
Ona “Ne oldu?” der gibi baktım. Elini bileğime doğru yavaşça kaydırıp masadaki sosa etimi bastırdı, sonra da bileğimi yüzüme doğru hareket ettirip serbest bıraktı. Aynı zamanda, “Tamam Meto, detayları geldiğinde konuşuruz,” dedi. Aldığı cevaptan sonra telefonu kulağından uzaklaştırdı.
Eti ağzıma attım, baharatlı sosla birlikte yumuşacık tadı ağzımın içine yayıldı. Kesinlikle şimdiye kadar yediğim en lezzetli etti.
Bakışlarım İlknur ablaya kaydı, bana şaşkınca bakıyordu. Neden öyle baktığını anlamadığım için yüz ifademle, “Ne oldu?” diye sordum. Sadece gülümsedi, ardından hiçbir şey söylemeden yemeğine devam etti. Şaşkınlığının nedenini anlamadım.
On dakika kadar sonra Metehan Bey aramıza katıldı. Arsadan birlikte ayrılmıştık ama anladığım üzere o, farklı bir yere gitmişti, sonra da yeniden yanımıza gelmişti.
Yemek genel olarak İlknur abla ve Metehan Bey'in konuşmalarıyla geçti. Serhat Bey, arada onların konuşmalarına dâhil olsa da daha çok benim tabağımla ilgilendi.
Ona doğru eğilip kısık bir sesle sordum. “Doydum, daha fazla eklemeseniz olur mu?”
“Doyduğuna emin misin? Başka bir şey istersen,” diyerek garsona bir bakış attı.
Anında karşı çıktım. “Fazlasıyla yedim. Hatta hastaneye giderken bir yere uğrayıp soda almalıyım. Normalde bu kadar yemem ben…”
Aciliyeti varmış gibi garsona el işareti yaptı.
“Ne istemiştiniz, Serhat Bey?”
“Soda,” dedikten sonra bana döndü. “Sade mi?”
Şaşkınlıkla bir garsona bir de Serhat Bey'e baktım. Bu tarz ilgilere alışık değilim.
“Şey… Ihm… Limonlu varsa?”
Garson başını salladı. “Hemen getiriyorum, efendim.”
Kısa süre sonra limonlu sodayı getirdi. Mahcup bir şekilde Serhat Bey'e döndüm.
“Giderken biz alırdık, Serhat Bey. Daha şimdi yedik, zahmet etmeseydiniz.”
Söylediklerimi yok sayıp, “Serhat desen sadece,” dedi.
Birbiriyle konuşan Metehan Bey ve İlknur ablaya kısa bir bakış attım.
“Uygun olmaz, efendim.”
Önüne dönüp başını iki yana salladı, sonra da tabağına bakarak gülümsedi.
“Estağfurullah, o sensin.”
Anlamadığım için öylece ona bakmayı sürdürdüm. Yabancı olduğundan bazı şeyleri anlamıyor olabilirdi ya da sadece benim söylediğim cümleyi anlamamıştı.
“Türkçeyi epey güzel konuşuyorsunuz. Arapça konuşmanızı hiç duymadım, açıkçası merak ettim.”
Gözlerimin içine bakarak (imra'a dhāt basharatin kal-qamar) “,امرأة ذات بشرة كالقمر” dedi.
İlk söylediği kelimenin kadın demek olduğunu biliyordum. İkincisi de yüzle ilgili bir şeydi sanırım ama tam çıkaramadım.
“Ne demek?”
Bana yandan bir gülüş atıp çapkınca gülümsedi, sonra da cevap vermeden önüne döndü.
“Kötü bir şey söylemediniz, değil mi?”
“Çok kötü bir şey söyledim.”
“Ne kadar kötü?”
“Muhtemelen ne demek istediğimi anlasaydın kafamı kırardın.”
Yüzümdeki ifade onu eğlendirmiş gibiydi. Keyifli bir kahkaha atınca İlknur ablanın ve Metehan Bey'in bakışları bize döndü.
Utanıp yarısını içtiğim sodayla oynamaya başladım. Ne demek istemişti? Kafasını mı kırardım? Söylediği şey, o kadar kötü müydü?
İlknur ablaya, “Artık kalkalım mı?” diye çekinerek sordum. O da beni onaylayınca yerimizde toparlandık.
Ayağa kalkıp çıkışa ilerlemeye başladık. Metehan Bey, bir anda durunca ben de ona değmemek için aniden duraksadım. Serhat Bey de hemen arkamdaydı. Ani duruşumla mesafeyi ayarlayamadığı için bana çarptı.
Sırtıma yaslanan göğsüyle bedenime bir sıcaklık yayıldı. Elim ayağıma dolaştı, neden bir anda durduğumu açıklama isteğiyle başımı Serhat Bey'e çevirdim. Ama o benim aksime güzel bir gülümsemeyle bana bakıyordu. Hani gözünün içi gülüyor derler ya, tam olarak öyleydi. Gözlerimin içine bakarken gözlerinde yıldızlar gözüküyordu.
Ne diyeceğimi unuttum. Bu yakınlıktan rahatsız olup sesli şekilde yutkundum. İlk defa tanımadığım bir erkekle bu kadar yakındım, aramızdaki kıvılcımlar gözle görülür düzeydeydi. Göğsümde hissettiğim ağrıyla afalladım.
Metehan Bey, hemen arkasında sıkıştığımı fark edip bana döndü. “Pardon, Mehtap yenge. Buyur, sen geç.”
Bu birkaç saniyede yaşanan olay, kalbimin yerinden çıkacakmış gibi atmasına neden oldu. Başımdan aşağıya kaynar sular döküldü, terledim. Nefeslerim sıklaştı, boğazımda bir yanma hissettim.
Metehan Bey'in yanından geçip yürümeye devam ettim. Bir yandan da az önce giydiğim siyah ceketimi çıkardım. Derin bir nefes içime çektim, yüzüme hava gelmesi için elimi yelpaze gibi silktim. Dışarıya çıktığımda yüzüme vuran rüzgâr bile hislerimi yok etmedi. Daha önce hiç böyle hissetmemiştim, sanırım kalp krizi geçiriyordum.
Arkamda gördüğüm Metehan Bey'le aklım başıma yeni geldi.
“Teşekkür ederim, Metehan Bey.”
“Aşk olsun, Mehtap yenge. Meto de lütfen.”
“İnşallah,” dedi Serhat Bey.
Metehan Bey'e ne diyeceğimi bilemedim, sadece başımı salladım.
İlknur abla ve Serhat Bey el sıkıştılar.
“Bu güzel yemek için teşekkür ederiz, Serhat Bey.”
Metehan Bey'e döndü. “Bursa'da İskender kebabı yemek de benim sözüm, unutmadım. Siz de unutmayın, Meto Bey.”
Onlar bunu konuşurken Serhat Bey bana elini uzattı. Bir ona bir de eline, sanki daha önce hiç el görmemişim gibi baktım.
Ellerim terlemişti, sıkıp sıkmamak arasında kalarak yutkundum. Gözlerinin içine bakınca yine o parıldayan gözleriyle güven veren bir ifade takınıp elini işaret etti. Elimi çaktırmadan altındaki kumaşa kuruladım.
Eline uzanıp nazikçe sıktım. “Her şey için teşekkür ederiz, Serhat Bey.”
“Bey'i kaldıramıyoruz yani?”
Kaşlarımı hafifçe çatıp başımı olumsuz anlamda salladım.
Elimi çekmeye çalışınca sanki birkaç saniye daha elimi tutmaya ihtiyacı varmış gibi kaldı. Sonra da ne yaptığını fark edip yutkunarak elimi bıraktı.
“Peki o zaman, öyle olsun.”
Başımı Metehan Bey'e doğru sallayıp yanından geçtim. O da bana aynı şekilde karşılık verdi. İlknur ablanın arabasına binip hastaneye doğru yola çıktık.
İlknur abla kısa süre teyzeme uğradıktan sonra hastaneden ayrıldı. Teyzem ilaçlarını içip uyudu. Ben de her zamanki gibi koridora çıktım ve bekleme alanına oturdum. Bu sefer üstüme minik bir battaniye de almıştım. Geçen hissettiğim sıcaklığı hatırlayınca hafifçe dudaklarım kıvrıldı.
Oturduğum yerde yana doğru dönüp ayaklarımı toparladım, başımı bankın kenarına yerleştirdim.
Bir süre bugün yaşadıklarımı ve bu aralar hissettiğim garip duyguları düşündüm. Zihnimdeki seslerin çatışması bir zaman sonra azaldı. Gözlerimi kapatarak derin bir uykuya geçtim.
🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨
⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️
🪶 R ~ U ~ Y ~ A ~ M B ~ O ~ O ~ K ~ S 🪶
💜 Bizi takip ediyor musun?
✨ Takip etmeyi unutma 👇
Instagram: @ruyam.books @yazar.ruyam
Tiktok: @yazar.ruyam Youtube: Ruyam
Dreamer Kulüp'e katılın!
Yayınlanmamış bölümler, ücretsiz ön okumalar, erkek karakter gözünden bölümler ücretsiz mail adresinize gelsin.
.png)



Yorumlar