15. BÖLÜM - KALBİMLE AKLIM AYNI YERDE DEĞİL - MEHTAP I
HER GÜN SAAT 12.00'DA YENİ BÖLÜM!
AYIN 10'UNA KADAR ÜCRETSİZ - ACELE EDİN VE OKUMAYA BAŞLAYIN...
BEKLEMEK İSTEMİYORSAN HEMEN SATIN AL, SONUNA KADAR OKU!

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️
Mehtap ~ 13.07.2017 PERŞEMBE
“İzin alamadığıma inanamıyorum. Hep Necmi Bey yüzünden!” İlknur ablanın öğle yemeğine çıkması gerekiyordu ama son dakika kendisine iş kilitlediği için Necmi Bey'e sinirliydi.
Elini tuttum. “Önemli değil, akşam iş çıkışı bana gelirsin, kendi aramızda kutlarız.”
Yarın mezuniyet törenim vardı. İlknur abla gelemiyordu, Emin ve Altuğ yurt dışındaydı, Batu ise Helin'in peşinden turneye gitmişti.
“Mehtap, çok özür dilerim. İnan gelmeyi çok istiyordum. Seni yalnız bırakmaya niyetim yoktu ama görüyorsun.”
Ona tebessüm edip sarıldım. “Hadi artık öğle yemeğine çık. Toplantı için evrakları ben hazırlarım.”
Bana “Emin misin?” der gibi baktı. Başımı olumlu olarak salladım.
Mezuniyette herkesin ailesi yanındayken ben yalnız olacaktım ama buna alışmam gerektiğini zaten biliyordum. Yakında gerçekten kimsesiz kalacaktım. Babamın babası olacak adam, Baran'ın buraya geldiğini öğrenince benimle görüşmesini yasaklamıştı. Onun gözünde yaşananların suçlusu her zaman bendim. Aşirette işler karışmıştı, yine de şu anlık bana dokunan yoktu.
O gecenin üstünden aylar geçmişti. Her şey rutin şekilde devam ediyordu, beyaz güller dışında… Artık kapıma kimse beyaz gül bırakmıyordu. Sanırım Serhat'ı bu konuda incitmiştim ya da o gün neler düşündüyse artık benimle uğraşmak istemeyeceğine karar vermişti.
Zaten en son görüşmemizde kalbime indirerek evden çıkıp gitmişti, sonra ondan ne ses duymuştum ne de seda… Tek bildiğim Türkiye'de olmadığıydı. Zira ev projesi için uzaktan toplantılara katılmış, süreci bu şekilde takip etmişti.
Bugün iş tesliminden önceki son toplantıyı yapacaktık. Ev, pardon malikâne neredeyse tamamlanmıştı. Birkaç hafta içinde yaşanabilir hâle gelecekti. Teslimden sonra muhtemelen Serhat'ı bir daha hiç göremeyecektim.
Toplantı odasını çoktan hazırlamıştım ama uzaktan bağlantı konusunda bir şey söylemedikleri için bilgisayarı hazırlayıp hazırlamamak konusunda tereddütte kalmıştım. Bana söylemeyi unuttuklarını düşünerek yine de bağladım.
Bulantı hissiyle hızlıca tuvalete koşup öğürdüm. Sabah yediğim iki üç lokmayı çıkartırken biraz olsun rahatladım. Son zamanlarım çok stresli geçmişti, bedenim artık bu tempoyu kaldıramıyordu. Bitirme projemi başarıyla tamamladığım için okuldan birincilikle mezun oluyordum. Staj dosyam kuruldan geçmişti, hatta KAN Mimarlıkta resmî olarak asistanlığa da başlamıştım. Yüksek lisans için hazırlık yapıyordum, yani okul hayatımda her şey yolundaydı.
Sadece teyzem ve Serhat aklımı kurcalıyordu, bir de daha ilk haftadan Ekin Bey, hiç boş kalmamı istemiyormuş gibi görev üstüne görev yağdırmıştı. Sırf onları tamamlamak için birkaç gün üst üste geç saatlere kadar ofiste kalmam gerekmişti, neyse ki İlknur ablanın da işleri yoğundu, benimle kalıp işlerim bitene kadar beklemişti.
Elimi yüzümü yıkadım. Ağzımı çalkalarken bakışlarım tuvalete giren yaz stajyerlerine takıldı.
“Kızım sana ne diyorum, taş gibi adam, esmer bir de üstüne.”
“Deniz mavisi gözlerini gördün mü?”
“Gördüm, görmez olur muyum?”
“Saçları yanlarından ve arkasından kısa, üst kısmı biraz daha uzun kıvırcıktı.”
“Subay tıraşı mı diyorlardı?”
“İşte, ondan.”
“Giyinişi salaştı ama kaslarını fark ettim, belirgindi, zengine benziyordu.”
Aralarında en havalı gözüken saçlarını geriye savurdu. “Ben böyle kaç tanesini muma çevirdim, peşimden koşturdum. Oho!”
Bunlar iş yerinde konuşulacak konular mıydı?
Aynada kendime baktım, yüzüm bembeyaz olmuştu. Dişlerimi kontrol edip tuvaletten çıktım.
Öğle arasında olduğumuz için ofiste çalışan birkaç kişi vardı. Bakışlarım saati buldu, herkes yirmi dakikaya ofise dönmüş olurdu.
Ben yine işlerden öğle yemeğine çıkamamıştım, zaten hâlsiz hissettiğim için kendi yaptığım sandviçi yiyecektim. Büyük olasılıkla yedikten sonra onu da kusacaktım, iyileşene kadar bu döngüden çıkamayacağımı biliyordum.
Necmi Bey beni görünce eliyle gelmemi işaret etti.
“Buyurun, Necmi Bey?”
“Ekin ve İlknur gelene kadar misafirlerimizin yanında kal. Bir ihtiyaçları olursa hallet.”
Toplantı odasına göz attım. Serhat baş köşede oturuyordu, Metehan hemen yanındaydı, Ahmad ise arkalarında ayakta konuşuyordu.
“Görüşme yine uzaktan bağlantıyla yapılmayacak mıydı?”
Necmi Bey kaşlarını çattı. “Ben nereden bileyim? Senin bilmen lazım.”
Kimse bana bu konuda bilgi vermemişti. Daha fazla Necmi Bey'in bakışlarına dayanamayıp toplantı odasına ilerledim.
İçeri girince Metehan’la göz göze geldim. “Hoş geldiniz, istediğiniz bir şey var mı?”
“Yok yenge, gel otur. Hasta mısın?”
Başımı olumsuz olarak salladım.
O sırada Serhat’ın bakışlarının yüzümde gezindiğini hissettim.
“Ahmad, sen bir şey ister misin?”
“Yok yenge, sağ ol. Bir şey lazım olursa ben getiririm.”
Sadece başımı sallayıp Ahmad'ın dikildiği yerin yanındaki sandalyeye oturdum.
“Ekürilerin nerede?”
“O ne demek, yenge?”
Meto kıkırdadı. “Hamad ve Nasser’i soruyor.”
“Ha, öyle desene, yenge. Atımın nerede olduğunu soruyorsun sandım.”
“Sizin oralarda buna benzer bir kelime yok mu?”
“Biz Arapça lehçesine Khaleeji diyoruz. Khaleeji’de en yakın arkadaşlar arasında Khovee erkek için, Khoviti kadın için kullanılıyor.”
“Cümle içinde söyler misin? Merak ettim.”
“Antum khoviyyati” (أنتم خوياي): “Sizler benim can kankalarımsınız.”
“Ehhna şillah vahda” (احنا شلة وحدة): “Biz tek bir ekibiz.”
“Bunu şey olarak düşün yenge, ‘Ayrılmaz bir çeteyiz’ gibi.”
Ahmad, çekinmeden kendi WhatsApp konuşmalarını gösterdi. İşaret ettiği grubun adı, Eş-Şillah’dı.
“Bu da o zaman ‘Bizim Ekip’ demek mi oluyor?”
Gülümseyerek başını salladı. Sanki uzun zamandır görüşmeyen iki dost gibi sohbet etmeye başladık. Tabii o bana fazlasıyla saygılı davranıyordu. Aynı zamanda samimiydi, kendince farklı bir tarzı vardı.
Ahmad'ı mantıksal düşündüğü için kendime yakın hissetmiştim, var olan sınırlarımı ihlal etmeden güzel bir iletişim frekansı yakalamıştık. O bana Arap kültürüyle ilgili mimari yapıları gösterdi, ben de kendimce yorumladım.
Metehan da arada sohbetimize katıldı, kendince fikirlerini söyledi.
Serhat, kaşlarını çatıp tüm sohbet boyunca bana baktı.
Odaya girdiğimden beri bir an olsun onu muhatap almamıştım, açıkçası davranışlarını anlamıyordum, üstüne üstlük adamlarının bana hâlâ “Yenge,” diye seslenmesine izin veriyordu.
Onu en son gördüğümde, beni köprücük kemiğimden varla yok arası öpmüş, sonra da alnımı tam iki kez öperek ortadan kaybolmuştu.
Hayır, ne tepki vermemi bekliyordu? Gecesinde ona şans vermemi isteyip beni sevdiğini söylemişti. O günden sonra aylar geçmişti, biz daha yeni bu toplantı odasında yüz yüze görüşüyorduk.
Gerçekten seviyor olsaydı herhâlde böyle yapmazdı. Beni heves olarak görmeseydi her fırsatı kollardı, o ise tam tersini yapmış, sanki görüşmeyelim diye özellikle benden kaçmıştı.
Dürtülerine engel olamayıp beni öpmüş, aslında hissetmediği şeyler söylemişti. Ertesi gün dürtüleri etkisini yitirince saçmaladığını fark edip ortadan kaybolmuştu.
“Çıkın.” Serhat'ın sesi toplantı odasında yankılandı.
Ahmad ve Metehan'ın çoktan toplantı odasından çıktığını görünce yerimde kıpırdandım.
“Sen nereye?”
“Çıkın demediniz mi?”
Kaşlarını yapabilirmiş gibi daha çok çattı. “Mehtap, sen beni çıldırtmaya mı çalışıyorsun?”
“Anlamadım, ben size ne yapabilirim ki? Sadece bu ofiste çalışan sıradan bir mimar asistanıyım.”
“Kim olduğunu bilseydin sen bile sana hürmet etmek isterdin, güzelim.”
Yalancı pislik… Kim bilir kimlere kimlere güzelim diyordu.
“Lütfen söylediklerinize dikkat edin.”
“Anladım. Örmüşsün duvarlarını, yine buzlarına çarpa çarpa manyak edeceksin beni.”
Kollarımı birbirine doladım. “Ne demek istediğinizi anlamıyorum.”
Telefonum çaldı. “Efendim, Ekin Bey?”
“Ofise geç gelebilirim.”
Şaşkınlıkla dudaklarım aralandı. Serhat'ın bakışları dudaklarımı buldu.
“Ekin Bey, Serhat Arslan burada.”
Bu adam hem toplantı ayarlayıp hem de bana haber vermemişti, üstüne bir de geç mi kalacaktı? Böyle biri olduğunu asistanı değilken bilmiyordum, hâlbuki stajyerlerine iyi davranırdı.
“Neden ofiste toplantı ayarlamadan önce bana haber vermiyorsun?” diye hesap sordu.
Sesi dışarıdan duyulabilecek kadar yüksek çıkmıştı.
“Ben ayarlamadım, Ekin Bey. Benim de geldiklerinde haberim oldu. Bugün uzaktan bağlantı yapılacak sanıyordum.”
Kendi kendine birkaç küfür savurdu. “Toplantı odası hazır mıydı, peki?”
“Evet, her ihtimale karşı hazırlamıştım.”
“Tamam, kapat, geliyorum.”
Başımı geriye doğru yaslayıp yutkundum. Bu aralar hem fiziksel hem de zihinsel olarak çok yorgundum, üstüne bir de Ekin Bey fazla geliyordu.
Boynumda hissettiğim parmaklarla irkildim. Başımı eğince Serhat’la yüz yüze geldim. Aramızda çok az mesafe vardı, bana doğru uzanmıştı.
Parmak uçlarıyla boynuma belli belirsiz dokundu.
“Hastaneye git, ilaç kullanmazsan geçmez.”
“Anlamadım?”
“Boğazın enfeksiyon kapmış, fark etmedin mi?”
Kaşlarım kendiliğinden havalandı. “Doktorsunuz da ben mi bilmiyorum?”
“Doktor değilim ama hipotermi eşiğine gelmiş birini iyileştirmişliğim var.”
Sinirlenip elini ittirdim. “Ne yapmaya çalışıyorsunuz, Serhat Bey?”
“Yeniden ‘Bey’ oldum desene.”
“Ben sizi anlamıyorum, gerçekten amacınız ne?”
Omuzlarını silkti. “Benim ne amacım olacak, güzelim?”
“Daha az önce sizi uyardım. Anladım, herkese söylediğiniz için ağzınıza pelesenk olmuş ama…”
Gözlerindeki soru işaretleriyle duraksadım. “Sorun.”
“Pelesenk ne oluyordu?”
Onu mimiklerinden tanımaya başladığımı fark ettiğim an şok dalgası yüzümü vurdu, kısa bir süre hareketsiz kaldım.
“Neyse, boş ver. Sen devam et, lafını bölme.”
Sinirlenmem hoşuna gidiyor gibiydi, bu beni daha garip bir duruma soktu. Kelimeleri aklımda toparlayıp ağzımı açmıştım ki onun bakışları bacaklarımı buldu.
“Umarım bu, etek şortlu takımlardandır.”
“Size ne?”
“Benim için sorun yok, ben hasta olma diye söylüyorum.”
Gerçekten anlaşamıyorduk. Şurada ciddi bir şey konuşmaya çalıştıkça konuyu bambaşka noktalara çekiyordu.
Bakışlarını bacaklarımdan çekip gözlerime çevirdi.
“Bugün akşam yemeğini birlikte yiyelim mi? Seni tanıştırmak istediğim biri var.”
Dudaklarım şaşkınlıkla aralandı.
“Ne? Bu sefer de yakınlığımız yok dersen tescilli yakınlığımızı hatırlatmam gerekecek.”
Bakışları önce köprücük kemiğimi, sonra da göğüslerimi buldu.
“Sapık,” dedim hiç çekinmeden. “Hem sapıksın hem de yalancı! Senin gibi adamlarla işim olmaz benim.”
Toplantı odasından kaçar gibi çıktım.
Sıcaklamış tenime makyajımı bozmadan su çarparken konuştuklarımız aklımda dönüp durdu. Gerçekten amacı neydi? Ne yapmaya çalışıyordu?
Öyle rahat davranıyordu ki bizi gören ya sevgili ya da karı koca sanardı ama aslında hiçbir şey değildik. Aylardır görüşmemiştik, buna rağmen benimle bir anda yemeğe çıkmak istiyordu. Bir de beni tanıştıracağı biri varmış. Kiminle tanışabilirdim ki? Ben onun çevresindeki kimseye uyum sağlayamazdım.
Herkesin toplantı odasına girmesini bekleyip en son ben girdim. Şansıma Ekin Bey'in yanı ve Serhat'ın çaprazına denk geldim.
Önce İlknur abla konuşmaya başladı. “Evet, Serhat Bey, bu toplantımız İstanbul'daki proje için son görüşmemiz olacak. Bodrum'daki projeyi oradaki ofisimizle başlattık, onun görüşmelerini ayrı planlayacağız.”
Serhat, gülümseyerek karşılık verdi. “Bence daha çok görüşeceğiz.”
Herkes bu cümleyi inşaatlar için söylediğini sanıyordu ama sesindeki tınıdan bunun farklı bir anlama geldiğini biliyordum. Başımı iki yana sallayıp önüme döndüm.
“Zaten yakında Bodrum’daki otelimde tatil yapacaktınız, değil mi?”
Bakışları Metehan’a kaydı. “Rezervasyon işini halletmeyi unutmayın.”
Metehan ve İlknur abla birbirlerine bakıp tebessüm etti.
Ekin Bey, ters ters İlknur ablaya baktı, yan gözle de beni süzdü. “İkiniz birlikte tatile gitmeyecek miydiniz? Ona göre izin yazdırmıştınız.”
Başımı salladım. “Evet, Ekin Bey.”
Görüşme iki saate yakın sürdü. En son bizimle ilgili yapılacaklar kaldığı için Ekin Bey konuşmayı bana pasladı. Tüm detayları Serhat'a dönüp anlatmaya başladım.
Evin iç mimarisi ve onun istediği son düzenlemeleri sohbet eşliğinde belirledik, notlarımı aldım. Havuzla ilgili birkaç düzenleme vardı, onlar da unutulur diye kendi notlarıma ekledim.
“Asansörün arkasındaki odayla merdivenin karşısındaki odanın ortak balkonuna ne yapalım?” diye sordum. “Biz sadece dört tane saksı eklemişiz.”
Serhat, ikimizi göstererek, “Ona sonra biz karar veririz,” dedi.
Bir yandan da elindeki projeye notlar alıyordu. Sanki toplantı odasında ikimizden başka kimse yokmuş gibi davranması beni sinir etti. Sonradan neden balkonuna ekleyeceklerine karar verecekmişim? Bana neydi?
İlknur abla araya girdi. “Hobi odasının yanındaki şu…” Eliyle projeden gösterdi. “Havuza bakan vitamin barını içeriye almamızı ister misiniz?”
Serhat, sanki kararı benim vermemi bekliyormuş gibi bana döndü.
“Dışarıda takılanlar için bahçede bulunan ufak bir mutfak alanı iyi olacaktır.”
Hobi odası olarak isimlendirdiğimiz yer spor salonuydu. Ahmad, Hamad ya da Nasser gibi iri yarı adamları orada spor yapabilirdi, bir sürü koruması vardı. Yabancıları evin içinde istemediğini söylemişti, o nedenle bahçede vakit geçiren ama evin içine girmek istemeyenler için bu alan iyi olurdu.
“Zaten konuk evinde mutfak var. Yaşam alanının yanına kiler olarak tasarladığımız, 9 m²'ye yakın bir hazırlık mutfağı da var. Aynı kata üçüncü mutfak fazla olmayacak mı?”
İlknur ablaya döndüm. “Ama giriş kattaki mutfağı değiştirdik. Yerine yatak odası ve ebeveyn banyosu yaptık. Yani giriş kat portmanto, tuvalet, lavabo, yemek odası, ağırlama odası ve çalışma odasından ibaret.”
Elimle projedeki bahçe katını işaret ettim. “Bence buradaki vitamin bar dediğimiz mutfak alanı daha çok dışarıda çalışanlar için şart. Korumalar, personeller, bahçıvanlar… Bu insanlar mutfak ihtiyacı için dışarıdaki vitamin barı kullanabilirler.”
Giriş katın altında bahçeye açılan bir kat ve üstünde de manzarayı gören bir kat vardı. Bahçe katı daha rahat ve konforluyken giriş kat önemli misafirleri ağırlamak içindi. Üst katta ise yatak odaları vardı.
Tam ben havuzun yanındaki ateş çukurundan bahsedecektim ki bacağımda bir el hissettim. Gözlerim kocaman açıldı, tüm bedenim gerildi.
Serhat, yandan bir bakışla beni süzdü. “Mehtap'ın dediği gibi olsun.”
Bacak dirseğimi okşamasıyla irkildim. Bu adam, bu kadar insanın içinde ne yapmaya çalışıyordu?
Dur, bir dakika…
Gözlerim kocaman açıldı.
O benim solumdayken sağ bacak dirseğime nasıl dokunabiliyordu?
🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨
⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️
🪶 R ~ U ~ Y ~ A ~ M B ~ O ~ O ~ K ~ S 🪶
💜 Bizi takip ediyor musun?
✨ Takip etmeyi unutma 👇
Instagram: @ruyam.books @yazar.ruyam
Tiktok: @yazar.ruyam Youtube: Ruyam
.png)



Yorumlar