top of page

12. BÖLÜM - BİRİNİN HAYATINA BEDEL BİÇMEK - MEHTAP I

7 gün önce
11 dakikada okunur

HER GÜN SAAT 12.00'DA YENİ BÖLÜM!

AYIN 10'UNA KADAR ÜCRETSİZ - ACELE EDİN VE OKUMAYA BAŞLAYIN...

BEKLEMEK İSTEMİYORSAN HEMEN SATIN AL, SONUNA KADAR OKU!

Mehtap - Birinci Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Mehtap - İkinci Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Mehtap - Üçüncü Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Karanlık, rüya gibi fonda uyuyan kadın ve beyaz yazı: RUYAM MEHTAP ARK EVRENİ

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️


Mehtap ~ 13.02.2017 PAZARTESİ

Serhat’ın berdeli duyunca tüm söyledikleri uçup gitmişti. Tabii, sevgiymiş aşkmış yalan dolandı, bu adamın her şeyi sahte hissettiriyordu. Yoksa bu kadar kültürlü birinin iki üç kez gördüğü benimle ne işi olurdu?

“Sen benimle taşak mı geçiyorsun lan? Sevdiğim kadını karısı yapacakmış şuna bak. Seni anırtarak gebertirim…” Azad Ağa’nın üstündeki gömleğe bakıp, “Pezevenk!” dedi.

İşte sorsan doğulu bir ağayım, töre, berdel falan diyordu ama pezevenk gömleği giymişti. Bence kesin bu taraklarda bezi vardı, kadın ticareti yapıyor olabilirdi. Ona bakınca kötü şeyler hissediyordum ama hissettiklerimi kanıtlayamazdım.

Acıyla inleyişini duydum. Serhat, omzunu öyle bir sıkıyordu ki Azad Ağa’nın yüzü renkten renge giriyordu. Aslında iyi yapıyordu, elleri dert görmesin…

Azad Ağa’nın yanındaki adamlar hareketlenince onlara döndü. “Zaten bu adamın yaşama şansı yok. Bence siz de arada güme gitmeyin.”

Metehan'a kısa bir bakış attım. Az önce Serhat hakkında söyledikleri doğru muydu?

“Bana hiç inanmıyorsun, yenge,” diye fısıldadı.

Şaşırmıştım. Serhat, gerçekten beni seviyor muydu? Biri saçımın teline zarar verse onun hayatını mahveder miydi?

Gözlerimi yeniden Serhat'a çevirdim. Azad Ağa'yı diz çöktürmüş, ona bir şeyler fısıldıyordu. Söyledikleriyle Azad Ağa'nın beti benzi atmıştı, korkudan mı emin olamadım ama titriyordu.

Serhat, Ahmad’a doğru başını salladı. Ahmad yanına Hamad’ı da alarak Azad Ağa’nın önüne geldi. Hepsinin üstlerini arayıp belindeki silahları topladılar.

Bakışlarım sokaktaki evleri buldu, birkaç kişi camlara çıkmıştı. Bir olay döndüğünü anlamışlardı, nihayetinde yolun ortasında silah çekmiş adamlar vardı. Meraklı bakışlar bizi süzerken ne yapacağımı bilmediğim için Metehan’ın arkasında öylece bekledim.

“Abi, yengem gecelikle duruyor.”

Ahmad ekledi. “Mahalleli çoktan polisi aramıştır, önlem almak lazım.”

Serhat'ın gözleri kısa bir süre bana döndü. Bakışları bu hâliyle babama benziyordu, bu adam daha önce birilerini öldürmüştü. Hissediyordum ama bunu da kanıtlayamazdım.

“Güzelim, hadi sen eve gir. Burayı ben hallederim.”

İçimdeki güven duygusu, bir sarmaşığa dönüşüp ruhuma dokundu.

Bu cümlenin benim için anlamını kimse bilemezdi. Uzun zamandır yalnızdım, çoğunlukla da kimsesizlik hissiyle baş etmeye çalışırdım. Teyzemin hastalığından dolayı her şeyi kendim yapmaya alışmıştım. Hayatım boyunca bana, “Ben hallederim,” diyen kişi sayısı bir elin parmaklarını geçmezdi.

Bizim çocuklar, kardeşlerim hatta ailem gibiydiler, birlikte büyümüştük ama Serhat öyle değildi. Bir anda beni sahiplenip bu olayı halledeceğini söylemesi tuhaf hissettirdi.

Belki ona kızmam gerekiyordu. “Ne hakla karışıyorsun? Kim oluyorsun?” demeliydim ama diyemedim.

Sarmaşık büyüdü, göğsümün altındaki organları kurcalamaya başladı.

Hiçbir şey söylemeden Metehan'ın arkasından çıktım. Apartmanın giriş kapısının orada duruyorlardı, önlerinden geçmeden eve giremezdim. Yanlarına ilerlerken Azad Ağa'nın gözlerinin içine öfkeyle baktım, pezevenk gömleğinin önü kırmızıya boyanmıştı.

Tam yanlarından geçerken Serhat önümü kesti, yüzümü dikkatli bir şekilde incelemeye başladı. Her incelediği noktada kaşları daha çok çatıldı.

Bakışları en son patlamış dudağımın köşesinde durdu, sinir tüm yüz hatlarını ele geçirdi. İçinden taşan öfkeye nasıl zorlukla mâni olmaya çalıştığını gördüm.

Yüzümden çektiği bakışları Azad Ağa'ya ve yanındaki adamlara kaydı.

“İşte şimdi yandınız,” dedi Metehan.

Gözlerim tek elinde tuttuğu beyaz gül buketini buldu. Parmak boğumlarından anladığım üzere buketi sımsıkı tutuyordu. Beyaz güllere baktığımı fark edince aramızdaki boşluğa doğru kaldırdı.

Etrafıma şöyle bir baktım. Dışarıdan ne kadar absürt gözüktüğümüzün farkındaydım. Tek dizinin üstünde yere çökmüş pezevenk gömlekli bir adam, onun omzuna bastırırken karşısındaki kadına beyaz gül buketi uzatan bir adam, silahlı takım elbiseli başka adamlar, elinde bir çekirdeği eksik gülerek olayı izleyen bir başka adam daha…

Tüm bu görüntüde benim buketi almam mı garip olurdu yoksa almamam mı?

Mesela Metehan, şu an neden bu kadar rahattı? Ortamın gerginliğinin farkında değil miydi?

Peki, bana uzatılan buketle kalbimin hızlanması normal miydi? Ya Serhat'ın beyaz gülleri bana uzatırken yumuşayan bakışları neydi?

Göğsüme giren ağrıyla bukete uzandım. Bakışlarımı Serhat'tan kaçırıp çıplak ayaklarıma diktim. Geceliğimin üstüne giydiğim sabahlığım dışında öylece yalın ayak evden fırlamıştım.

Ayaklarımı birbirlerine yaklaştırırken ne kadar berbat gözüktüğümü düşünmemeye çalıştım. Serhat'ın bana acıması çok normaldi ama ben acınan kadın olmak istemiyordum. Başımı kaldırmadan Serhat'ın arkasındaki apartman girişine yürüdüm.

“Ulan, adam dersiniz bir de kendinize, haysiyetsizler. O sikik gücünüz kadınlara, çocuklara, güçsüzlere yetiyor, değil mi?”

Azad Ağa'nın yanındaki adamlara bağırmaya başladı. “Bu şerefsiz bir kadına vururken siz de öylece izlediniz mi?” Birkaç pataklama sesi duyuldu.

Arkama bakmadan hızla merdivenleri çıktım. Kapımın kırılmış hâliyle karşı karşıya kalınca derin bir iç çektim. Ayaklarımdaki güç iyiden iyiye çekilmişti. Kapının hemen yanındaki merdivene oturup başımı ellerimin arasına aldım. Kâbusta olabilir miydim? Belki hâlâ uyuyordum çünkü yaşadıklarım aşırı saçmaydı.

Benim kâbuslarım zaten gerçek gibiydi, her şeyi hissederdim. Yeniden ve yeniden yaşardım çünkü anılarımdı.

Aklıma üşüşen düşüncelerle başımı ellerimin arasından kaldırdım.

“Baran!”

Saniyesinde ayağa kalkıp eve girdim. Baran, hâlâ yerde ölü gibi yatıyordu. Onu bu şekilde görünce elim ayağım titremeye başladı. Süt kardeşim ölmüş müydü? Hissizleşen bacaklarımla yere çöktüm, tüm gücümü toplayıp yavaşça ona yaklaştım. Elimi nabzını kontrol etmek için uzatınca sadece bayıldığını anlayıp tuttuğum nefesi bıraktım.

Allah'ım, sana şükürler olsun. Bir aile ferdimin daha öldürüldüğünü görseydim bu sefer kesin sıyırırdım. Annemden kalan travmalarım hâlâ geçmemişti, belli ki bugün itibarıyla yenileri de eklenecekti.

Telefonumu buldum. Ambulansı arayıp bilgileri verirken gözümü Baran'dan ayırmadım. Ya ona da bir şey olursa?

Bu düşünce tüm yaşananları unutmama neden oldu.

O sırada paldır küldür birilerinin merdiveni koşarak çıktığını duydum. Önde Altuğ, arkasında Emin ve Batu sırasıyla eve girdiler. Ellerinde silahlar vardı. Anında bir sürü adam eve doluştu. Benim telefonla konuşan hâlimi görünce derin bir nefes alıp verdiler.

Hemen önümde boydan boya yatan Baran'ı gördüklerinde ise endişeyle yanımıza geldiler. Emin, hemen ilk yardım yapmaya başladı. Ben nabzını kontrol ettikten sonra hiçbir şey yapamamıştım.

Altuğ yanıma çöktü. “Mehtap, sen iyi misin?”

Başımı olumlu olarak salladım. “İyi ki geldiniz.”

Göğsüne başımı koydum, bedenimi taşıyacak hâlim yoktu.

Batu, “Burada ne oldu? Gelen kişiler gitti mi?” diye sordu.

Serhat ve diğerleri aklıma geldi, aşağıda onları görmemişler miydi?

Ben olayları anlatmaya başlamıştım ki siren sesleri duyuldu. Evden koşarak çıktığım kısımdan sonrasını anlatamadım.

Canberk yanımıza geldi. “Batu, polisler geldi. Ne yapalım?”

Batu'nun adamlar arasında sözü daha fazla geçiyordu, ekip liderlerinden biriydi.

“Önce hastaneye gidelim, sonra ifade için karakola uğrarız.”

Ayağa kalkmaya hâlim yoktu, Altuğ'a yaslanarak bekledim.

Bir süre sonra sedye geldi. Sağlık çalışanları, Baran'ı önce kontrol ettiler, ardından da dikkatli şekilde taşıdılar.

Bu şekilde ambulansa nasıl binecektim? Hadi binmesem hastaneye nasıl gidip gelecektim?

Herkese fazlasıyla yük oluyordum.

Batu, Canberk’e döndü. “Kapıyı biz dönene kadar sağlam bir şeyle değiştirin. Aşağıya da deneyimli iki koruma koyun.”

Altuğ, beni kucağına alıp ayağa kalktı.

“Altuğ?” diye şaşkınca sordum.

“Şşş, göğsüme yaslanmaya devam et.”

“Biz gidene kadar Mehtap'ın psikiyatristi de hastanede olsun,” dedi Batu.

Canberk’e bir sürü talimat verdi, tamamını yorgunluktan dinleyemedim.

Altuğ beni kucağında merdivenlerden indirdi. Serhat’ın transporteri kapının önündeydi.

Altuğ, beni güzelce arabanın ön koltuğuna oturttu. Saçlarımı çekip yüzümü nazikçe inceledi.

“Ah benim küçük kız kardeşime ne yapmışlar? O ibneleri bir bulayım…”

Devamını getirmeden yüzünü kastı, güzel şeyler söylemeyeceği belliydi.

Düşüncelerini kendine saklayıp saçlarımı okşamaya başladı.

“Her şey yoluna girecek. Sen yalnız değilsin, Mehtap. Bunun hesabını verecekler.”

Yalnız değil miydim?

Her eve döndüğümde ya da gece yatağa girdiğimde evde kimse yoktu. Sadece ben ve boş duvarlar…

🥀 ~ ✨ ~ 🥀

Serhat ~

Azad denen pezevengi gördükçe sinirlerim tepeme çıkıyordu.

“Sen kimsin de benim ay tenlime dokunursun? Gevşek gevşek konuşuyorsun bir de!”

Yüzüne yumruğumu geçirdim. Şerefsiz Azad’ı bizim çocuklar dövmüş olacak ki burnu kanıyordu. Muhtemelen kırılmıştı.

“Alın bunları hemen!”

“Emredersiniz,” dedi Ahmad. Başıyla Nasser’a emir verdi.

Gözlerim Meto’yu buldu. “Bu yavşaklar yengene zarar verirken sen neredeydin?”

“Vallahi abi, tam burada seni bekliyordum. Sonra bir baktım yengem fırladı apartmandan…” Eliyle apartman girişini gösterdi.

“Bu adamı hemen araştır, neler olduğunu öğren. Hakkında götündeki dona kadar bilgi istiyorum.”

Kafasıyla beni onayladı. “Babamla konuşup bilgi alacağım, ağalar meclisi neden toplanmış, her şeyi öğreneceğim.”

Kaşlarımı çatarak Azad’ın söylediklerini düşündüm. “Bedel tam olarak ne oluyordu?”

Söylediğimi anlamadı.

“Bu şerefsiz dedi ya, ‘Bu kadınla bedelim var. Arkanda duran kadın karım sayılır.’ Soktuğumun pezevengi, bak gene sinirlendim.”

Azad’ı bindirdikleri arabanın kapısını açtım, kırılan burun kemiğine alnımı gömdüm. Acıdan çığlık çığlığa bağırmaya başladı.

“Sen daha dur, benim dokunmaya kıyamadığım o kadına parmakların değdi ya, tek tek kesmezsem adam değilim!”

İçimdeki öfkeyi bir türlü atamıyordum, aklımdan işkence fikirleri geçip duruyordu.

Meto beni sakinleştirmeye çalıştı.

“Bedel değil abi, berdel. Doğu'da uygulanan törelerden biri. Azad’ı burada görünce ben de şaşırdım. Candar aşiretiyle yengemin nasıl bir bağlantısı var hemen öğreneceğim.”

Arabayı gösterdi. “Gel bir sakinleş, önce sana neler olduğunu anlatalım.”

Binip arka koltuğa oturdum. Ahmad, Meto ve Hamad karşımdaki koltuklara geçti.

“Anlatın!”

Şu an onların yanında değil, Mehtap’ın yanında olmak istiyordum. Onun yaralarını sarabilmek tek dileğimdi.

“Meto’nun dediği gibi Mehtap yengem koştura koştura apartmandan çıktı. Yalın ayaktı, üstünde de sabahlık görünce az çok bir şeyler olduğunu anladık.”

Ahmad’ın sözüne Meto devam etti. “Tabii hemen arabadan indik, yengem beni görünce arkama saklandı.”

“Adamlar arkasından apartmandan çıktı, biz de durumu anlayıp silahlarımızı doğrulttuk. Hemen ardından da sen geldin zaten,” dedi Hamad.

“Peki adamları ne ara dövdünüz?” Azad şerefsizinin burnu kırılmıştı. Diğerlerinin yüzlerinde pek bir şey yoktu, sadece bazı yerleri çizilmişti.

Birbirlerine baktılar, Meto omuz silkti. “Vallahi biz bir şey yapmadık, abi. Onlar apartmandan çıktıklarında öyleydiler.”

Kaşlarım şaşkınlıkla havalandı. Ne yani, izbandut gibi herifleri o hâle Mehtap mı getirmişti? Yok artık, olabilir miydi?

Bugün yüzüme öyle bir tokat atmıştı ki hâlâ yanağım sızlıyordu. Tabii beni tokatlayan kadın, Azad Ağa'ya kafa da atmış olabilirdi.

Sokağa arka arkaya giren arabalarla düşüncelerimden sıyrıldım. En az on araba yakınımızda durdu, yolu kapattılar.

Ahmad ile göz göze geldim. O silahına sarılırken arabadan inen birkaç adam apartmana girdi.

“Azad’ın adamları mı?”

“Plakaları KAN, abi.”

Ben de plakalara bakınca söylediğini teyit ettim. Gelenler, Mehtap’ın patronu Kalender Kandemir’in adamlarıydı. Kısa süre sonra ambulans geldi. Yerimde huzursuzca kıpırdandım.

“Yengeme bir şey mi oldu acaba?”

Lanet olsun, burada olmak yerine Mehtap’ın yanında olmalıydım.

Apartmandan sedyeyle birinin çıktığını gördüm, kalbim ağzıma geldi. Kendimi dua ederken buldum. “Allah’ım, lütfen Mehtap olmasın, sana yalvarırım.”

“Sedyede yatan erkek,” dedi Ahmad.

Sedye ambulansa bindirilirken içeriye girip çıkan birkaç kişi oldu. Genel olarak çoğu adamları buradaydı, etrafı kolaçan ediyorlardı. Polis arabası gelince biri yanlarına gidip polislerle konuştu, ardından apartmana girdi.

“Ahmad, bizimkilerden birini ara. İçlerine sızıp neler konuşuluyor öğrensin.”

Başını sallayarak beni onayladı.

“Oha!” Meto, apartmanın girişine şaşkınlıkla baktı.

Gözlerim oraya dönünce boğazım düğümlendi, nefes alamadım. Mehtap, iri yarı bir adamın kollarındaydı, üstelik yüzünü adamın kaslı gövdesine gömmüştü. Taşıyan kişi onu sanki kuş kadar hafif bir şeymiş gibi sarıp sarmalamıştı. Bir bebek böyle taşınırdı, yirmilerinde bir kadın değil.

Ahmad beni rahatlatmak için, “Tanıdığı biridir, akrabasıdır belki. Yengem normalde birinin kucağında hayatta böyle durmaz,” dedi.

Şu kısacık zamanda Mehtap’ın erkeklere olan bakış açısını herkes öğrenmişti. Resmen tanımadığı tüm erkeklere hatta bazen tanıdığı erkeklere de nefret ediyormuş gibi bakıyordu.

Daha bir kere sarılıp kokusunu doya doya içime çekemediğim kadını kolları arasında taşıyordu. Mehtap’ı arabanın ön koltuğuna oturttu.

Ona o kadar nazik davranıyordu ki içimden taşan kıskançlık duygusunu görmezden gelemedim. Bahsettiği erkek arkadaşı bu muydu?

Apartmandan biri daha çıktı. Bu adamın Mehtap’ı mimarlık ofisinden almaya gelen kişi olduğunu fark ettim. Benim arabama binmeye çekiniyordu ama bu çocuklara güveniyordu, öyle mi?

Kimdi bu adamlar? Meto’ya kısa bir bakış attım. Anında başını olumlu olarak salladı. Hemen onları araştırıp bana bilgi verecekti.

Apartmandan sedyeyle çıkarılan kimdi o zaman? Azad’ın adamlarından birini mi yaralamıştı? Ya da apartmandaki biri olaya müdahale etmeye mi çalışmıştı?

Mehtap’ı arabaya bindiren izbandut, eğilerek saçlarını yüzünden çekti.

“Sikerler ama!”

“Abi, şu an sırası değil,” dedi Meto.

Ona sinirle baktım.

“Kandemirleri karşımıza alabileceğimiz güçte bir aile değil. Üstelik burada sahte kimlikle bulunuyorsun. Sorun yaşarız.”

“Kahraman Ateş ya da babası halledemez mi?”

Başını iki yana salladı. Öfkeyle nefesimi bıraktım.

Adam, hâlâ Mehtap’ın yüzünü okşuyordu.

Sonunda delirecektim!

Ona bir şeyler söylediği hareket eden omuzlarından belliydi. İzbandut ne diyordu, onu duyamıyordum. Bana dönük olsaydı dudaklarını okuyabilirdim ama sırtını görüyordum.

Ne konuşuyorsa cümlenin sonunda tüm bedeni gerildi. Mehtap’a mı sinirlenmişti? Ya da ona kötü bir şey mi söylemişti?

Elinin birini Mehtap’ın saçlarına yaklaştırınca kalbim deli gibi atmaya başladı. Çatışmaya girdiğimiz operasyonlarda bile böyle atmazdı, adamın elini kırmamak için kendimle savaşıyordum.

Mehtap, beklediğimin aksine rahatlamış gibi gözlerini kapattı. Kendini adama böyle teslim etmesi afallattı. Neden rahatsız olmuyordu? Herkeste oluyordu da bu adamda neden olmuyordu? Kimdi bu adam?

“Abi, sakin olur musun? Adama gebertecekmiş gibi bakıyorsun.”

“Gebertmek istiyorum çünkü!”

Benim yanımda da böyle rahat olsun, güvende hissetsin istiyordum. Bunun için ne yapabilirdim bilmiyordum ama gördüklerimden sonra sessizce beni fark etmesini beklememeye karar verdim.

Ahmad, telefonunun ekranına kısa süre bakıp bana döndü. “Merve Hanım, Şeyha Fatma ile görüşmüş.”

“Siz beni delirtmek mi istiyorsunuz? O kadın hâlâ nasıl çevremdeki insanlarla iletişime geçebiliyor? Emirlerim konusunda kimseye taviz vermediğimi bilmiyor musunuz?”

Meto, hatırlatma yapmak istermiş gibi dudaklarını araladı.

“Evet, tek istisnası yengeniz…” Elimle bindiği arabayı gösterdim. “Mehtap!”

Dudakları kıvrıldı, bir şey söylemedi.

“Resmen sinirlerimle oynuyorsunuz!”

“Abi, dayın olacak o şerefsiz ortalığı karıştırıyor, yoksa annen, Merve’nin nasıl bir kadın olduğunu anlayıp ona destek olmazdı.”

Merve, neyse ki sadece Serhat Arslan’ı tanıyordu. Eğer gerçek kimliğimi bilseydi peşimi bırakmazdı.

Hamad, “Bir yandan da Mehtap yengeyi öğrenmiş olması iyi o zaman,” dedi.

“Onun planında abim yine ailesi tarafından köşeye sıkıştırılacak, kendisine de barışması için hediyeler takdim edilecek ve kırılan gururu onarılacak. Daha önce kaç kez nişanı bozmaya çalıştık, neler denemedik ki? Aslında nişanı atmak istemiyor, eminim Kenan ona haber uçurduğu için mutsuzdur.”

Mehtap’ın bindiği araba ilerlemeye başladı. “Ahmad, bizden birilerini uzaktan takibe gönder.”

Meto’ya döndüm. “Bu sefer öyle olmayacak, nişanı biz bozmadık, alyansı fırlatıp atan oydu. Kendi kendilerine yaptıkları planlar bitti artık.”

“Yengem yaşananlara şaşırmış olmalı.”

“Her şeyi yanlış anladı, onu nasıl ikna edeceğimi bilmiyorum, daha kim olduğumu açıklayamadım.”

Bakışları yanağımı bulurken sırıttı. Yediğim tokat hoşuna gitmiş gibiydi.

“Vay be! Yıllardır dövüşüyorsun ama yengemi engelleyemedin demek.”

Meto’ya gözlerimi kısarak baktım.

“Tamam ya sustum, ne dedim ki?”

Telefonla konuşan Ahmad’a döndü. “Görüyor musun? Bir sürü adamın arasına dalıp çatışıyor, vuruluyor, sonra da gidip sevdiği kadının ona tokat atmasına izin veriyor. Adamın hası hası!”

Ahmad onu dinlemiyordu, lafları banaydı. Mehtap’ın tokat atmasına izin falan vermemiştim, o beni şaşırtarak kandırmıştı. Refleks olarak korumaya çalıştığım bölgeye değil, yanağıma vurmuştu. Kum torbası tecrübesi olduğu belliydi.

“Madem Türkiye’ye kız kardeşimin yanına gelmiş, en kısa sürede annemle konuşmak istiyorum. Bize görüşme ayarla.”

Artık bu saçmalığa son vereceğim.

Bu sefer Merve’nin yüzüğü atması işime gelecekti. Ondan da o aptal yüzüğünden de sonsuza kadar kurtulacaktım.

🥀 ~ ✨ ~ 🥀

Mehtap ~

Psikiyatrist, konuşmaya devam etti. “Baran'ın iyi olduğunu duydum. Senin için zor bir geceydi. Bugün verdiğim ilaçları içip uyu, tamam mı?”

“Hastanede Baran'ın yanında kalmam gerekiyor.”

“Hayır Mehtap, eve dönüp ilaçlarını içerek uyuyacaksın. Sabah uyandığında güzel bir kahvaltı yapıp hastaneye geleceksin.”

Ağzım şaşkınlıkla açıldı. “Böyle bir durumda nasıl uykuyu, kahvaltıyı düşünürüm?”

Baran benim canımın içiydi. Şu an ağrıları nedeniyle uyutuluyordu, gözetim altındaydı ama o bu hâldeyken ben eve gidip uyuyacak mıydım?

“Eğer düzenli bir şekilde uyumazsan uyku kaliten düşer, gerçekleri ve kâbusları karıştırmaya başlayabilirsin. İkimiz de bunun sonucunu biliyoruz, değil mi?”

Lanet olsun, haklıydı.

“Ayrıca kendini de düşünmelisin. Bugün arkadaşların senin yerine refakat edebileceklerini söylediler, endişe etmeni gerektirecek bir durum yok. Hastanede kalsan da kalmasan da Baran uyutuluyor olacak.”

Bunun beni rahatlatması gerekirdi ama etmedi. Doktorun tavsiyesine uyacağımı belirtip başımı olumlu olarak salladım. Sonuçta işin uzmanı oydu.

“Haftaya seni yeniden görmek istiyorum.”

Şaşırdım. Seanslarımız yeniden mi sık aralıklarla olacaktı?

“Sadece ilaca gerek olup olmadığını görmeliyim. Eğer iyi durumda olursan ilacı yavaşça bırakabiliriz.”

“Bu saatte geldiğiniz için teşekkür ederim.”

Gülümsedi. “Sonraki seansta görüşürüz, Mehtap.”

Odadan çıktığımda çocuklar beni bekliyordu.

Emin, “Şimdi nasılsın?” diye sordu.

“Daha iyiyim, merak etmeyin.”

Batu, odayı işaret etti. “Doktor bir şey söyledi mi?”

“Yeni bir ilaca başlattı.”

Altuğ, başımı okşadı. “Üzülme, onu da zamanla bırakırız. Hem bak bugün onca şey yaşadın, krize girmedin. İyileşiyorsun, Mehtap’ım.”

Onlara tebessüm ettim. “Yanımda olduğunuz için teşekkür ederim.”

“Biz bir aileyiz.”

Emin sinirle, “Ah biraz daha önce varabilseydik,” diye söylendi.

İstanbul trafiğinde yirmi dakikada o kadar yolu gelmek de büyük başarıydı.

“Merak etme, biz her türlü seni bulurduk. Yetişebilmemiz için vakit öldürmeye çalışmışsın ama en kötü arabalarının önünü keserdik. Seni kimseye bırakmazdık,” dedi Altuğ.

Ben de buna güvenmiştim.

Yüzümde hâlâ sızlayan bir ağrı vardı. Elim istemsizce yanağıma gitti.

“Çok mu kötü gözüküyorum?”

Aynı anda, “Mükemmelsin,” dediler.

“Bu gece Batu’yla birlikte hastanede kalacağız, seni eve Emin götürecek. Hiç endişelenme, apartmanın dışında 7/24 iki koruma bekleyecek. Evin kapısını da sağlamıyla değiştiriyorlar.”

Beni yalnız bırakmak istemiyorlardı ama doktorun tavsiyesini de göz ardı edemiyorlardı. Onlar için çelişkili bir durumdu.

Emin nöbetçi eczaneden ilaçlarımı alıp beni kapıya kadar bıraktı.

“İyi geceler, Canberk.”

“Geçmiş olsun, Mehtap. Biz Alp’le dışarıdayız, bir isteğin olursa seslenmen yeterli. Öğlen vardiya değişeceğiz, Zevahir ve Ömer gelecekler.”

Emin, yeni anahtarı alıp bana uzattı. “Al bakalım anahtarını…”

Avucumu açıp bırakmasını bekledim.

“Sana her ihtimale karşı numaralarını göndereceğim.”

Başımı salladım. O kadar yorulmuştum ki bir an önce yatmak istiyordum.

Avucuma bıraktığı anahtarla kapıyı açtım.

“Gelmek ister misin?”

“Yarın görüşürüz. Doktorun verdiği ilacı içmeyi unutma. Güzelce uyu. Kendini kötü hissedersen hemen ara, tamam mı?”

“Tamam, şimdi gidip ilacımı içip uyuyacağım.”

Onları kapının önünde bırakıp eve girdim. Oturma odası perişan hâldeydi, görmezden gelip yatak odama ilerledim. Sabahlığımı çıkarınca kirli ayaklarım dikkatimi çekti. Ayaklarımı duşakabinde yıkadıktan sonra geceliğimi değiştirdim.

Dişlerimi fırçalayıp roll-on sürdüm. Yüzümü yıkarken dudağımın kenarı yeniden kanadı, her değen damlada yanağım daha çok sızladı.

Kapı tıklayınca irkildim. Gecenin yarısında kim gelmişti?

Panikledim, Azad Ağa ya da adamları olabilir miydi?

Yeni değişmiş çelik kapının gözetleme deliğinden baktım, gördüğüm kişiyle şaşırdım.

Serhat Arslan, kapımdaydı.


🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️

🪶 R ~ U ~ Y ~ A ~ M B ~ O ~ O ~ K ~ S 🪶

💜 Bizi takip ediyor musun?


✨ Takip etmeyi unutma 👇

Tiktok: @yazar.ruyam Youtube: Ruyam

 
 
 

Yorumlar


İstanbul Kitap Fuarı - Ulysses Yayınları
İstanbul Kitap Fuarı - Ulysses Yayınları
13 Ara Cmt
Büyükçekmece
Yaklaşan İmza Günü - Ulysses Yayınları - Salon 4 / Stand 426A Yazar Ruyam ✍️, 13 ve 14 Aralık'da Salon 4 - Ulysses Yayınları standında olacak. 🥰
bottom of page