13. BÖLÜM - SANA İNANMAK İSTİYORUM - MEHTAP I
HER GÜN SAAT 12.00'DA YENİ BÖLÜM!
AYIN 10'UNA KADAR ÜCRETSİZ - ACELE EDİN VE OKUMAYA BAŞLAYIN...
BEKLEMEK İSTEMİYORSAN HEMEN SATIN AL, SONUNA KADAR OKU!

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️
Serhat ~ 14.02.2017 SALI
Bir süredir Mehtap’ın kapısının önündeki beyaz gül buketiyle bakışıyordum. Onu kapının önüne mi atmıştı yoksa bir şey olmuş orada mı unutmuştu? Bu durumda kapıyı çalmalı mıydım yoksa çalmamalı mıydım?
Hayır, açsa ne diyeceğimi de bilmiyordum ki?
Kapının önünde bir süre volta attım. Burada olmamın nedeni Mehtap’ı merak etmemdi. Hastanede psikiyatristle görüştüğünü öğrenmiştim, demek ki kötü durumdaydı.
Yanında olup ona güç vermek istiyordum ama durumu daha kötü hâle de getirebilirdim, o yüzden kararsızdım.
Derin bir nefes alıp kapıyı tıklattım, açmazsa gidecektim.
Meto’nun dediğine göre Azad denen piç, kapıyı kırıp eve girmişti. O sırada Mehtap’ın yaşadığı korkuyu düşününce iliklerime kadar onu öldürmek istedim.
Kapının arkasından tıkırtılar gelince bir süre kapıyı açmasını bekledim. Hem üstten hem de alttan kapıyı kilitlemişti. Bu durum beni sevindirdi, kendini güvende tutmaya çalışıyordu.
“Serhat?”
Sesi yorgun geliyordu. İstemsizce gülümsedim, Mehtap ilk defa bana adımla sesleniyordu. Ona cevap vermeden gülümsediğimi görünce kaşlarını çattı. Mehtap'a söyleyecek hiçbir bahanem yoktu.
Gözüm merdivende öylece duran güllere kaydı. Beyaz gül buketini bahane edebilir miydim? Neden olmasın ki?
“Güller?”
“Güller mi?”
Bakışlarımla beyaz gül buketini işaret ettim.
“Onları orada mı unutmuşum? Baran'ı hatırlayınca kalbim çıkacak gibi oldu, o sırada merdivende kalmış olmalı.”
Buketi alıp yeniden ona uzattım. “Baran?”
Hastanedeki yaralı adamdı, biliyordum.
“Sü- Baran, benim sevgilim.”
Hayır, amcasının oğluydu. Yoksa değil miydi?
Meto, bana yanlış bilgi mi vermişti? Daha önce Meto'nun yanlış araştırma yaptığı olmamıştı, bu konularda iyiydi.
Bir dakika, amcasının oğluyla sevgili olabilir miydi? Yoksa beni mi kandırmaya çalışıyordu?
Şüpheyle ona baktığımı görünce konuştu. “Bugün telefonda konuştuğum…”
Kollarındaki beyaz gül buketine baktı, söylemek için yalan düşünüyordu.
“Size yolda demiştim, geldi. Bu gece birlikte kalacaktık.”
Yalan söylediğini biliyor olmam onu kıskanmamı engellemedi. Başka bir adamla aynı evde kalacağını düşünmek sinirlerimi bozmuştu.
Bir süre sessizce birbirimize baktık. Yalan söylediğini fark ettiğimi anlamış mıydı?
“Peki, o zaman.”
“Peki.”
Ani bir kararla evin içine girdim.
Benim üstüne yürüdüğümü gören Mehtap, istemeden kenara çekildi. Aslında ona dokunma ihtimalimden rahatsız olmuştu, o an önemsemedim.
Özellikle onu birinin kucağında gördüğüm andan beri, Mehtap'ın bana herkese olduğundan daha yakın olmasını istiyordum. Belki buna hakkım yoktu yine de yakınlığını hiçbir şeyi istemediğim kadar çok istedim.
“Sen ne yaptığını sanıyorsun ya?”
“Ne yapıyormuşum?”
“İznim olmadan öyle destursuzca evime nasıl dalarsın?”
Kaşlarımı çattım. “Destursuzca ne demek?”
Bî-dûn düstur? Evine girmemin kanunsuz olduğunu mu söylüyordu? Dolaylı olarak polisi aramakla mı tehdit ediyordu?
Mehtap ne diyeceğini bilmiyormuş gibi bir anda kapının girişinde kalakaldı.
Sorduğum soru çok mu tuhaftı?
Yıllardır Türkiye'ye gidip gelirdim, uzun aralıklarla kalmışlığım da vardı. Türkçeyi diğer bildiğim diller kadar güzel konuşurdum. Sadece bazı kelimeleri anlamıyordum, Türkçe zengin sayıda kelimeye sahipti.
“Bazen yabancı olduğunu unutuyorum,” diye mırıldandı. “Arap'sın değil mi?”
“Ummanlıyım.”
“Sanırım orayı bilmiyorum.” Çekinerek fısıldadı. “Üzgünüm…”
Sanki ülkemi bilmediği için onu yargılayacağımdan korkmuştu.
Evin kapısı doğrudan oturma odasına açılıyordu. Etrafa göz attım, dağınıktı, yerlerde çamurlar vardı.
Ayak izlerini inceledim, koltuk yerinden oynamıştı. Çamur izlerinin yoğunlukta olduğu yere birkaç damla kan sıçramıştı, Azad piçinin burnu burada kırılmış olmalıydı.
İzlerdeki dağılmış alanlara baktım, Mehtap’ın bastığı yerler buralardı. Ayakkabı giymediği için çıplak ayaklarıyla izleri bozmuştu.
“Kusura bakma, bugün yaşananlar yüzünden evim dağıldı.”
Sanki misafirmişim gibi davranıyordu ama eve ona sormadan girmiştim.
Koltuklardan birine oturdum.
“Çay ya da kahve ister misin?”
Ciddi mi diye yüzüne baktım, ayakta cevap vermemi bekliyordu.
“Diğer yanağıma da vurursun diye düşünmüştüm.”
“Hak etmiştin ama özür dilerim. Şiddet uygulamam doğru değildi.”
Bu sefer kaşlarını çatıp şaşıran bendim. Böyle bir tepki beklemiyordum. Mehtap, benden özür mü dilemişti?
“Çay, lütfen.”
Başını olumlu olarak salladı.
O mutfağa gidince yerimden kalkıp kollarımı sıvadım. Bu hâldeyken bir de buraları toplamakla uğraşmasın istedim. Yemek yapmayı bilmezdim ama temizlikten anlardım.
Askerî disiplinle büyümüştüm, üstlerimiz bizi kayırmazdı. Takım çalışmasını çok iyi bilirdim, hayatından sorumlu olduğum bir partnerim vardı.
Peki bunları ve daha fazlasını Mehtap'a nasıl anlayacaktım?
Serhat Arslan'ın aslında yalan bir hayat yaşadığını ona nasıl söyleyecektim?
Hadi söyledim diyelim, bu saatten sonra bana nasıl güvenecekti?
Ortalığı toplarken ciddi ciddi ilk defa Mehtap'la geleceğimizi düşündüm.
Türkiye’de evlenemeyeceğimi söylediğimde Mehtap'ın tepkisi ne olurdu? Geleneklerimize göre çok sayıda çocuğumun olması gerekiyordu. Peki, Mehtap buna ne derdi? Ben eğer o çocuk istemezse ne yapacaktım?
Kafamdaki sorular dalga olup Umman Körfezi'nden taşarken, elinde tepsiyle şaşkınca bana bakan Mehtap'ı gördüm.
“Ne? Çocuk istemiyor musun?”
Ağzımdan kaçırdıklarımla yüzümü buruşturdum.
Dudakları aralanmış şekilde birkaç saniye bekledi. “Neden istemeyeyim?”
Derin bir nefes alıp verdim, rahatlamıştım. Neyse ki aramızda bu bir sorun olmayacaktı.
Diğer koltuğun örtüsünü düzeltip tepsiyi bıraktığı yere göre oturdum.
“Burada ne işiniz var?”
“Seni merak ettim.”
Başını salladı.
“Azad Ağa?”
“O kim?”
Soğuk yüz hatları gerildi. “Peki, anladım.”
Çaydan içmeye başlayınca aramızda garip bir sessizlik oluştu. Çayın tadı tanıdık gelince gülümsedim.
“Çayı beğendin sanırım?”
“Bu şey mi?” Sınır görevlerinde içiyorduk hani neydi? Ha! “Kaçak çay?”
Bilmeme şaşırdı. “Evet, kaçak çay. Bizim oraların çayı… Damağıma bu daha lezzetli geliyor, buna alışığım.”
Başımı sallayıp onu onayladım. “İyiymiş.”
Çayın yanına kurabiye tabağı hazırlamıştı, ondan da bir tane aldım.
“Beğendin mi?”
“Evet, çok güzel. Zaten buranın hamur işleri güzel oluyor.”
“Ben yaptım,” dedi gururla.
“Ellerine sağlık.”
Utanmış gibi bakışlarını ellerine indirince onu izlemek hoşuma gitti. Belki de ona dışarıda yardımcı olduğumuz için teşekkür etmeye çalışıyordu.
Bir anda zil çalınca ikimiz de afalladık.
Mehtap, “Bu saatte kim ki?” diye mırıldandı. Yerinden kalkıp kapının gözlem deliğinden baktı.
Panikle bana döndü. “Kalk çabuk!”
Anlamayıp ayaklandım. Beni bir anda sürükleyerek bir odaya soktu, şöyle bir bakınca kendi odası olduğunu anladım.
Kapı bir kez daha çaldı. “Hemen geliyorum!”
Saat gece 01.00'a geliyordu. Bu saatte kim gelmişti de Mehtap bu kadar panik yapmıştı?
Kapıdaki kişi bu sefer şarkı tınısı gibi ritmik vuruşlar yapmaya başladı.
Mehtap, masanın üstündekileri mutfağa taşırken seslendi.
“Oğlum, geliyorum dedim ya, iki saniye bekle! Patlamadın ya…”
Gelen kişi erkek miydi? Kimdi?
🥀 ~ ✨ ~ 🥀
Mehtap ~
Kapıyı açtığımda Emin hâlâ ritim tutmaya devam ediyordu.
“Kapımla özel bir ilişkin mi var?”
Sırıttı. “Neden olmasın, kapıyla evlenen adamı hiç mi duymadın?”
Öyle bir şey mi vardı? Gerçekten duymamıştım. Bir adam, nasıl kapıyla evlenebilirdi ki? Yasal olarak imkânsızdı. Bu çocuk yine ayarlarımla oynuyordu.
Yatak odama fırlattığım Serhat yüzünden zaten gergindim, bir anda Emin'in gelmesiyle gerilmem iki katına çıkmıştı.
Gözlerimi devirdim. “Kapımla niyetiniz ciddiyse daha münasip bir zamanda gel.”
“Yok, ben sana talibim.” Elindeki poşeti havaya kaldırıp salladı. “Sen bu kadar olayın üstüne akşam yemeğini unutmuşsundur. Seni bıraktıktan sonra eve dönüyordum ki pilav üstü tavuk satan bir yer gördüm. Hemen kaptım, geri geldim.”
Elimi uzattım. “Teşekkür ederim.”
Bir poşete bir de bana baktı, hemen yanımdan geçip oturma odasına girdi. “Kendime de aldım, beraber yiyelim.”
Gerçekten yemek yiyecek vaktim olmamıştı, acıkmıştım ama bugün yaşananlardan dolayı yorgunluğum daha ağır basmıştı.
Koltuğa oturduğu sırada konuştu. “İlacını içtin mi yoksa? Hemen uyuyacak mısın?”
Başımı olumsuzca salladım. “Tam ben de içiyordum, sen geldin.”
“Tamam, hadi ben kaşık getiriyorum. Yiyelim sonra yatarız.”
Kaşlarım havaya kalktı, şaşkın bir ifadeyle Emin'e baktım.
“Ne? Ne oldu?” Panikle kıyafetlerini inceledi. “Yoksa üstümde örümcek falan mı var?”
Ringde rakiplerini patatese döndüren adama da bak, örümcekten korkuyordu. Kabul ediyordum, hepimiz biraz gariptik, fazlasıyla da travmalıydık.
“Yok, yok! Eve dönersin diye düşünmüştüm, ondan şaşırdım.”
O buradayken Serhat'ı nasıl gönderecektim? Emin'in bir an önce gitmesi gerekiyordu.
“Hem yarın önemli bir işin yok muydu senin? Gidip dinlensene.”
Mutfağa gidip geri döndü. Elindeki kaşıkları masaya bırakırken bir yandan da poşetten pilav üstü tavukları çıkardı.
“Sabah erken kalkıp giderim. İşlerim senden önemli değil.”
Gözleriyle oturduğu koltuğu gösterdi. “Şuraya kıvrılıp uyurum. Beni biliyorsun, yer ayırt etmem.”
Avucumun içi terledi, ne diyeceğimi bilemedim. Benim için endişelendiğinden gelmişti, uyuyamayacağımı ya da gece kâbus göreceğimi biliyordu. Belki ilacı içmeyi unuturum, sonra da kendime zarar veririm diye korkuyordu ama artık eski Mehtap yoktu.
Ayaklarım yere sağlam basıyordu, daha güçlü bir kadın olmak istiyordum. Mutlaka gerçekleştirmek istediğim hayallerim vardı. Hiçbir çocuk ya da kadın benim yaşadıklarımı yaşamasın diye elimden geleni yapacaktım.
Sessiz kalıp diğer koltuğa oturdum. Pilav üstü tavuktan yemeğe başladım.
“Bizden daha ne kadar gizleyeceksin?”
Soruyu anlamayınca başımı kaldırıp Emin'e baktım. Beyaz gül buketini inceliyordu.
Hay, anasını! Onu kaldırmayı unutmuştum.
“Tek gülden bukete geçtiğine göre ilişkinizde bir ilerleme söz konusu olmalı?”
Bunu Emin'e nasıl açıklayacaktım? Ne desem bilmiyordum.
Eğer Serhat bizi dinliyorsa Emin'le olan konuşmamızdan sevgilim olmadığını anlardı.
Serhat'a sevgilim var demiştim, ona yalan söylemiştim ama o da bana söylemişti. Bu yüzden bu konuda eşit sayılırdık.
“Tamam ya, üstüne gelmiyorum ama şu Gizemli Bey'le tanışmak için gün sayıyoruz, bilesin.”
Sadece başımı salladım.
Serhat'la aynı odada kapana kısılmışken bir de ilacı içersem ne olurdu?
Eyvah! Hemen uyurdum ve bana bir şey yaparsa ruhum bile duymazdı.
Emin, yemeğini benden önce bitirip ayağa kalktı. Gideceğini düşünüp sevinmişken odama yönelmesiyle panik içinde ayağa kalktım.
Tam kapı koluna uzanmıştı ki kapıyla arasına girdim.
“Ay dur!”
“Ne oldu, Mehtap?”
“Odam çok dağınık, ben ne istiyorsan getiririm.”
Emin, kaşlarını çatıp bana baktı. “Yabancı mıyım ben? Ayrıca senin ne hâllerini gördüm, ne olmuş yani odan dağınıksa?”
Haklıydı ama içeride Serhat vardı.
“Zaten bu saatte yemek alıp gelmişsin. Bırak ben halledeyim.”
Muhtemelen bana zahmet vermemek için koltuğa yatağını kendisi yapacaktı.
Omuz silkti. “İyi, tamam. Lütfen konforlu bir yatak olsun.”
Onu koltuğa geri yollarken ben de azıcık araladığım kapıdan odama girdim. Girer girmez gözlerim yatağı buldu.
Dudaklarım istemsizce aralandı. Yatağımın üstünde yastığıma sarılmış uyuyan Serhat'a şaşkın bir şekilde baktım.
Hayır, odamda uyumuş olması bir yana bir de neden benim yastığıma sarılıp uyumuştu? Eee, ben nerede yatacaktım? Zaten ufak bir odam vardı, yerde de yatacak kadar bir alan yoktu.
Emin için gerekli olan çarşaf, yorgan ve yastıkları alıp oturma odasına geri döndüm.
“Üç yastık veriyorum her zamanki gibi…”
“Allah razı olsun, Mehtap Hanım,” diye takıldı.
Ben koltuğu açıp yatağını yaparken bir yandan da sohbet ettik.
“Bu arada çocuklarla konuştun mu? Baran'dan bir haber var mı?”
“Apartmana girmeden önce aramıştım. Altuğ, ‘Her şey yolunda,’ dedi. Senin çok sevgili Baran'ın uyuyormuş.”
Baran, süt kardeşim olduğu için onu bir miktar kıskanıyordu. Emin, bizi gerçek ailesi saydığı için başka aile bireylerimizin olmasını istemiyordu, o bizi gerçek ailesi bilirken bizim onu öyle görmediğimizi düşünüp üzülüyordu.
Yatağını yaptıktan sonra yanına oturdum. Elinin birini tuttum. “Baran, benim canımın içiyse siz de canımsınız. Ama ailemiz hep dört kişilik kalamaz, bir şekilde zamanla fazlalaşıyoruz. Tıpkı Kandemir ailesine mensup kişileri, ailemizden biri görmeye başladığımız gibi.”
Düşününce ona da mantıklı gelmiş olacak ki “Hadi o zaman git yat, ben sabah sessizce giderim. Sen zaten geç uyanırsın,” dedi.
Bu tarz ilaçlar hormonlarımı ciddi şekilde etkiliyordu. Uzun zamandır kullanmadığım için bir hayli zor olacaktı.
Emin, beni kendine çekip sarıldı.
“İyi ki varsınız. Siz olmasanız kimsem yok.”
“Dedi, belalısı olan kadın. Hem berdele kurban gitmişsin hem de kocaman bir aşirete mensupsun.”
Bunu söyleyişine tebessüm ettim.
“Keşke daha çok gülsen. En son ne zaman gamzelerini gördüğümü hatırlamıyorum, eskiden daha çok gülerdin.”
Koltuktan kalktım. “Onu da çok gördüler, be! Olsun, soğuk nevale kaçar.”
Odama doğru ilerlerken el salladım. Bu ismi bana stajdaki kızlar takmıştı.
Haklılardı ama yaşadıklarımı, kâbuslarımı, içimdeki duyguları bilmiyorlardı.
Ben de kırılıyordum, kimse görmüyordu.
Odamın kapı koluna uzanırken Emin'e döndüm. “İyi geceler, Emin Bey.”
“Kâbussuz geceler inşallah, Mehtap Hanım.”
Odama girdim, Serhat hâlâ yatağımda uyuyordu. Giysi dolabımın üstündeki hurçtan kendime yeni bir yastık aldım. Onu uyandırıp yastığımı isteyemezdim, utanırdım.
Yastığı yatağa bırakıp komodinin üstündeki ilacı suyla içtim. Daha önce hipotermi geçirmek üzereyken Serhat'la aynı yatakta yatmıştım. Nasıl yattığımızı hatırlamıyordum ama uyandığım yatağa kokusu sinmişti, bunu çok net hatırlıyordum. Hatta o günden sonra kokusunu her yerde almaya başlamıştım.
Her şey fazlasıyla garipti. Serhat ısrarla sınırlarımı ihlal etmeye devam ediyordu. Yanında yatıp yatmamak konusunda kararsız kalıp bir süre bekledim. Dışarıya çıksam Emin'e ne diyecektim? Burada yatsam Serhat'a ne diyecektim? Beni yanlış anlayacak mıydı? Sonuçta yatağımda uyuyan da oydu?
İlaç etkisini hissettirmeye başladı. Sersemce yatağın köşesine oturdum.
Beni çırılçıplak gördüğü hâlde bir şey yapmamıştı, sanırım bu gece de bir şey yapmaya yeltenmezdi. Hem oturma odasında Emin vardı, tek çığlığım Serhat'ın üstüne saldırmasına yeterdi.
Emin'e güvenmeyi seçtim. Yastığımı düzeltip başımı üstüne yerleştirdim. Ayağımın altında katlı olan yorganı çekiştirerek üstüme aldım, diğer yarısını üşümesin diye Serhat'ın üzerine örttüm.
Soğuk yatak yüzünden tenim ürperdi, kocaman kütlesiyle yatağı ısıtamamış mıydı?
Yalın ayak üstümde sabahlıkla akşam ayazında kalmıştım, o soğukta öylece beklediğim için kesin hasta olacaktım.
“Beni gerçekten hatırlamadın mı?”
Baygın bakan gözlerimi Serhat’a çevirdim, gözleri kapalıydı ama uyanık olduğu konuşmasından belliydi.
“Anlamadım?”
“Daha önce kadınlarla tek gecelik ilişkilerim oldu ama hiçbiri tarafından bu kadar küçük düşürülmemiştim.”
Biliyordum, yalancı seni!
Ona cevap vermediğimi fark edince deniz mavisi gözlerini açıp bana baktı.
“Babam yoğun bakımdayken hastanenin bahçesinde bir kız çocuğuyla tanıştım. O zamanlar genç bir delikanlıydım. O kız çocuğu, uzaktaki arkadaşlarını izlerken bana çok önemli bir soru sordu. Bu sorunun cevabı tüm hayatımı değiştirdi.”
Böyle bir soru mümkün müydü?
“O kız bana, ‘Kaçtığımız sorumluluklar belki de o kadar kötü değildir. O sorumluluğu denemeden kötü olduğunu nereden bilebiliriz?’ diye sordu. Haklıydı. Denedim ve başarılı oldum. Eh, ufak tefek pürüzler var ama ailesel şeyler.”
“Kızı tanıyor muydun?”
“Hayır, o gün ilk defa görmüştüm. İsmini bile çok sonra öğrendim.”
Kaşlarım havalandı. “Daha sonra görüştünüz yani?”
Bana yine o parlayan gözleriyle baktı. Sorduğum sorunun cevabını zaten biliyormuşum gibi hissettim. Ben nereden bilebilirdim ki görüşüp görüşmediklerini?
Serhat, gözlerimin en derinlerine baktı. “Evet,” dedi. “Çok yakın bir zamanda görüştük.”
Bakışları beni sadece utandırmadı, aynı zamanda tuhaf hissettirdi. Bizim aynı yatakta ne işimiz vardı?
Sıcaklayıp geceliğimin üstünü düzelttim. O sırada Serhat'ın gözleri geceliğimden taşan göğüslerimi buldu. Yüzüm kırmızıya dönerken aceleyle yorganı boğazıma kadar çektim.
“Öncesinde o sorumlulukların hayatımızı nasıl değiştireceğini düşünüyoruz, boğazımıza bir düğüm oturuyor, bu bilinmezlik hissinden korkuyoruz.”
Söylediği cümleye olan aşinalığım şaşırmama neden oldu.
Gerçekleri ve kâbusları karıştırınca beklenmedik bir olay yaşamıştık. Düşmek üzereyken Altuğ yetişip beni kurtarmıştı. O gün bana kendi yöntemini anlatmış, bir de tetiklenme nedeni için bu cümleleri kurmuştu.
Kaşlarımı çattım. Bu sefer Serhat'a soru dolu gözlerle bakan bendim.
İkimiz aynı anda konuştuk. “Ama ya sırf o kararı vermediğimiz, o sorumluluğu almadığımız için sevdiğimiz biri zarar görürse?”
Şaşkınlıktan dudaklarım aralandı. Serhat Arslan'ın bahsettiği kız çocuğu bendim. Daha önce hastanede karşılaşmıştık, bu cümleleri ben kurmuştum.
Onun gibi birini nasıl unutabilmiştim?
Tek kolunu başının altına yerleştirdi. “O an ne düşündüğümü hâlâ hatırlıyorum.”
Allah bilir, ben böyle bilmiş bilmiş konuşunca ne düşünmüştü?
“Bakışlarım çiçek açmış beyaz güllerde gezindi. Bir anda hastanenin bahçesinin nasıl bu kadar güzelleştiğine şaşırdım. Daha öncesinde nasıl olmuştu da beyaz gülleri fark etmemiştim? Sanki ne düşündüğümü anlamış gibi gülümseyerek bana baktın ama bu, acılarının hatırasını taşıyan güzellikte bir gülümsemeydi. Ben de sana tebessüm ettim. Karşılığında bana gamzelerini gösterdin. Tıpkı bir melek gibiydin.”
Konuşmak, Serhat'a bir sürü soru sormak istiyordum ama ilacın etkisi beni iyice mayıştırmıştı. O bana göre daha uyanıktı, hatta hiç uyumamış gibi gözüküyordu.
Bilincim yavaşça kaybolurken gerçekliğe dönüp Serhat'a odaklanmaya çalıştım.
“Mehtap, benim kalbim ilk defa o gün deli gibi attı. Daha önce yaşamadığım bir heyecan hissettim. Benim sana olan duygularım o gün başladı.”
Yalancı…
“O zamanlar bunu anlamamıştım. Belki de geçici bir heves olarak görmüştüm ama artık anlıyorum. Bana ufak da olsa bir şans verir misin?”
“Benimle oynama, Serhat Arslan,” diye mırıldandım.
Gözlerimi açmaya hâlim yoktu.
“Kadınlarla tek gecelik ilişkilerin oldu, ha? Gerçekten bakirmişsin.”
Yatak hafifçe sallandı. Utanmadan bir de gülüyor muydu?
“Duygularım sana kadar bakirdi. Seni ofiste yeniden gördüğümden beri bedenim de bakir. Ne kadar zor durumdayım bir bilsen yanıma yatmazdın.”
Hâlâ yalan söylüyordu, onun gibi bir adam için bu imkânsıza yakındı. Üstelik Merve'yi gördükten sonra nasıl buna inanmamı bekliyordu?
Zihnim iyice bulanıklaştığı sırada sesini duydum.
“Seni seviyorum, Ay Işığım.”
Belki de duymamıştım, sadece uydurmuştum çünkü rüyalar âlemine çekilmek üzereydim. Hayaller ve gerçekler arasında ince bir çizgideydim, hiçbir şeyin kesinliği yoktu.
Son gücümle varla yok arası konuştum.
“Bana yalan söyleme, inanırım.”
Ardından sıcak kollara çekildiğimi hissettim. Tanıdık gelen bu hisle iyice yerime sindim. Bugün yaşadıklarım bir bir zihnime dolarken, Serhat'ın bana beyaz gül buketini uzattığı sahnede takılı kaldım. Tam o an zaman durdu, kalbim atmayı bıraktı.
Serhat Arslan, kalbimin kuytu köşelerine terk edilmiş çantanın içindeki bomba gibiydi. Patlarsa kalbim duracak, oracıkta ölecektim. Patlamazsa bunun bir gün gerçekleşebilme ihtimalinin korkusuyla yaşayacaktım. Böyle bir bilinmezliğin acıdan başka bir şey getirmeyeceğini biliyordum.
Herkes buna intihar dedi, ben ise uyanış…
🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨
⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️
🪶 R ~ U ~ Y ~ A ~ M B ~ O ~ O ~ K ~ S 🪶
💜 Bizi takip ediyor musun?
✨ Takip etmeyi unutma 👇
Instagram: @ruyam.books @yazar.ruyam
Tiktok: @yazar.ruyam Youtube: Ruyam
.png)



Yorumlar