top of page

16. BÖLÜM - HAYATINDA BANA DA YER AÇ - MEHTAP I

3 gün önce
7 dakikada okunur

HER GÜN SAAT 12.00'DA YENİ BÖLÜM!

AYIN 10'UNA KADAR ÜCRETSİZ - ACELE EDİN VE OKUMAYA BAŞLAYIN...

BEKLEMEK İSTEMİYORSAN HEMEN SATIN AL, SONUNA KADAR OKU!

Mehtap - Birinci Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Mehtap - İkinci Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Mehtap - Üçüncü Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Karanlık, rüya gibi fonda uyuyan kadın ve beyaz yazı: RUYAM MEHTAP ARK EVRENİ

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️


Mehtap ~ 13.07.2017 PERŞEMBE

Kelimelerim boğazımda kalmış gibi öksürmeye başladım. Bacağımdaki ağırlık çekildi, onun yerine önüme su uzatıldı. Başımı kaldırdığımda Serhat'ın endişeyle bana baktığını gördüm.

“İyi misin, Mehtap? Suyu iç.”

Ellerim titriyordu, suyun altından tutup dudaklarıma götürmeye çalıştım. Ellerimin titrediğini fark edip yardımcı oldu.

İlknur abla hemen yanıma geldi. “Mehtap, iyi misin? Bir hava al istersen?”

Olduğu yerde avucunu alnına bastırdı. “Toplantı odasını hazırlarken öğle yemeği yiyemedin, değil mi? Tansiyonun düştü kesin.”

Başımı olumsuz olarak salladım. “İyiyim, gerçekten. Projeyi toparlayarak toplantıyı bitirebiliriz.”

Ekin Bey, bu hâlimden sıkılmış gibi elindeki kalemi çevirdi. “Zaten önemli bir işim varken geldim, İlknur. Hadi Mehtap’ı bırak, yerine otur, bitirelim.”

Şuracıkta ölsem işim varken beni burada tutuyorsunuz diye kızardı. Ekin Bey ne değişik bir adamdı böyle?

Ona garip şekilde baktım. O da bana, “Ne duruyorsun? Hadi,” der gibi evrakları gösterdi. Kesinlikle ölsem umursamazdı.

Bu proje onun için önemliydi yoksa başka bir işi varken hayatta ofise gelmeye tenezzül etmezdi. Yerimden kalkıp projeksiyonu açtım. Son konuları toparlayıp bahsetmem gerekenleri ekrandan göstererek ayakta anlattım.

Toplantı bitiminde önce Ekin Bey ve diğerleri çıktı, İlknur abla iyi olduğuma emin olunca o da toplantı odasından ayrıldı. Serhat, projedeki notlarını kontrol ediyormuş gibi hâlâ oturuyordu.

Toplantı odası camla kaplı olduğu için dışarıdan gözüküyordu, o nedenle sakin kalmaya çalıştım.

“Ya sen ne yapmaya çalışıyorsun? Amacın ne senin?”

“Neymiş benim amacım?” diye rahatça sordu.

Başını kâğıtlardan kaldırmamıştı, birkaç not daha alıyordu.

“Toplantıda yapılacak şey mi o? Neden bacaklarımı elliyorsun?”

Yüzündeki ifade ciddileşti. “Bacağına falan ellemedim.”

Yalancı… Ben de yuttum.

“Tabii tabii, ben kendi kendimi elledim.”

“Biri bacağını mı elledi?” Kaşlarını çatıp ayağa kalktı.

Nasıl yani gerçekten o değil miydi? Bacağı falan mı değmişti ya da başka bir şey mi olmuştu? Ben mi yanlış anlamıştım?

Kafa karışıklığımı yüzümden okudu. “Düzgünce anlatsana şunu.”

“Yok bir şey. Yanlış anlamışım,” diyerek evraklarımı toplamaya başladım.

Sesini yükseltti. “Böyle bir şeyi nasıl yanlış anlamış olabilirsin?”

Ben de bilmiyordum, o yanımdayken tüm frekanslarım bozuluyordu.

“Mehtap, sen beni gerçekten çıldırtmak istiyorsun. Bir gün bana deli gömleğini giydireceksin.”

“Ben sana neden gömlek giydireyim?”

“Ha, gömleğimi çıkartmak istiyorsun yani?”

Bir an kalakaldım. “Ne alakası var ya? Konu buraya nasıl geldi?”

Onun karakterine tezat bir davranışta bulundu, omuz silkti.

“Eee aklın fikrin başka yerlerde, üstüme atlayacaksın diye korkuyorum.”

“Ne? Ben mi?”

Gözleri dudaklarımı buldu. “Bak, dudaklarını benim için araladın, açıkça öpmemi istiyorsun.”

Şaşkınlığımı ifade edecek bir söz bulamıyorken çapkınca gülümsedi. Pislik, bilerek yapıyordu, beni utandırmaya çalışıyordu.

Onu ters köşe yapmak için, “Evet, beni öpmeni istiyorum. Nasıl anladın ama mükemmelsin,” dedim.

Gerginlikle dudaklarımı yalayıp yutkundum. Anında bakışları boynumu buldu, oradan köprücük kemiğime kaydı.

“Vallahi mi?”

Öyle bir söylemişti ki sanki kelime dudaklarından Arapça dökülmüştü. Vallahi, Arapça bir kelime miydi? Dur Arapça değil Khaleeji miydi?

“Öpebilir miyim o zaman?” diye transa geçmiş gibi sordu.

Ofiste şöyle bir göz gezdirdim, kimse buraya bakmıyordu.

Serhat'a doğru birkaç adım attım. Başımı kaldırıp gözlerinin içine baktım. “Tabii ki…”

Gözleri parladı.

“Hayır!”

Dudaklarıma uzanmış vaziyette kaldı, ne söylediğimi tartmaya çalışıyordu.

“İyi günler, Serhat Bey.”

Yanından geçip toplantı odasından çıktım.

Manyak mıydı, neydi? Yalancının da önde gideniydi. Böyle yanardöner erkeklerle işim olmazdı, bunlar herkese mavi boncuk dağıtır sonra da o boncuklara kananları acımadan harcarlardı. Ardından yapmasaydın diyerek üste çıkar, ortalıktan kaybolurlardı. O da tipik zengin zamparaydı.

Serhat'ı arkamda şaşkın bir şekilde bıraktığımı fark edip masama oturdum.

Ekin Bey, çantasını hazırlıyordu.

“Mehtap, ben çıkıyorum. Acil bir şey olmadığı sürece beni rahatsız etme. Stadyumun projesine bakmayı da unutma.”

El mahkûm, başımı salladım. Zaten yapabileceğim başka bir şey yoktu.

İlknur abla, Ekin Bey’in arkasından konuştu. “Yine nereye gidiyor? Zaten bugün toplantıda onun yüzünden zorlandık, hiç özür dilemeden basıp gitti.”

Serhat'ın Necmi Bey'in ofisine girdiğini görünce yerimden kalktım. Necmi Bey'in sekreteri yine izinliydi, o yüzden bir yandan da onun görevleriyle ilgileniyordum.

Odanın kapısını tıklattım. “Necmi Bey, bir isteğiniz var mı?”

Resmen sekreterliği öz geçmişime ekleyecek kadar öğrenmiştim.

“İki sütlü kahve getirebilir misin, Mehtap?”

“Tabii, hemen getiriyorum.”

“Sonra işlerini bitirip hazırlan, yemeğe çıkacağız.”

“Stadyum projesinin…”

“Onun aciliyeti yok, başka zaman devam edersin.”

Birkaç saniye gözlerimi yumup yeri açtım. Ekin Bey, yine beni bir güzel azarlayacaktı.

“Ama Ekin Bey…”

“Benim öyle istediğimi söylersin.”

Gerçekten çocuk gibi azarlanmaktan bıkmıştım.

“Tamam, Necmi Bey. Hemen hazırlanıyorum.”

Önce kahvelerini götürdüm, sonra da çantamı toparladım. Tuvalete gidip makyajıma ve saçıma çeki düzen verdim. Bugün ofise geliyorum diye zaten özenli giyinmiştim, iş toplantısı sorun olmazdı.

Tuvaletten çıkarken İlknur ablanın çift kanatlı cam kapıya ilerlediğini fark ettim. O gelmiyor muydu? Ee o zaman ben toplantıya nasıl gidecektim?

Necmi Bey ve Serhat odadan çıkıp yanıma geldi, biz de dışarıya çıktık.

Hamad, Serhat'ın transporter aracının kapısını açınca gerildim. Biz Serhat'la mı yemeğe gidiyorduk?

Necmi Bey bana döndü. “Mehtap, senin için sorun olmazsa arkadaki arabalardan birine binebilir misin?”

Serhat’la göz göze geldik. Ne? Bir de tanımadığım erkeklerle dolu bir arabaya mı binecektim? İmkânı yoktu!

Serhat, itiraz edecekmiş gibi dudaklarını araladı. O sırada arabaların birinden inen Metehan'ı gördüm. Ah, işte o olurdu. Azad Ağa’nın beni götürmeye çalıştığı gün, önüme siper olup beni ona vermemişti.

“Tabii Necmi Bey, iyi yolculuklar.”

Metehan'ın yanına yürümeye başladım. Belli ki Serhat anlamamıştı ama Necmi Bey onunla özel bir şeyler konuşacaktı. Benim işime gelirdi, Serhat'la zaten aynı arabada gitmek istemezdim.

Gözlerim Metehan'ın arabasına binen İlknur ablayı buldu. Yaşasın, doğru tahmin etmiştim. İlknur abla otoparka gitmek yerine burada beklemişti çünkü Metehan'la bir yere gideceklerdi.

“Beni size itelediler, önce beni yemek yenilecek yere bırakabilir misiniz?”

İlknur abla, eliyle arkaya binmemi işaret etti. Metehan durumdan memnun değildi, Serhat'dan aldığı bir talimat var gibiydi.

İlknur abla toplantıya gelmesin diye onu yemeğe çıkarmasını mı istemişti? O zaman Necmi Bey’le gitmezdi ki?

“Ee, biz yemek randevumuza geç kalacağız ama. Şefi ayarlamak için çok uğraşmıştım.”

İlknur abla olaya el attı. “Bir şey olmaz, Meto Bey. Mehtap’ı bırakır, öyle geçeriz.”

Arka koltuğa oturdum.

İlknur abla farklı lezzetler denemeyi severdi. Yeni açılmış restoranları takip eder, açılır açılmaz giderdi. Garip bir şekilde Metehan’la yemek konusunda uyuşmuşlardı.

“Restoranın cağ kebabı meşhurmuş, bakalım ne kadar iyi çıkacak.”

Yol boyunca gittikleri restoranlardan, yedikleri yemeklerden bahsedip durdular. Hatta kendi aralarında şuraya gidilebilir, buraya kesin gidilir gibi listeler yaptılar. Çok korkunçtu.

İlknur abla ve Metehan'ı birlikte çekmektense Serhat'la gitmek daha mantıklı gelmeye başlamıştı. Resmen aklım yemek görselleri ve restoran menüleri ile dolmuştu.

Beni restoran tabelasının önüne bırakıp gittiler. Dışarıdaki korumaların yoğunluğundan anladığım üzere çoktan gelmişlerdi.

Bakışlarım Nasser’la buluştu.

“Hoş geldin, yenge.”

Daha ilk dakikadan gerginleşmiştim. Nasser’a dönüp, “Ben nereden senin yengen oluyorum?” demek istiyordum ama hiç muhatap olasım yoktu. Bir anda böyle bir ortamda söylemek de uygun gelmemişti.

Biraz daha ilerleyince Hamad'ı gördüm. Yanındakileri kenara çekilmeleri için uyarıp bana döndü. “Hoş geldin yenge, bugün nasılsın?”

Tövbe estağfurullah, laf söylemeyeceğim derken çifter çifter geliyorlardı.

“Acaba cağ kebabı olsam mı daha iyi olurdum yoksa antrikot mu?”

Hamad anlamamış gibi bana baktı. Bakardı tabii, kendimi yemek gibi hissediyordum. Özel olarak hazırlanmış tek porsiyon hâlinde, Serhat'ın önündeki tabağa konulmak üzereydim.

“İyiyim Hamad, sen nasılsın?”

Gülümsedi. “İyiyim, çok şükür. Var mı bizden bir isteğin?”

“Giriş bu taraftan mı?”

Yolu gösterdi. “Evet.”

Ahmad yanımıza geldi. “Ben sana eşlik edeyim, yenge.”

Elimle ikisini gösterdim. “Artık sizi karıştırmıyorum.”

Aynı anda güldüler. Ahmad, ekip lideri gibiydi, tüm korumalar onun emri altındaydı. Hamad ise daha gençti, benden sadece birkaç yaş büyüktü.

Birlikte bahçeye doğru ilerledik, bugün toplantı odasında konuştuklarımızı hatırladım.

“Ahmad, sen ne zamandır Türkiye'desin? Yanlış anlama, Türkçen iyi, ondan merak ettim.”

“Türkiye ve Umman arasında bir askerî anlaşma var. Buradaki bazı okullarda özel eğitimler alıyoruz. Türkiye'ye ilk kez 15 yaşında gelmiştim, o zamandan beri Türkçe konuşuyorum.”

Şaşırdım. “Asker misin?”

“Umman'ın kıdemli askerlerinden biriyim, aynı zamanda kraliyet koruma şefiyim.”

“O zaman neden Serhat'ın korumasısın?”

Çevrede gözlerini gezdirdi.

“Önemli bir iş adamı olduğu için Umman, onu korumanı mı istiyor?”

En mantıklı seçenek buydu.

Ahmad, bahçenin girişini işaret edince oraya baktım. Serhat kapının önündeydi.

“Benden buraya kadar yenge, afiyet olsun.”

O geriye dönünce ben de mecburen Serhat'ın yanına ilerledim.

“Geldin mi?” diye sorduğunda beni beklediğini anladım.

“Geldim, kör müsün?” diyememek… Deseydim de zaten beni anlamazdı.

Geçmem için geriye çekildi, önden restoranın bahçesine girdim.

“Korumaların neden bana ‘yenge’ deyip duruyorlar?”

Kaşlarını çattı. “Yengeleri değil misin, güzelim?”

Afallamış şekilde ona baktım. Gerçekten ne yapmaya çalışıyordu? Bu adamın kalbime zoru vardı.

“Nereden yengeleri oluyorum?”

“Benim sevdiğim kadınsan onların da yengesisin.”

Bir anda adım atmayı bırakıp bahçenin ortasında durdum. “Sen şu şakanı iyice abarttın. Ağzından çıkanı kulağın duyuyor mu?”

Hayır, ne yapmaya çalışıyordu? Kesinlikle anlamıyordum.

“Asıl sen neyi kabullenmek istemiyorsun?”

Koluma uzanıp avucumu kalbinin üstüne yerleştirdi. “Ölümün eşiğindeyken bile kalbim böyle atmıyor.”

Ne demek ölümün eşiğindeyken? Karanlık işleri falan mı vardı? O yüzden mi bu kadar korumayla geziyordu?

“Mafya falan mısın sen?”

Bu sefer garip bakışlar atan oydu. “O tarz heriflerden mi hoşlanıyorsun?”

Bir iki saniye bekledim. “Seninle konuşurken beynim hata veriyor. Konudan konuya atlama şampiyonasındayız sanki.”

Beni lafa tuttuğu sırada elimi avuçlarının içine aldı. Yüzünde o kadar güzel bir gülümseme vardı ki kelimelerim anlatmaya kifayetsiz kalırdı. Kalbim bu manzara karşısında az önce onun kalbinin attığı kadar hızlı atıyordu. Kesin kafayı yemiştim.

Bana iyice yaklaştı. “Seni özledim.”

Kimileri için basit iki kelimeydi ama benim için çok fazla şey ifade ediyordu. Daha önce kimseden bu cümleyi duymamıştım. Kimse beni özlemezdi. Birinin beni özleyeceği kadar önemli biri hiç olmamıştım.

Sesli şekilde yutkundum. Serhat'ın bakışları boynumu, sonra da geçen öptüğü köprücük kemiğimi buldu. Garip bir açlıkla bakıyordu, bu durum beni korkutmuş, aynı zamanda da heyecanlandırmıştı.

Elimi havaya kaldırıp özlem dolu bir öpücük kondurdu. Dudakları tenime değdiği anda tüm bedenim ürperdi. Sanki her bir hücremden kıvılcımlar çaktı. Lanet olsun, hislerim hiç normal değildi. İtiraf etmek istemiyordum ama Serhat Arslan, kesinlikle kalbimin ritmini değiştiriyordu.

“Benim için önemli biriyle tanışmanı istiyorum. En azından biraz beni tanımaya çalışamaz mısın?”

Ne demeliydim ki? Şimdiye kadar hayatını merak etmiştim belki ama Serhat'ın kim olduğunu, neleri sevdiğini hiç düşünmemiştim.

“Sen beni tanıyor musun ki?”

Gözlerinin içi parladı. Bu, tanıyorum demek miydi? Zaten basit bir hayatım vardı, beni çoktan çözmüştü.

Elini bel boşluğuma götürüp bedenimi kendisine çekti. “Düşünmek için zamana ihtiyacın olduğunu biliyordum.”

Nefesini kulağımda hissedince tüm bedenim titredi. Bana neden bu kadar yakın davranıyordu?

Serhat Arslan, nefesimi kesiyordu. Beni bilmediğim diyarlara kendi elleriyle sürüklüyordu. Maksadı kalbimi yerinden çıkarıp beni öldürmek miydi?

“Her günü saydım, Mehtap. Sensiz geçen her bir gece ölüm gibiydi.”

Beni gerçekten seviyor muydu?

Kendime gelmek için başımı geriye çekip nefeslerimi düzenlemeye çalıştım.

“Benimle oynamaya devam ediyorsun, yapma.”

Bir eliyle saçlarımı okşamaya başladı.

Sesim cılızlaştı. “Yapma Serhat, ben zaten çok yorgunum. Beni sevdiğine beni inandırma.”

“Görmek istemiyorsun, Ay Işığım. Sana nasıl baktığımı, nasıl sevdiğimi, nasıl yandığımı… Bana bir bak, gör beni.”

Gözleri çok şey anlatıyordu. Anlamak istemiyordum, ileride yenileceğimi bile bile Serhat'a kanmamalıyım yoksa mahvolurdum.

“Her günüm seninle geçsin istiyorum. Gece kollarımda uyu, sabah kokunla uyanayım. Hayatına dâhil et beni.”

Bana evlenme teklifi mi ediyordu? Anlayamadım.


🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️

🪶 R ~ U ~ Y ~ A ~ M B ~ O ~ O ~ K ~ S 🪶

💜 Bizi takip ediyor musun?


✨ Takip etmeyi unutma 👇

Tiktok: @yazar.ruyam Youtube: Ruyam

 
 
 

Yorumlar


İstanbul Kitap Fuarı - Ulysses Yayınları
İstanbul Kitap Fuarı - Ulysses Yayınları
13 Ara Cmt
Büyükçekmece
Yaklaşan İmza Günü - Ulysses Yayınları - Salon 4 / Stand 426A Yazar Ruyam ✍️, 13 ve 14 Aralık'da Salon 4 - Ulysses Yayınları standında olacak. 🥰
bottom of page