17. BÖLÜM - BENİM YERİME KARAR VEREMEZSİN - MEHTAP I
HER GÜN SAAT 12.00'DA YENİ BÖLÜM!
AYIN 10'UNA KADAR ÜCRETSİZ - ACELE EDİN VE OKUMAYA BAŞLAYIN...
BEKLEMEK İSTEMİYORSAN HEMEN SATIN AL, SONUNA KADAR OKU!

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️
Mehtap ~ 13.07.2017 PERŞEMBE
“Benimle evlenmek mi istiyorsun?”
Ağzımdan çıkan kelimelerle gerildi, bu cümleyi beklemiyormuş gibiydi. Ne yani benimle evlenmek istemiyor, sadece birlikte mi yaşamak istiyordu? Bu konuda ne düşünmeliydim? Kastettiği tam olarak neydi?
Kendimi hızlıca geriye çektim. Serhat'ın bu cümleyi kurarkenki amacı neydi? Benimle nikâhsız dost hayatı yaşamak mı?
Gerçekten benimle gönül eğlendirmek istiyordu, sıkılınca da bırakıp gidecekti.
Kaşlarımı çatıp Serhat'a baktım. Ağzından herhangi bir kelime çıkmadı. Hiçbir şey söyleyemedi. Neden cevap vermiyordu? En azından yanlış anladığımı falan söyleyemez miydi?
Onu beklemeden restorana yürüyüp içeriye girdim. Necmi Bey, cam kenarında bir masaya oturmuştu, ben de karşısına geçtim.
“Ekin ile çalışmak nasıl gidiyor?”
Gönülsüzce cevap verdim. “Şu an iyi gidiyor, deneyim kazanmaya çalışıyorum.”
“İşinde çok iyidir ama asistanlarıyla nedense arası iyi olmuyor. Genelde onları kaçırmasıyla meşhur. Umarım sen uzun süre bizimle çalışırsın.”
Ekin Bey'in mimar asistanlarının kaçması çok normaldi. Bana yaptıklarını benden öncekilere de yaptıysa depar atarak gitmişlerdir.
İşleri üstüme yıkıp geç saatlere kadar çalıştırıyordu, tek bakışta nerelerde ne eksik var, nasıl düzenlenmeli söylüyor sonra da kendi işlerine odaklanıyordu. Asistanı olmak gerçekten zordu.
“Yüksek lisansa başvurmayı düşünüyorum. Birincilikle mezun olduğum için İTÜ'den devam edebilirim.”
Başını salladı. O sırada Serhat yanıma gelip oturdu.
“Başarılı bir öğrencisin. Yüksek lisans için yurt dışını neden düşünmedin?”
Maddi gücüm buna yetmez diyemedim.
“Ailemden uzakta kalmak istemiyorum,” diyerek Necmi Bey'i cevaplandırdım.
Serhat, kafasını çevirerek soru dolu gözlerle bana baktı. Başını hafif yan yatırıp bir şey hatırlamış gibi bakışlarını benden çekti. Hem ölüm döşeğindeki teyzemi hem de çocukları bırakmak istemiyordum. Belki doktora için yurt dışını düşünebilirdim.
Garson siparişlerimizi almak için yanımıza geldiğinde Necmi Bey'in telefonu çaldı.
Serhat, “Sonra sipariş vereceğiz,” diyerek garsonu gönderdi.
Necmi Bey, sandalyesinden kalktı. “Nasıl olur? Çok mu kötü çarpmışlar?”
Kulağında telefonuyla Serhat'a döndü. “Arabama çarpmışlar, ofise dönmem gerekiyor. Polis gelmiş, tutanak tutulması gerekiyormuş.”
“Fazla bir şey yoktur umarım,” dedi Serhat ama sesinin tınısında hafif bir alay vardı.
Necmi Bey'in arabası için endişelenmesi ona komik mi gelmişti? Zengindi tabii, istediği arabadan istediği kadar alırdı, bu tarz telaşlarımız onun için komik olmalıydı.
Muhtemelen kendi arabasına bir şey olsa dönüp bakmaz, umursamazdı, bizim gibi insanlar ise arabalarına gözü gibi bakardı.
Yerimden kalkınca Serhat'ın eli bileğimi sardı. Ne yapmak istediğini anlamaya çalışarak ona döndüm.
“Sizi adamlarım bırakır, işlemler konusunda yardımcı da olurlar. Yemeği başka bir zaman yeriz, acelesi yok.”
Necmi Bey, ona teşekkür edip restoranın çıkışına ilerledi. Yeniden masadan uzaklaşmak için adım atınca Serhat'ın bileğimi tutan eli sıkılaştı. Ona dönüp baktım, gözlerinde eğlendiğini belli eden pırıltılar vardı.
“Nereye gidiyorsun, Mehtap?”
“Anlamadım, Serhat Bey.”
Yürüyen Necmi Bey'i işaret ettim. “Ofise dönüyoruz.”
Başını yavaşça olumsuz olarak salladı. “Necmi Bey gidiyor, sen kalıyorsun.”
“Neden? Buraya Necmi Bey'in sekreteri izinli olduğu için geldim. Ofiste işlerim var, hazır dönmüşken onları da yapacağım.”
Söylediklerim üzerine güldü. Neden bu kadar eğleniyordu?
Bileğimdeki elini gevşetip baş ve işaret parmağını birbirine değdirdi. Sonra da bu görüntü hoşuna gitmiş gibi çapkın bir edayla gülümsedi.
Parmaklarıyla bilek kalınlığımı mı ölçmeye çalışıyordu?
Serhat Arslan, ne çeşit bir manyaktı?
“Şuraya bak, bileğin incecik. Zayıflıktan ölmek istemiyorsan gerçekten bir şeyler yemelisin.”
Bu adam neden benim kiloma bu kadar takmıştı?
Onunla her karşılaştığımızda sürekli bana bir şeyler yedirmeye çalışıyordu. Restoranda tabağımı doldurması, ormanda beni bulduğunda söyledikleri, doktora vitaminli serum taktırması… Bu adam gerçekten değişikti.
Beni aşağıya doğru çekti. “Hadi otur.”
Israrla sandalyeye oturmayınca bu sefer omzumdan bastırarak oturttu.
Artık bu hareketlerine tahammül edemiyordum. Tam bir zorbaya dönüşmüştü ya da çok ciddi psikolojik sorunları vardı.
Beni sevdiğine de inanmıyordum. Böyle biriyle bir gün bile geçiremezdim. Şu an yaşadığımız yakınlık da sadece hormonlarımızla alakalıydı. Birbirimizden uzak durursak her şey yoluna girecektir.
“Ya siz gerçekten ne yapmaya çalışıyorsunuz? Dünya sizin etrafınızda dönmüyor! İnsanların para kazanması için çalışması gerekiyor.”
“Teklifimi kabul etseydin mesai saatin bittikten sonra gelirdik.”
Dudaklarım aralanmış ve kaşlarım havalanmış şekilde ona bakakaldım. Ne demek istiyordu?
“Bir dakika?” Yok artık… O…
Restoranı gösterdi. “Seni biriyle tanıştırmak istediğimi söylemiştim.”
“Ben böyle bir şeyi kabul etmedim!”
“Eee, etmediğin için bu kadar uğraşa girdim. Neyse ki bir şekilde hallettik.”
Necmi Bey'in arabasına Serhat'ın adamları mı çarpmıştı?
“Ne yapsaydım, Mehtap? Ofisten seni omzuma atıp mı çıkarsaydım?”
Resmen şok olmuştum. Bu adam nasıl bir düşünce yapısına sahipti?
“Ha sen dersen bir dahakine öyle yap. Onu da yaparım, benim için sorun değil.”
Bir de pişkin pişkin gülüyordu, bu adam beni gerçekten öldürecekti.
İlknur abla ve Metehan'ın ofisten çıkarken tam yemeğe gideceğimiz sırada buluşmaları aklıma geldi. Benim yabancı birinin arabasına binmediğimi görünce İlknur ablayı da bu işe alet mi etmişlerdi? Metehan, onu nasıl ikna etmişti yoksa hiç mi haberi yoktu?
Normalde böyle iş toplantılarına Metehan'ın Serhat'la birlikte gelmesi gerekmez miydi? Evet, onun da bizimle olması gerekirdi.
Gözüm masaların üstünde gezindi. Geldiğimiz restoran şık ve pahalı bir yerdi. Boğaz'ı görüyordu, manzarasına diyecek lafım yoktu. Diğer masalara servis açılmamıştı, bizim masamızda üç kişilik hazırlık yapılmıştı. Masanın üstünde beyaz güller olan bir vazo vardı.
Derin bir nefes alıp verdim, Serhat'a döndüm. Deniz mavisi gözleriyle hâlihazırda beni inceliyordu. Yüz ifademden düşündüklerimi anlamaya çalışıyor olmalıydı.
“Çok mu kızdın?”
“Hem de çok!”
Bir anda yanağıma varla yok arası bir öpücük kondurdu. Gözlerim kocaman açıldı.
“Eee zaten kızmıştın, daha çok kızmanda bir sakınca yok.”
Allah'ım bu adam beni öldürmek mi istiyordu? Amacı buysa gerçekten başarmak üzereydi. Bir de kafasını beyaz güllere çevirip gülmek ve gülmemek arasında minik bir tebessümle bakması yok muydu? Yanağımı öptü diye mutlu mu olmuştu? Gözleri arada beni buluyor, ona baktığımı fark edince gözlerini kaçırıyordu. Serhat, ne yapmaya çalışıyordu?
“Gerçekten yurt dışında okumak istememenin nedeni ailen mi?” diye sordu.
“İlk nedenim teyzem.”
Hastaneye daha önce gelmişti. Teyzemin hastalığını biliyor muydu?
“Diğer nedenin?”
Yüz ifadesinde merak vardı. Neden yurt dışı olayını bu kadar merak etmişti ki?
“Maddiyat. Şu an yurt dışında okumayı karşılayamam.”
Başka biri olsaydı bunu söylemezdim ama Serhat'ın aramızdaki farkları görmesini istiyordum. O özel uçağıyla aynı gün içinde birkaç ülke gezerken benim hayatım idareli harcamalarla geçiyordu. Çalışıp para kazanmak zorundaydım.
Yaz tatilinde İlknur ablayla tatile gitmek istiyorduk, oraya gidip gitmemeyi bile kırk kere düşünmüştüm. Sonra Serhat'ın davetini İlknur abla kabul edince kenarda birikimim oluşmuştu. Gerçi benim birikim param, Serhat'ın sakız parası bile değildi.
Aramızdaki fark ciddi boyuttaydı, hiçbir kulvarda ona ve ailesine yetişemezdim. Serhat'ın benimle evlenmek istememesi o yüzden normaldi. Belki de beni para avcısı olarak görüyordu.
“Maddiyat sıkıntı değil de teyzen konusunda bir şey yapamam.”
“Senden neden bir şey yapmanı isteyeyim ki? Eğer durumum olursa ileride ben yaparım.”
“Bana karşı bu kadar acımasız olma.”
Ne dememi bekliyordu ki? Tabii masraflarımı sen karşıla, ben yurt dışında okumak istiyorum dememi mi? Ölsem böyle bir şey istemezdim.
Kendi ayaklarının üstünde duran güçlü bir kadın olmak istediğimin farkında değil miydi?
Parmak uçlarıyla saçlarımı geriye atıp boynumu açığa çıkardı.
“O kadar asil duruyorsun ki senden daha zarif bir kadınla tanışmadım. Tek kötü huyun var.”
Parmakları yanağımdaki bir noktayı buldu. “Gamzelerini göstermemekte fazla ısrarcısın. Güzelliğini kahkahalarınla taçlandırman gerektiğini düşünüyorum.”
Gamzelerimi parmak sırtlarıyla okşadı.
“Ben de çok şey düşünüp istiyorum ama hiçbiri olmuyor.”
Güldü. “Senin bu buzdan kalbini nasıl eriteceğim ben?”
“Sen o buzun nilas olduğunu düşünüyorsun ama benim kalbim çoktan buzul oldu, artık eskisi gibi incelmez. Gönül eğlendirecek başka birini bul.”
“Benim gönlüm sadece seni biliyor. Başka birine ihtiyacım yok.”
Yalancı… Senin gibi birine asla inanmazdım.
“Sanırım sana güvenmediğimi söylememe gerek yok. Zira hepiniz aynısınız!”
“Peki, kalbini iyileştirmemin bir yolu yok mu?”
Vardı ama o bunu yapamazdı, bizden olmazdı.
Serhat'ın gözlerine donuk yüz ifademle baktım.
“Mehtap, beni gerçekten anlamıyorsun, değil mi?”
Birkaç saniye duraksadı. “Bana bakarken içten şekilde gülümse diye her şeyi yaparım.”
“Hevesin geçtikten sonra ne olacak? İyileştirdiğin yaraları kendi ellerinle yeniden mi açacaksın?”
Kararlı şekilde gözlerinin içine baktım. “Beni sevmeyeceksen, yanımda olmayacaksan, benimle hayatı paylaşmayacaksan bana yaklaşma, Serhat Arslan. Benim duygularım senin heveslerinin oyuncağı olmasın. Biraz vicdanın varsa benimle oynama.”
Onu anlamadığımı söylüyordu ama umarım o beni anlar, benden uzak dururdu çünkü onun gibi birine kapılmamak imkânsızdı.
Uzun süre birbirimizin gözlerinin içine baktık. Ben onun göz bebeklerinde tanımadığım duygular görürken o bende ne görmüştü bilmiyordum. Bir şey söylememişti zaten. Belki de bu saatten sonra onu bir daha göremeyecektim. Tam şu an bu restoran, son görüşmemize tanıklık ediyor olabilirdi. Gözlerini benden çekip bakışlarını restoranın içinde gezdirdi.
Aramızdaki suskunluğu bozdum. “Emrivakileri de sevmem, bir daha olmasın.”
Gözleri restoranın kapısına takıldı. “Sonunda geldi.”
O ayağa kalkınca bakışlarım kapıya döndü. Bu güzel kadın da kimdi? Şimdi o da çıkıp, “Ben Serhat'ın karısıyım,” derse hiç şaşırmazdım, artık bu adamdan her şeyi bekliyordum.
Kadını aşağıdan yukarıya süzdüm, kıyafetleri on yıllık maaşım kadardı. Hayatım boyunca çalışsam elinde tuttuğu çantayı alamazdım.
Gözleri Serhat'la buluşunca parladı. Onu ne kadar sevdiği bakışlarından belliydi. Şimdi ne yapacaktım? Burada bulunmam emrivaki olmuştu, kendimi garip hissediyordum.
Ne vasıfla bu kadınla tanışacaktım? Serhat'ın hayatında neydim ki?
Daha tanışacağım kadının kim olduğunu bilmiyordum. Bu genç kadın kimdi?
Aklımda ihtimaller dönüp durdu, sessizce Serhat gibi ayağa kalktım.
🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨
⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️
🪶 R ~ U ~ Y ~ A ~ M B ~ O ~ O ~ K ~ S 🪶
💜 Bizi takip ediyor musun?
✨ Takip etmeyi unutma 👇
Instagram: @ruyam.books @yazar.ruyam
Tiktok: @yazar.ruyam Youtube: Ruyam
.png)



Yorumlar