top of page

14. BÖLÜM - SANA YAKLAŞMAK İÇİN ÖNCE UZAKLAŞMALIYIM - MEHTAP I

5 gün önce
13 dakikada okunur

HER GÜN SAAT 12.00'DA YENİ BÖLÜM!

AYIN 10'UNA KADAR ÜCRETSİZ - ACELE EDİN VE OKUMAYA BAŞLAYIN...

BEKLEMEK İSTEMİYORSAN HEMEN SATIN AL, SONUNA KADAR OKU!

Mehtap - Birinci Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Mehtap - İkinci Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Mehtap - Üçüncü Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Karanlık, rüya gibi fonda uyuyan kadın ve beyaz yazı: RUYAM MEHTAP ARK EVRENİ

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️


Serhat ~ 14.02.2017 SALI

Hayallerimden birini gerçekleştiriyordum, Mehtap’la olmak çok güzeldi. Onun normal ve sıradan hayat düzenine dâhil edilmişim gibi hissediyordum.

Sabah her zamanki gibi erkenden kalktım, biraz Mehtap’ı izledim. Kollarımın arasında o kadar huzurlu uyuyordu ki ona dokunmaya ya da uyandırmaya kıyamadım. Melekleri bile kıskandıracak bir güzelliğe sahipti. Gözümde kesinlikle kusursuzdu.

Giydiği gecelik dışında her şey mükemmeldi. Bir erkekle aynı yatakta yatmaya karar verirken geceliğini değiştirmek aklının ucundan bile geçmemişti.

Benden çekindiğinin farkındaydım, herhangi bir yakınlaşmamızda tüm bedeni kaskatı kesiliyordu. Yine de benden korkmuyor, diğer erkekler gibi görmüyordu. Bu da beni sevindiriyor, fazlasıyla umutlandırıyordu.

Gece taşan göğüslerini saklamaya çalıştığı anı hatırlayınca gülümsedim. Kesinlikle beni farklı diyarlara çekiyordu.

Başımı aşağıya eğince tek omzu düşmüş gecelikten görmemem gereken yerleri görebiliyordum.

Sağlıklı bir erkektim. Üstelik aylardır hiçbir kadınla cinsel münasebetim olmamıştı, bunun beni etkilemesi bir hayli normaldi.

Kim sevdiği kadın kollarında bu şekilde yatarken malum organında reaksiyon hissetmezdi ki? Ben söyleyeyim, kimse.

Hepsi, kadınının boynuna öpücükler kondurduğu ve göğüslerine ulaşarak tomurcuklarını okşadığı hayaller kurardı.

Mehtap’ın beline sardığım elim, istemsiz olarak aşağılara kaymaya başladı. Hemen elimin altındaki kalçalarını sıktığım görüntüler zihnimi doldurdu. Benim onu inlettiğim ve altımda daha fazlasına istekli olduğu anlar, aklımı başımdan aldı.

Daha vahşi düşünceler beni ele geçirdi. Narin boynunu parmaklarımla kavrayarak tuttuğum, bedeninin her yerine dokunduğum, kalçalarına şaplaklar attığım, parmaklarımın daha önce değdiği tomurcuklarını sömürdüğüm ve ısırdığım…

Dudakları o kadar şehvetli duruyordu ki uzanıp deli gibi öpmek istiyordum.

İç çekerek boynuna baktım, oradan da belirgin klavikula kemiğine gözlerim kaydı. Halk arasında köprücük kemiğini olarak bilinen bu yer, ismini Latincede ‘Küçük Anahtar’ anlamına gelen kelimeden alırdı.

Acaba Mehtap’ı buradan öpsem, küçük bir anahtara dönüşüp kalbine girebilir miydim?

Kafamı iki yana salladım, yataktan yavaşça kalktım.

Kendi evimde ya da otelde olsaydım kesinlikle soğuk bir duş alırdım ama Mehtap’ın evinde misafir olduğum için bunu yapamazdım.

Aklımı ondan uzaklaştırmaya çalışarak yatak odasından çıktım. Dün birkaç yeri düzenlemeye çalışmıştım ama ev hâlâ kirliydi. Yerdeki çamur izleri için vileda yapılması gerekiyordu.

Hızlıca oturma odasını toparladım.

Duvarın kenarına fırlatılmış tüylü terlikleri görünce gülümsedim. Hem süslü hem de topukluydu, yeni gelin terliklerine benziyordu. Kesinlikle tam onun tarzıydı.

Onları alıp yatak odasına götürdüm, yatağın yanına bıraktım, uyanınca giyerdi.

İlginç bir şekilde evin içinde yabancılık çekmiyor, Mehtap bu evde olduğu için kendimi rahat hissediyordum. Sanırım onun olduğu yerlerde kendimi evimdeymiş gibi hissetmeye başlamıştım. Bir an önce birlikte yaşamamız gereken çok ciddi sebeplerim var.

Huzursuzca kıpırdandı, yeniden kâbus mu görüyordu? Hâlbuki gece boyunca rüya görmeden mışıl mışıl uyumuştu. Yüzüne düşmüş saçları usulca kulağının arkasına ittim, yorganı üstüne örttüm.

Bu kadın benim limitlerimle oynuyordu. Bir kez daha göğüslerini görürsem dayanabileceğimi sanmıyordum.

Aynı evde hatta aynı yatakta yatmıştık. Kendimi şimdiye kadar hiç bu kadar tuttuğumu hatırlamıyordum.

Gözlerim farklı şeyler düşünmemi sağlar umuduyla odasında gezindi. Ufak bir odası vardı, bizim askeriyenin odalarından bile ufaktı.

Kenardaki masaya adımladım. Teyzesiyle çekilmiş olduğu fotoğrafların yanında annesiyle olan birkaç çocukluk fotoğrafı vardı, belli ki babasının resmini buraya koymaya layık bulmamıştı.

Okuduğu kitapları inceledim, hem klasikler hem de adını hiç duymadığım Türkçe kitaplar vardı.

Birini elime aldım, bilim kurgu ağırlıklı bir romandı. Onun hemen yanında fantastik türde bir kitap vardı. Kitapları şöyle bir kurcaladım, içlerinde hiç romantik aşk türünde kitap yoktu.

Raftan aldığım kitabın sayfalarını şöyle bir karıştırdım. İçine yazılmış bir sürü not vardı, sanki kitapla konuşuyormuş gibi bazı yerlere düşüncelerini yazmıştı.

Erkek karakterler için yazdığı notlar kaşlarımı çatmama neden oldu. Erkek karakterlerin kitabın içindeki hareketlerinden nefret ettiği barizdi.

Kafamı Mehtap’a doğru çevirdim. Bilmediğim daha ne yaşamıştı da bu düşüncelere sahipti?

O saniyede bana bu kadar ılımlı davranması garibime gitmeye başladı. Çevresine hiç erkek yaklaştırmıyordu, buna rağmen sınırlarını defalarca kez ihlal ettiğim hâlde bana sesini çıkartmamıştı.

Benim için bir şeyler hissetmeye başlamış olabilir miydi? Bu düşünceyle kalbim pamuk şekere dönüştü.

Masanın üstündeki laptopun kapağını kaldırdım. Ekranda kendi resmi olur diye düşünmüştüm ama alelade bir arka planla karşılaştım.

Serhat Arslan yazan dosyayı görünce merakla tıkladım. Şu an bilgisayarını karıştırdığımın farkındaydım, bilmediği sürece sorun olmazdı.

Dosyanın içinde bana yaptıkları projenin detayları vardı. Çizimler, kat planları, vaziyet planları… Çok da anlamazdım, o yüzden KAN Mimarlık ile çalışmaya karar vermiştim.

Mayıs'tan Eylül'e kadar sık sık başka ülkelere seyahat eder, Umman’da kalmazdım. Bilişim çağında artık her türlü insanlarla iletişimde kalınıyordu.

Yapılması gereken toplantıları, verilmesi gereken kararları, hazırlanan projeleri ve diğer her şeyi Umman’da olmadan çözebiliyordum.

Tabii hâlihazırda orada bulunmam gereken işlerim de oluyordu. O zaman da uçağıma atlayarak 4-5 saate Umman’a gidiyordum.

Kış sezonunda olduğumuz için yoğundum. Bu akşam annemle konuştuktan sonra Umman’a dönmem gerekiyordu.

Temizliği bitirdim, Mehtap hâlâ uyanmamıştı. Yorucu günler geçirdiğini bildiğim için onu rahatsız etmemeye çalıştım. Saat 08.30'a gelirken kahvaltı hazırlamak için mutfağa girdim ama bu işte gerçekten kötüydüm.

Hayatım boyunca her şey önüme hazır gelmişti, ne emrettiysem yapılmıştı. O yüzden yemek konusunda hiçbir sıkıntı çekmemiştim. Sadece doğada yaşayabilecek kadar bilgi birikime sahiptim. Genelde konserve ya da hazır yemekleri ısıtma konusuna hâkimdim.

Buzdolabında ne bulduysam güzel şekilde kahvaltı tabaklarına yerleştirdim. Türkiye’de yeni gelin sunum sayfaları vardı, onlardan da yardım aldım.

Ekmekleri kestikten sonra alt dolabın içinde bulduğum ekmekliğe özenle yerleştirdim. Kendimi, kocasına kahvaltı hazırlamaya çalışan yeni gelinler gibi hissettiğim doğruydu ama Mehtap’ın kalbine giden yollar karnından geçiyorsa gerekirse yemek yapmayı da öğrenirdim. Ne olacaktı yani?

Mehtap ~ 14.02.2017 SALI

Her gece aralıksız gördüğüm kâbuslardan sadece biriydi.

Her uyanışım, yeni bir kâbusla devam ediyordu. Her defasında kapana kısılmış gibiydim. Yetimhanede gördüğüm zorbalıklardan uyanıp renklerimi solduran o anıya gidiyordum. Aslında hepsi bir rüyaydı ve geçmişte kalmıştı.

“Teyze, sen mi geldin?” Oturma odasına ilerledim.

“Teyze?” Oturma odasında kimseyi bulamayınca mutfağa doğru adımladım.

Mutfağa girince biri ağzımı kapatıp beni kendisine çekti. Ne olduğunu anlayamadan çırpınmaya başladım.

“Şhh! Sessiz ol, Ateş Parçası. Merak etme, bu güzelliğine yazık etmemek için elimden geleni yapacağım.”

Tüm bedenim korkuyla irkildi, çığlık atma isteğiyle boğazım yanmaya başladı. Bacaklarımı gelişigüzel sallayarak ellerinden kurtulmaya çalıştım. O ise beni iğrenç bedenine daha çok bastırdı. Yanaklarımdan yaşlar süzülürken elinin boğumlarından biri ağzıma yaklaştı. Sertçe parmağını ısırdım. Acıyla geriye çekildiğinde var gücümle çığlık atmaya başladım.

Bacaklarımdaki güç tüm vücudumdan çekilmiş gibiydi, duvara yaslanarak dış kapıya ilerlemeye çalıştım. O sırada kendine gelip topuz yaptığım saçlarıma sıkıca asıldı.

Bağırmaya başladım. “Yapma! Canım acıyor, saçlarımı bırak!”

Beni kendisine doğru çevirip yüzüme sert bir tokat attı. Tokadın şiddetiyle başımı holdeki vestiyere vurdum. Yere düşerken sıçrayarak uyandım.

Birkaç derin nefes alıp verdim. Gerçeklik algımı kazanmaya çalışırken sağıma soluma bakındım. Odamda olduğumu anlayıp rahatladım.

Yavaşça yataktan kalkıp odamın perdesini açtım. Elimi göğsüme yerleştirip mırıldandım. “Hepsi geride kaldı.”

Dün yaşananlar zihnime doluşurken onların da bir rüya olup olmadığını ister istemez düşünmeye başladım. Tüylü terliklerimi giydim.

Oturma odasına girdiğimde dünkü arbededen eser yoktu, ev fazlasıyla temiz gözüküyordu. Biri yerlere vileda mı atmıştı?

Toplanmış koltuğun üstünde duran yorgan ve yastıklara gözlerimi kısarak baktım. Emin ben uyanmadan önce gitmiş olmalıydı. Serhat? Peki, o…

Mutfaktan gelen sesle irkildim. Batu haklıydı, kendimi güvende hissetmiyordum. Ruhsatlı bir silah almamız gerekiyordu yoksa kafayı yiyecektim. Mutfaktan yine tıkırtı sesleri gelince iyice gerildim. Mutfağımda biri mi vardı?

Kalbim ağzımda atmaya başladığı sırada, “Ah! Sonunda buldum,” diyen Serhat'ın sesi kulaklarıma doldu.

Zihnimde sesi yankılandı. ‘Sonunda buldum seni, Ay Işığım.’

Serhat Arslan, şu an mutfağımda mıydı?

Tereddütlü adımlarla mutfak kapısına vardım. Serhat’ın bir elinde çaydanlığın üstü, diğer elinde kaçak çay vardı. İkisine de kararsız bir şekilde bakıyordu. Masanın üstüne ise kahvaltılıkları hazırlamıştı.

Arkasını dönmeden, “Temizlik işinde iyiyim ama mutfak konusu beni aşıyor,” dedi.

Mutfağa kadar parmak ucumda gelmiştim, nasıl burada olduğumu fark etmişti?

Yanına ilerledim. “Çayı ben hallederim, teşekkürler.”

Elindekileri bırakıp mutfaktan çıktı. Bir şey söylemeden gidince kısa bir süre arkasından boşluğa baktım. Ardından çayı demleyip çaydanlığın üstünü yerleştirdim.

“Patates kızartması mı? Yumurta mı? Ya da istediğin başka bir şey var mı?” diye seslendim.

“Menemen?” Serhat'ın hemen arkamdan konuşmasıyla zıpladım.

Damağımı kaldırdım. “Ay, ödüm koptu. Ne ara geldin?”

Gülümsedi. “Karda yürürüm izimi belli etmem, kalbine girerim ruhun duymaz.”

Bana bu kadar yakınken söylediği bu sözler yüzünden kalbim hızlanmaya başladı.

Seslice yutkunup masayı kontrol ediyormuş gibi sandalyeye oturdum, yoksa ayaklarımın titrediği belli olacaktı.

Bir anda yüzüme doğru yaklaştı. İrkilip kendimi geriye çektim.

Serhat, bir bana bir de elindeki kulak çubuğuna baktı. Kaşlarımı çattım. Ne yaptığını anlamaya çalışırken tezgâhın üstündeki malzemeleri gördüm, yaralarımı mı temizleyecekti?

Elim bacağımı buldu. Yaşadığım utançla tırnaklarımı var gücümle tenime geçirdim.

“Özür dilerim, ben biraz…”

“Hayvan oğlu hayvan, nasıl vurmuş,” diye söylenmeye başladı.

Kaşıma ve patlayan dudak kenarıma elindeki kulak çubuğunu sürttü.

“Merak etme, güzelim. Onun kırılmadık yerini bırakmayacağım, sana söz.”

Güzelim…

Yanağıma nazikçe krem sürmeye başladı. Parmaklarını biraz bastırınca hissettiğim sızlamayla inledim.

Canımın acıdığını fark edip yanağıma üfledi. O saniyeden sonra yanağımın acısını düşünemedim. Kalbim dörtnala koşuyormuş gibi atarken karnımın içinde filler horon tepmeye başladı, yakınlığı tüm dengemi altüst etti.

‘Seni seviyorum, Ay Işığım.’

Dün gece duyduğum aşk itirafı gerçekten onun ağzından mı dökülmüştü yoksa hayalden mi ibaretti?

Koluma dokunan eliyle iyice gerildim. Bacağımı tırnakladığım kolumu tutmuştu.

Elimi kendi önüne çekip avucumu açtı, oraya kuş kadar hafif bir öpücük kondurdu. Geri çekilirken beyaz gülü avucuma bıraktı.

Bedenim kaskatı kesildi, yüzümdeki şok ifadesini tahmin bile edemedim. Bu adam ne yapıyordu? Hayır, yanlış soru…

Bu adam bana ne yapıyordu?

Öylece elimdeki güle bakmayı sürdürdüm. Hastanede duyduğum gerçekten oydu. Henüz kafayı yememiştim.

Ağzımdan, “Menemen,” diye bir kelime çıktı.

Bu sefer şaşıran Serhat oldu. Hemen önümde bir dizinin üstüne çökmüş bana bakıyordu.

Ani bir kararla ayağa kalktım.

“Menemeni hazırlayacağım. Rica etsem koltuğun üstündekileri odama taşır mısın?”

Resmen kaçak oynuyordum.

“Tabii… Zaten uyuyordun, seni rahatsız etmemek için getirmemiştim.”

Sadece başımı sallamakla yetindim.

Serhat mutfaktan çıktığı gibi dik duruşum bozuldu. Ellerimi tezgâha dayayıp başımı öne eğdim.

Yaşadıklarımla vücudumun tüm çalışma düzeni bozulmuştu, normalde misafirlerime böyle bir şey rica etmezdim ama Serhat'ın olmadığı bir yere ihtiyacım vardı.

Kendim gidemezdim, ayaklarım sadece tezgâha kadar birkaç adımı zor atmıştı. Ummanlı olduğu için misafirperverliğimi güzelce göstermek istemiştim ancak bana olan yaklaşımı ve bilmediğim niyeti her şeyi zorlaştırıyordu.

Serhat Arslan, ne yapmaya çalışıyordu? Niyeti beni öldürmekse az kalmıştı.

Elimi kalbime koyup bir süre sakinleşmeyi bekledim.

Buzdolabından malzemeleri çıkardım, menemen yapmaya koyuldum. Eksik çıkardığı birkaç malzemeyi de masaya yerleştirdim.

Serhat, mutfağa girince kararsız kalmış gibi bana baktı. “Bir şey söyleyeceğim ama ‘Eşyalarımı mı karıştırdın?’ dersin diye söyleyip söylememekte kararsızım.”

Ne söyleyecekti? Ortalıkta iç çamaşırımı falan mı bırakmıştım? Yoksa banyoda görmemesi gereken bir şey mi vardı?

Panikle Serhat'ın gözlerinin içine baktım.

“Laptop açıktı. Ekrandaki proje bizim evin çizimleri miydi?” Bizim ev dediği? Ha, Serhat Arslan'ın malikânesi…

Boğazımdaki yanma hissiyle yutkunup konuştum. “Evet.”

Az önce oturduğum sandalyeye geçti.

“Eğer vaktin varsa projeyi gösterir misin? Malum dün otelde toplantıyı yapamadık.”

“Önce hastaneye sonra da okula uğramam gerek ama biraz vaktim var…”

Kaşlarımı hafifçe çatıp, “Merve?” diye sordum.

Başını yeniden bana döndürüp merakla yüzüme baktı. Sanki görmeyi beklediği bir şey varmış gibi mimiklerimi inceledi.

Bir yandan menemeni karıştırırken konuştum. “Aranızı düzeltebildiniz mi?”

Sözlerimle hayal kırıklığına uğradı.

Bakışları köşedeki çöp kutusuna kaydı. “Ben mi anlatamıyorum yoksa sen mi anlamıyorsun? Anlamadım ki…” Derin bir nefes alıp verdi, sesi sitemkâr çıkmıştı. Peki ben, çöp kutusuna bakıp bunu söylemesini nasıl yorumlamalıydım?

Menemeni ocaktan alıp masanın ortasına yerleştirdim, sonra da sandalyeye oturdum. Kestiği ekmekten bir dilim aldım. Benim kahvaltıya başlamamı bekleyen Serhat, ben ilk lokmayı aldıktan sonra menemene gömüldü.

Çay demlenince fincan bardaklara çaylarımızı doldurdum. Önüne fincanını bıraktığımda bundan memnun kalmış olacak ki tebessüm etti, hâlbuki bu tarz hizmetlere alışık olması gerekiyordu.

Asıl onun gibi varlıklı birinin benim mütevazı evimde kahvaltı hazırlaması ve temizlik yapması garipti. Adam parasıyla istese bu evden bin tane alırdı, hatta belki binbir tane alır, her birine biner tane hizmetli koyardı.

Sandalyeme otururken konuştu. “Gerçekten Merve ile düşündüğün gibi bir ilişkim yok.”

Can kulağıyla onu dinlemeye başladım.

“O benim için annem ve annemin erkek kardeşi yüzünden katlanmam gereken biri.”

“Dayın yani?”

“Arada karıştırıyorum, o yüzden öyle söyledim.”

Serhat, o kadar güzel Türkçe konuşuyordu ki bazen Arap olduğunu unutuyordum. Pardon, Ummanlı…

“Ailemin bazı belli başlı kuralları var. Merve, bu kurallara uymayı kabul ettiği için annem onu uygun gördü. Ben hiçbir zaman bunu istemedim, kendisine saygısı olan hiçbir insan da istemezdi.”

Ailesinin kurallarını merak etmeden duramadım.

“Siz de bir nevi aşiretsiniz o zaman…”

Gözlerimin içine baktı. Söylemek istediği çok şey varmış da söyleyemiyormuş gibi başını salladı. “Yani, sayılır.”

Kahvaltımıza devam ettik. Sanırım yaptığım çayı sevmişti, birkaç bardak daha içti. Konu konuyu açtı, en son Arap ülkeleri hakkında sohbet etmeye başladık.

“…tamamen Orta Doğu'ya bir ön yargı,” diyerek cümlesini bitirdi.

“Umman'da şeriatla yönetilmiyor mu?”

“Biliyor musun? Umman Sultanlığına Orta Doğu'nun İsviçre'si deniyor. Türkiye'deki gibi isteyen istediği dine mensup ve canı nasıl isterse öyle giyinir.”

Söyledikleriyle şaşırdım. Gerçekten Arap kültürüne ön yargılı mıydım? Bizim oralarda genelde bunlar konuşulurdu ve oranın Arapları da böyleydi.

Serhat'a merakla sordum. “Bana Umman'dan biraz bahsetsene, nasıl bir yer?”

“Merak ettiklerini sor bakalım,” dediğinde çocuksu bir sevinçle gülümsedim.

Hayran kalmış gibi gülümsememe baktı.

Beklemeden ona ilk soruyu yönelttim. “Neden Orta Doğu'nun İsviçre'si deniyor?”

“Kendine has bir sakinliği, huzuru ve barışçıl ortamı var. Arap Yarımadası'ndaki diğer ülkelere kıyasla bence bambaşka bir seviyede.”

“Peki, tamam. Ya kadınlar?” Çok kapsamlı sorduğumu fark edip, “Tesettürlü olmak zorunlu mu? Ya da ne bileyim, araba falan kullanıyorlar mı? Çalışmalarına izin veriliyor mu?” diyerek arka arkaya sıraladım.

Serhat, alaycı bir tebessümle bana baktı. “Sıra sıra cevaplandırıyorum o zaman.”

Ağzından çıkacak her cümleyi merakla bekliyordum.

“Başörtüsü zorunluluğu yok. Hiçbir iş alanı kadınlara kapalı değil. Hatta güncel yasalar ve düzenlemeler, Umman'da kadınlar için annelik izni ve ücret eşitliği dâhil birçok konuda özel olarak ayarlandı. Kadınların aktif olarak iş hayatına katılmaları sağlanıyor.”

Aklına gelmiş gibi ekledi. “Umman'da toplu taşıma olayı biraz zayıf, o konuda metro ağını havaalanından itibaren genişletmeyi düşünüyorum ama kadınlar gayet rahat araba kullanabiliyor. Bu konuda bir sıkıntımız yok.”

Kafam karışmıştı, genişletmeyi düşünüyorum derken?

Cümleyi yanlış kurduğunu o da fark etti, yüzü kasılırken sandalyesinde geriye doğru yaslandı. Belli ki Türkçesi bazı kelimelerde zorlanıyordu, yabancıydı sonuçta olabilirdi.

Umman konusunu toparlamak istiyor gibi konuşmaya devam etti. “Umman'ın mimari yapıları hoşuna giderdi. Temiz sokakları, saygılı ve hoşgörülü insanları sayesinde rahat ederdin. İnsanlarımın çoğu iyi derecede İngilizce konuşuyor, iletişim konusunda da sıkıntı yaşamazdın.”

Dirseğimi masaya dayayıp elimin tersine çenemi yasladım. “Hep iyi yanlarını söyledin. Şu senin güzel ülkenin hiç mi kötü yanı yok?”

“En kötü yanı sıcaklık. Aramızda kalsın ama ülkenin sultanı bile yaz aylarında Umman'da kalmıyor. Gündüz dışarıya çıkmak çok zor. Akşamları her yer cıvıl cıvıl oluyor, tüm sokaklar ve alışveriş merkezleri doluyor.”

“O kadar sıcak oluyor mu ya?”

Bizim Adana gibi miydi yoksa daha mı fenaydı?

“En iyi dönem Ekim ve Nisan arası, diğer aylar çok sıcak oluyor. Yazın 50 dereceleri buluyor, nem de yüzde 70'lere çıkıyor.”

Ağzım açık kaldı.

“Araba olmadan bir yere gitmek mümkün değil, arabayla gidenler de arabayı ve hâliyle klimayı açık bırakıp işlerini görüp geri gelirler.”

“Nasıl yani öylece arabayı açık mı bırakıyorlar? Çalışır vaziyette, dümdüz? Hırsızlar bu fırsatı nasıl kaçırmıyor?”

Biz de olsa saniyesinde o araba ortadan kaybolurdu, bisikleti bile bıraktığın yerde bulamazdın.

Şaşkınlığıma kahkaha attıktan sonra cevap verdi. “Umman Sultanlığı gayet güvenli bir ülke, yaşadığında göreceksin.”

Şaşkın yüz ifadem belirginleşince yutkundu.

“Yani olur da bir gün ziyaret edersen demek istedim.”

Kahvaltıyı bitireli epey olmuştu, sohbete daldığımız için masa öylece kalmıştı. Ayağa kalkıp sofrayı topladım.

“Benim bir duş almam lazım, çıkınca projeye bakabiliriz.”

Başıyla beni onayladı.

Mutfaktan çıkmadan önce son kez ona baktım, tezgâhtaki bulaşıklara yaklaşıyordu. Gözlerim çöp kutusundaki beyaz gülleri buldu. Bu bir şaka olmalıydı.

Ah! Bunları vazosuyla birlikte çöp kutusuna koyduğumu tamamen unutmuştum.

Yüzüm kıpkırmızı kesilirken yatak odasına ilerledim. Aklıma Serhat'ın çöp kutusuna nasıl baktığı geldi. Kesin gülleri görmüştü. Of! Off!

Ben gece geleceğini nereden bilebilirdim ki? Ya da dün yaşadıklarımı yaşayacağımı… Hatta sabah birlikte kahvaltı yapacağımızı nasıl tahmin edebilirdim?

Oflamaya devam ederken giysi dolabımdan kıyafetlerimi aldım. Resmen rezil olmuştum! Adamın gönderdiği gülleri çöpe atmış, bir de attığım yetmezmiş gibi yakalanmıştım.

İç çamaşırı çekmecemi açtım. Elbiseyle uyumlu renkte olan takımlardan birini çıkarıp her zaman yaptığım gibi masanın üstüne yerleştirdim. Birkaç dakika hastanedeki son durumu çocuklarla konuşup doğruca duşa girdim.

İşimi olabildiğince kısa tuttum. Üstüme bornozumu geçirip buhar çıksın diye kapıyı açtım. Saçlarımı banyoda tarayıp özel yağlarımı sürdükten sonra kuruttum. Makyajımı da yapınca aynaya doğru öpücük attım, kısa sürede hazırlanmıştım.

20 dakikada işimi bitirmiş olmanın verdiği neşeyle odama girdim. Bir yandan da giyinmek için bornozumun kuşağına elimi götürdüm.

Ben tam kuşağı açmıştım ki kucağında laptopla bana bakan Serhat’ı gördüm. Bakışları açıkta kalan göğüslerimi buldu. Aynı anda ikimizin yüzünde de şaşkınlık dolu bir ifade belirdi.

Rezilliğim resmen katlanmıştı. Olduğum yerde kızardıkça Serhat'ın bakışları değişmeye başladı.

Sanırım kırmızı bana çok yakışıyordu, aksi takdirde bu bakışlarını nasıl yorumlayacaktım?

🥀 ~ ✨ ~ 🥀

Serhat ~

Yaşadığım mahcubiyet, Mehtap'ın köprücük kemiğini görmemle şaşkınlığa dönüştü. Omuzlarından kayan bornoz Mehtap'ın dolgunluğunu açığa çıkarttı. Sabahtan beri hayalini kurduğum manzara bir anda önüme serilince ister istemez sesli şekilde yutkundum.

Daha önce Mehtap benim yatağımda yatarken elim yanlışlıkla tomurcuklarına değmişti. O anı bile düşleyerek birkaç hafta geçirmiştim. Şimdiyse Mehtap'ın önümdeki bu hâli, sabah düşüncelerimden uzak tutmaya çalıştığım tüm fantezilerimi açığa çıkartmıştı. Bir yandan bana alışması gerektiğini düşünüyor, diğer yandan ona dokunmamak için kendimi ikna etmeye çalışıyordum. Tamamen karmaşanın ortasındaydım.

O hareketsiz kaskatı kesilirken ben ona doğru birkaç adım attım. Resmen bedenine çekiliyordum. Etraftaki görünmez güçler, Mehtap'ın tenine dokunmam konusunda beni cezbetmeye çalışıyordu. Belki Mehtap'ın bana olan duygularını anlaması için küçük anahtarına masum bir öpücük kondurabilirdim.

Mehtap'a yaklaşırken gözleri bir saniye bile gözlerimden ayrılmadı, dudaklarımızın arasında çok az bir mesafe kaldı. Mehtap'ın boyu uzundu, kahvelerle süslenmiş bir güzelliği vardı.

“Klavikulanı öpebilir miyim?” Cevap vermedi, gerilen bedeniyle öylece bekledi.

Köprücük kemiklerinin narin görünüşü âdeta beni deliye çeviriyordu, üstüne saatlerce şiirler yazabilirdim. Güzelliği ona sahip olma arzumu körükleyip içimde yanan ateşi harlıyordu.

Birkaç saniye cevap vermesini bekledim, sonra da belirgin olan sağ köprücük kemiğine eğilip minik bir buse kondurdum. Öpücüğüm küçük anahtarıyla birleşince Mehtap'ın bedeninden bir ürperti geçti.

Başımı kaldırıp merakla ona baktım. Gözlerini sımsıkı yummuş, kaşlarını çatmıştı. Ona yakın olmamdan korkuyor muydu? Geçmişindeki kötü anıları mı tetiklemiştim?

Tereddütte kaldım. Yüzüne gelen saçlarını kulağının arkasına sıkıştırdım.

Mehtap'ın yeniden bacağını tırnakladığını fark edince bu konuda ileri gittiğimi fark ettim. Yakınlaşmaya hazır değildi. Bense bu ufak temasla bile çoktan mahvolmuştum.

Bana açıkça devam etmem için sinyal verse onu kendime katmak için bir saniye bile düşünmezdim. Yüzünü inceleyince gözlerini açmadığını, hatta göz kapaklarını daha sıkı yumduğunu gördüm.

Yavaşça saçlarını okşadım. Mehtap'a güven vermek istiyordum ama nasıl yapacağımı da bilmiyordum. Geçmişte yaşadıkları kolay değildi, yine de yanında olduğumu hissettirmek istiyordum.

Dudaklarımı alnıyla buluşturup kısa bir süre bekledim. Geriye çekildiğimde biraz daha rahatlamıştı.

“Laptopu almak için gelmiştim. Kapıya tıklayıp bekledim. Sen ses vermeyince endişelendim.”

Bir kez daha alnını öptüm. Dirseğinin üstünü tutup yavaşça kolunu sıvazladım.

“Makyaj yaptığını gördüm. Laptopu alıp hemen çıkacaktım.”

Kasları gergindi, bedeni âdeta buz kütlesine dönmüştü, teni soğuktu. Ona bu kadar kötü mü hissettiriyordum?

Ellerimi kollarından ayırdım. “Sanırım gitsem iyi olacak.”

Yumduğu gözlerini araladı, sanki itiraz etmek istiyordu.

Bakışları masanın üstündeki bir yere kaydı. Nereye baktığını görmek için başımı çevirince kırmızı iç çamaşırlarıyla karşılaştım. Onların altında da kıyafetler vardı.

Yeniden Mehtap'a döndüm. Bakışlarını yere dikmişti, yüzü kızarmıştı. Daha yeni kendine geliyordu, sanırım birazcık utanmıştı.

Birkaç adım geriledim. “Peki.”

Attığım her adımda Mehtap’ın biraz daha rahatladığını fark ettim.

“Her şey için teşekkür ederim, sonra görüşürüz.”

Bir şey söylemesini bekledim ama tepki vermedi, yüzünü bile yerden kaldırmadı, öylece odasından çıkmamı bekledi. Ben de istediğini yapıp evinden dışarıya çıktım.

Meto gelmek üzereydi, belki de çoktan gelmişti. Mehtap'la biraz daha zaman geçirebilecekken bunu kendi ellerimle yok etmiştim.

Yaşadığım pişmanlıkla merdivenleri inmeye başladım. Ne vardı kendimi biraz daha tutsaydım? Hayatımda hiç mi kadın görmemiştim sanki?

Mehtap'a olan yoğun hislerim aptallaşmamı sağlıyordu, yanındayken mantıklı düşünemiyordum. Hâlbuki neden giriyorsun odasına? Dön koltuğa otur bekle, o zaten giyindikten sonra gelirken laptopu getirirdi.

Başımı merdivenlere, apartman korkuluğuna hatta duvarlara sürtmek istiyordum. Ben Mehtap'ın yanında fazlasıyla rahat hissediyordum ama o benim gibi hissetmiyordu işte.

Aptal, İlyas! Bir çuval inciri aptal arzuların yüzünden mahvettin.

Aklıma mutfak çöpünün içindeki beyaz güller geldi. Yüzümü buruşturup adımlarımı hızlandırdım. Mehtap'ın bana karşı olan hislerini bununla anlamam gerekiyordu.

Merve ile yaşadıkları tartışma yüzünden beyaz gülleri benim gönderdiğimi öğrenmişti, bu yüzden tüm gülleri çöpe atmıştı, hem de kavanozuyla birlikte… Bu hareket, onun karakteri hakkında çok önemli bilgiler veriyordu. Kestirip atmayı tercih etmişti çünkü kaçıngan bağlanıyordu.

Nefes alıp verdim.

Sırf güllerle ilişkilendirdiği için kavanoza bile acımamıştı. Kendi ellerimle alıp ona uzattığım beyaz gülleri kapının önünde unutmuştu, belki de dün gece gelmeseydim onlar da apartman görevlisi tarafından çöpe atılacaktı.

Belli ki Mehtap’ın bu kadar çevresinde olmamalıydım. Hislerimi kabul etmesi için kendisiyle baş başa kalmalıydı. Bu aşamada ona zaman tanımak yapabileceğim en doğru hareket olurdu, yoksa hikâyemiz daha başlamadan bitecekti, ben de bunu istemiyordum.


🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️

🪶 R ~ U ~ Y ~ A ~ M B ~ O ~ O ~ K ~ S 🪶

💜 Bizi takip ediyor musun?


✨ Takip etmeyi unutma 👇

Tiktok: @yazar.ruyam Youtube: Ruyam

 
 
 

Yorumlar


İstanbul Kitap Fuarı - Ulysses Yayınları
İstanbul Kitap Fuarı - Ulysses Yayınları
13 Ara Cmt
Büyükçekmece
Yaklaşan İmza Günü - Ulysses Yayınları - Salon 4 / Stand 426A Yazar Ruyam ✍️, 13 ve 14 Aralık'da Salon 4 - Ulysses Yayınları standında olacak. 🥰
bottom of page