6. BÖLÜM - BAZEN BİR GÜN HER ŞEYİ DEĞİŞTİRİR - MEHTAP I
HER GÜN SAAT 12.00'DA YENİ BÖLÜM!
AYIN 10'UNA KADAR ÜCRETSİZ - ACELE EDİN VE OKUMAYA BAŞLAYIN...
BEKLEMEK İSTEMİYORSAN HEMEN SATIN AL, SONUNA KADAR OKU!

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️
Mehtap ~ 17.12.2016 CUMARTESİ
Telefonda Batu'ya söylendim. “Poligonda vuruyorum ya işte, ne avı Allah aşkına?”
Aylardır birlikte poligona gidiyorduk ve atış konusunda kendimi geliştirdiğimi düşünüyordum. Gerçi hedeflerin kâğıt olduğunu bildiğim için rahattım, daha önce elime hiç silah alıp birine karşı kullanmamıştım. O nedenle böyle bir durumda kalırsam panikle kullanabilir miydim bilmiyordum.
Emin'in sesini duydum. “Kızım, keklik avı bu. Hareketli nesnelere ateş etmeyi öğrenmelisin. Hem şanslıysak geyik ya da keçi de avlarız. Şöyle akşama bir mangal mis mis.”
“Ya hayır, ben dayanamam. Olmaz gerçekten gelmiyorum. Siz nereye gitmek istiyorsanız kendiniz gidin.”
“La bebe! Restoranda ne yiyorsun, o et değil mi?”
“Yerken dayanamam demiyorsun hiç.”
Batu ve Emin'in sesleri birbirine karışırken, “Beni aramayın! Hayatta gelmem,” deyip çağrıyı sonlandırdım.
Her ne kadar gelmeyeceğim desem de yarım saate kapıya dayanacaklarını biliyordum. Yatak odasına geçerek hazırlanmaya başladım.
Gözüm duvara ters bir şekilde astığım kurumuş gülleri buldu. Geçen ay hastanede kaldığımda biri tarafından bırakılmıştı ama hâlâ kim olduğunu bilmiyordum. Artık emindim, çevremde bana ilgi duyan biri vardı, yoksa neden her gün kapıma beyaz gül bırakılsın? Hepsi beyaz renkti, evde olmadığımda kapıya asılıyordu.
Normalde evde olmadığımda kapıma tek gül asılıyordu, ilk defa hastanede kaldığım o gece buket şeklinde tamı tamına 17 adet beyaz gül yanımdaki koltuğa bırakılmıştı.
Hemşirelere sorduğumda kendi aralarında kıkırdayıp imalı bakışlar atmakla yetindiler, sanki cevabı zaten bildiğimi ima etmişlerdi. Hayır, anlamadığım on değil, on beş değil de neden 17 adet beyaz gül? Özellikle bu sayıda olmasının bir nedeni var mıydı? Varsa neydi?
Hayatımda hiç bu kadar fazla çiçeğim olmamıştı, evin içi aylardır gül kokuyordu. Hatta koku o kadar benimle bütünleşmişti ki üstüm başım gül kokuyor, insanlar parfümümü güllü sanıp kokusunu sevdiklerini söylüyorlardı. Markasını soranlara ise cevap veremiyordum.
Ofisteki diğer stajyer kızlar, onlara markasını söylemediğim için bana her seferinde garip şekilde bakıyordu. İyi anlaşabildiğimiz söylenemezdi zaten ama daha da aramız bozulmuştu.
Aklıma nedense Serhat Bey’den başka kimse gelmiyordu, gerçi onunla da uzun zamandır görüşmemiştik. O varlıklı biriydi, benim gibi sıradan bir kız onun standartlarının çok altında kalırdı, bunun farkındaydım.
Bir de ufak bir ihtimal vardı, o ihtimal babamdı. Beni hâlâ arıyor ve konuşmak istiyordu ama ben ısrarla aramalarını reddediyordum. Süt kardeşimle birkaç defa haber yollatmıştı, ona da konuşmak istemediğimi söylemiştim. Belki kendini affettirmek için böyle bir yol bulmuş olabilirdi.
Bizim çocuklar ise gizemli sevgilimi merak ediyordu. Hâlbuki ortada sevgili namına biri yoktu, gülleri gördükleri için olmadığını inkâr edemiyordum. Beni rahatsız eden biri olsa onlara söyleyeceğimi bildikleri için buna da ihtimal vermiyorlardı, sadece henüz tanıştıracak kadar ciddi olmadığımızı, birbirimizi tanımaya çalıştığımızı düşünüyorlardı.
Kapı çalınca gülerek çantamı omzuma aldım, ayakkabılarımı giydim.
Kapıyı açtığım gibi Batu söylenmeye başladı. “Hadi, hadi! Kırk saattir kapının önünde bekliyorum.”
Gözlerimi devirdim. “Daha zil ötmeyi bırakalı on saniye olmadı.”
“Ha on saniye, ha kırk saat. Sonuçta bekliyorum.”
Kapıdan onu ittirerek çıktım. “Arada otuz dokuz saat elli dokuz dakika elli saniye var.”
“La bebe, onu şimdi nasıl hesapladın? Popondan uydurup yanlış mı söylüyorsun yoksa doğru mu ayıkamadığım için bir şey de diyemiyorum.”
“Ya işte öyle kalırsın, Batu Efendi.”
Dalga geçen ses tonuma kahkaha atarak cevap verdi.
Aşağıya indiğimizde KAN plakalı araç kapının önündeydi. Direksiyonda Altuğ, hemen yanındaki koltukta Emin vardı. Biz de Batu'yla arka koltuklara yayıldık.
Emin, “Nerede kaldın kızım?” diye söylendi. Huylarını bildiğim için hazırlanmıştım, aksine hazırlanmayıp onları bekletseydim haklılar derdim ama dışarıya çıkmamız otuz saniye bile almamıştı. Hadi merdivenleri inmeyi de sayalım, maksimum bir dakika beklemişlerdi.
Sırıtarak Batu'ya göz kırptım, sonra da arabanın ortasından başımı ön tarafa uzattım. “Merdivenlerden inerken Makbuşu gördük. Seni sordu, ben de telefon numaranı verdim. Ondan geciktik, Emin.”
Hayretler içinde yüzüme baktı. “Bana dalga geçtiğini söyle. Hemen. Çabuk.”
Başımı olumsuz olarak salladım.
“Sen kafayı mı yedin, Mehtap? Bana kırklık dul komşunu mu layık görüyorsun?”
“Aaa ne kadar ayıp! Dul falan ne biçim konuşuyorsun gelecekteki karınla?”
Emin bayılıyormuş gibi bir hareket yaptı. “Allah korusun, ne diyorsun ya? Evrene enerji falan yollayacaksın, başıma gelecek. Tövbe tövbe, Rabbim sen bu Mehtap denen evde kalmış kız kurusunu dinleme.”
Bana söylediği laf üzerine koluna sertçe vurdum. “Sensin evde kalmış kız kurusu! Sana üçüncü kocayı eskitmiş güzelim Makbuşu ayarlıyorum, hâlâ daha laf söylüyorsun. Pü sana!”
Emin, başımı geriye ittirerek Batu'ya baktı. “Kadının dördüncü kocası olayım da beni ortadan kaldırsın diye yaptıklarını görüyor musun? Bana kurulan bu tuzak reva mıdır?”
Batu, kıs kıs gülmeye devam ederek bana yandan bir bakış attı. “Sen benim dalyan gibi çocuk adam bitirim ikilime, gözü fıldır fıldır olan komşun Makbule'yi mi uygun görüyorsun? Pes yani! Ariana Grande gibi bir afeti ayarlaman lazım, aşağısı bize uymaz.”
Altuğ, dikiz aynasından Batu'ya baktı. “Bize uymaz derken? Senin de gözün çok yükseklerde, Batu.” Başımı olumlu olarak salladım.
“Siz dua edin de Mehtap gibi evde kalmayın.”
Aynı anda Altuğ’a gözlerimizi kısarak baktık, o ise kendi söylediğine gülmekle meşguldü. Tek cümlede hem bana hem Batu'ya hem de Emin'e laf sokmuştu.
Oturduğum koltukta geriye yaslanarak cam kenarına kaydım. Ellerimi göğsümde bağladım. “Hepinizden nefret ediyorum, keşke bir an önce evlenseniz de kurtulsam.”
Bu genç yaşımda, “Kız kurusu,” demişlerdi bana, şaka olsa da küsesim geldi.
Batu yanağımdan makas aldı. “Evlenirsek çok üzülürsün, söyleyeyim.”
Bir an düşününce Batu'nun haklı olduğunu fark ettim. Benim onlardan başka kimsem yoktu ve hepsi çekirdek ailelerini kurduklarında birbirimizden uzaklaşabilirdik. Eşleri nasıl insanlar olacaktı bilmiyordum, ya benimle görüşmelerine izin vermezlerse? İçime bir sıkıntı bastı, darlandım, moralim yerle bir oldu.
Bu üç adamı ailem olarak görüyordum, onları kaybedersem ne yapardım? Zaten teyzemin durumu kötüydü, dün yanına gittiğimde yüzü bembeyazdı, günden güne daha da çöküyordu.
Kendimi onun yokluğuna alıştırmaya çalışıyordum ama her an aklımın bir köşesinde onsuz kalmak varken bu çok zordu. Yalnız kalmaktan ölesiye korkuyordum. Bunu kendime itiraf etmek bile cesaretimi kırıyordu. İleride hayatın bana neler getireceğini bilmiyordum, umarım emeklerimin karşılığını alabilirdim.
Sokağın çıkışına yaklaşırken dikkatimi tanıdık bir araba çekti. Bu, Ekin Bey'in arabası mıydı? Burada ne işi vardı? Hafta içi olsaydı İlknur ablayı eve bıraktığı için burada olabilirdi ama bugün cumartesiydi.
Başımı olumsuz olarak sallayıp arkasını bana dönen Emin'e baktım. “Ne?”
“Tamam, sana kız kurusu dediğim için gittiğimizde beni döversin.”
Omuz silkip, “Özür dile,” diye tutturdum.
Gözlerinden hınzır bir parlama geçti, sonra da dudakları yavaşça kıvrıldı. “Mahallenin azgın dulu Makbule'ye telefon numaramı verdiğin için…”
Benden özür dileyince yapmak istemediği şeyler olduğunda bunu hatırlatıp Emin'i darlayacaktım. Tebessüm ettim. Geliyordu, gelmekte olan.
“Sana kızdığımdan dolayı özür dilersin.”
İlk beş on saniye jeton düşmedi. Altuğ ve Batu'nun yarılarak gülmeye başlaması üzerine Emin'in bana, “Özür dilersin,” dediğini anladım. Yüzümdeki tebessüm hızla soldu.
“Sen berbat bir insansın, Emin. Benimle sakın konuşma, küstüm!” Yüzümü cama çevirdim.
Yol boyunca Emin gönlümü almaya çalıştı ama pas vermedim. En sonunda çiftlik gibi bir yere geldik.
“Burası neresi?”
“Abimin çiftlik evi, hep beraber olacağız,” dedi Batu. Kalender Kandemir de mi buradaydı?
Yabancı erkeklerle birlikte kalacağımızı fark edince panikledim.
“Onlar da mı kalacak?”
“Yok, akşama dönecekler. Avı birlikte yapıp mangal yakacağız, ortalığı topladıktan sonra gidecekler,” dedi Altuğ.
Derin bir nefes aldım, rahatlamıştım. Bu konuda gerilmemin nedeni geçmişte yaşadıklarımdı. Psikiyatri seanslarından önce daha da panik olarak atak geçiriyor ve ağlama krizine giriyordum. Berbat geçmişim yakamı bir türlü bırakmıyordu. Artık daha iyiydim, kendimi savunabilirdim. Sakin olmalı ve gergin hissetmemeliydim.
Altuğ arabayı park ederken Batu’ya söylenmeye başladı. “Vallahi Ankara oyun havalarından fenalık geldi. Tüm yol boyunca dinledik, içim dışıma çıktı. Bir ara uyukluyordum, araba kullanırken gittim geldim.”
Şaka yapıyordu tabii ki araba kullanırken uyuklamamıştı ama Batu’nun bu takıntısı hepimizi yormaya başlamıştı. Her zaman onun olduğu arabada Ankara oyun havası çalıyordu, yanından flash belleğini ayırmazdı. Şarkılar da Ankara’da büyüdüğümüz için benliğimize işlemişti, çok iyilerdi, dinlerken insanı kıpır kıpır hissettiriyordu ama o kadar üst üste ve yıllarca dinledikten sonra baygınlık geçirme eşiğine gelmiştik.
Arabadan inerken Emin hayıflandı. “Ee, değiştireyim dedim, kabul etmediniz.”
Gözlerimi devirdim. “Seninkiler de bangır bangır kulüp müzikleri, çok bir farkı yok.”
Batu sırıtarak Emin’e baktı. “La gardaş, senin dıptıslarındansa benim güzelim oyun havalarım on numara beş yıldız.”
“Sürekli dinlenen tüm müzikler rahatsız ediyor. Biraz ondan biraz bundan karışık dinlesek, ölür müsünüz?” Altuğ, Batu ve Emin’in kendisine cevap vermediğini fark edince, “İkiniz de bir garipsiniz,” diye söylendi.
Başıyla beni işaret etti. “Ya bu?”
“Ne varmış bende?”
“Bu yaşta arabesk rap mi dinlenir? Apaçi misin kızım sen?”
“Ya ne alakası var, Altuğ? Gözlerinin yeşilini özledim deyince gözleri yeşil birini mi özlemiş oluyorum? Arabesk rap dinleyen Apaçi mi oluyor ayrıca? Ne saçma… Kafanızda çok kuruyorsunuz.”
Çiftlik evinin girişine yürürken Emin bir anda, “Yeah, barzo styla. Esmer Qea, Miss Tiky. Bolu. Arabesk rap, saygılar,” dedi.
“İçimden akan yaşlar, sensizken yüreğim sızlar. Aşkımla, duygularımla… Gelmiştim sana, kalbim ağlar.”
Emin, elini omzuma yerleştirirken iç çekti. “Ah be! Ben orayı yıllarca ‘gelmiş budala’ zannediyordum, gelmiştim sana mıymış?”
Önce omzumdaki elini itekledim, sonra da omuz silktim. “Yaklaşma, hâlâ küsüm ben sana.”
Emin olduğu yerde hayıflandı. “O zaman… Musa Musa, Gülşah Gülşah,” diyerek şarkıyı söylemeye başladı. “Bu şarkı sadece sevenler için… Seviyorum, deyip sevmeyenler için değil. Sadece yürekten sevenler için… Senin için ölürüm, deyip yalan atanlar için değil.”
Bu sefer eşlik etmeden Altuğ’un yanına doğru yürümeye devam ettim. Emin ise bu duruma atıfta bulunarak şarkının tam nakaratını söylemeye başladı.
“Çek git bebeğim uzaklara, çek git. Bavulunu topla bebeğim, çek git… Seni sevdim bebeğim her zaman, bunu unutma. Sen her zaman kalbimdesin, ruhun yanımda…”
“Ses kaydı alsaydım keşke Makbuş’a gönderirdim.”
Altuğ atışmamıza, “Deli misiniz oğlum siz?” diye söylendi.
Aynı anda, “Evet,” dedik.
“Ayrıca ben kadınım.”
Emin omuz silkti. “Buradan hiç belli olmuyor.”
“Höhöhöğğ,” diye tersledim.
Batu kahkaha atarken bana döndü. “Can kurban, ağzını öyle eğerek konuşma, çarpılacaksınız.”
“Beni taklit ettiği için çarpılacaksa o çarpılır, ben niye çarpılıyorum?” diye sordu Emin.
Yüzümü buruşturup ona ters bir bakış attım.
“Tamam ya, sen çarpılma. Ben senin yerine de çarpılırım, kızım. Öyle de delikanlıyım.”
Söylediği hoşuma gittiği için yüz ifadem yumuşadı.
Üçkâğıtçı bunu fark edip, “Barıştık mı?” diye sordu.
“Hayır,” diyerek omuz silktim.
Yüzünü ekşitti. “Bizim şu yaprak sarma işi yalan oldu desene.” Aklı fikri midesindeydi, neresine yiyordu bu kadar anlamadım ki?
Biz konuşurken yanımıza çocukların diğer koruma olan arkadaşları geldi. Onlarla selamlaşıp içeriye girdik. Gözüme ilk çarpan uzakta atları izleyen Kalender Bey oldu. Yanında ise kardeşi Helin vardı.
Kısmet abla yanımıza geldi. “Oy benim kınalı kuzum!” Sımsıkı sarıldık, hasret giderdik.
“Nasılsın Mehtap'ım?”
“Çok şükür ablacım, iyiyim. Sen nasılsın, neler yapıyorsun?”
Kısmet abla çocukları göstererek, “Ne yapayım, oğullarımla zaman geçiriyorum işte,” dedi. Hepimizi yetimhaneden beri anaç bir tavırla severdi. Eksikliğimizi bildiği için bize karşı daha yumuşak davranırdı.
Yanımıza gelen Kalender Bey'le herkes olduğu yerde toparlandı, masada oturanlar ayağa kalktı. Belli ki hepsi patronlarına saygı duyuyordu, o nedenle bu durumdan etkilendim.
Zaten Kalender Bey'e teyzeme ve bana olan desteğinden dolayı bir hayranlığım vardı. Diğerlerinin de benzer sebeplerle Kandemir ailesine bağlılıkları bulunuyordu. Kısmet abla ve korumalar dâhil tüm çalışanlar, kendilerini Kandemir ailesinin bir ferdi olarak görürdü ve ona göre davranırdı. Kalender Bey, masadaki yerine oturunca herkes bir rahatladı.
Dış kapıdan giren Bekir abiyi gördüm. Onun gelişiyle birlikte ortamda bir curcuna oldu. Masadakilere selam verdikten sonra yanımıza yaklaştı. Önce çocuklarla şakalaştı, Kısmet abla ve diğer çalışanlarla konuştu. En son bana döndü.
“Hoş geldin, Mehtap.”
Mahcup şekilde karşılık verdim. “Hoş buldum, Bekir abi.”
Önce Kalender Bey'in babasının, şimdi de Kalender Bey'in sağ koluydu. Bizlerle de ilk irtibata geçen o olmuştu. Babacan bir tavırla elinden gelen yardımı esirgememişti. Belki Kalender Bey'in teyzemden haberi bile yoktu ya da benim mimar asistanı olarak KAN Mimarlıkta çalıştığımı bilmiyor olabilirdi. Bu işlerin sorumlusu Bekir abiydi.
“Mehtap, gel bakalım. Seni abiyle tanıştıralım.”
Önce ne dediğini anlayamadım, sonra Kalender Bey'den bahsettiğini anlayıp peşinden ilerlemeye başladım.
Bekir abi, Kalender Bey'den yaş olarak fazlasıyla büyüktü, buna rağmen belli ki diğer çocuklar gibi ona saygı duyduğu için “Abi,” diyordu.
Kalender Bey'in yanında durduk.
Birkaç saniye bana bakıp soru dolu gözlerle Bekir abiye döndü. “Efendim, Bekir?”
“Sana daha önce bahsetmiştim, abi. KAN Mimarlıkta stajyer olan Mehtap. Bizim bitirim ikili ve Altuğ'un çocukluk arkadaşı.”
Oturduğu yerden kalkıp elini bana uzattı. “Memnun oldum, Mehtap. Ben Kalender Kandemir.”
Bana bu şekilde saygılı davranınca elim ayağıma dolaştı, ne yapacağımı bilemeyip Bekir abiye baktım. Bana gözünün ucuyla Kalender Bey'in elini işaret etti.
Nazikçe elini sıktım. “Memnun oldum, Kalender Bey.”
Gülümsedi, ardından da elini geri çekti.
Bekir abi benimle övünerek, “Başmimar Necmi Bey'le görüştüm. Stajı bittikten sonra asistan olarak çalışmaya hak kazanmış. Mehtap'ı fazlasıyla övdüler, başarılı mimarlarımızdan biri olacağı kesin,” dedi.
Kalender Bey duyduklarından hoşnut olmuş gibi gülümsemesini genişletti.
“Demek sen de Kandemir ailesinin bir ferdisin. Umarım bizimle uzun zaman çalışırsın. Ofisle ilgili bir sorun olursa bunu Bekir'e söylemeyi unutma.”
Elini Bekir abinin omzuna yerleştirdi. “Her ne kadar şirketlerimizi denetleyen iç denetçilerimiz olsa da özellikle kadın çalışanlara yönelik tutumların iyileştirilmesi gerekiyor. Hâlâ gizli kapılar ardında çalışanlara mobbing uygulanıyor olabilir.”
Bakışlarım hayranlıkla doldu. Normalde onun gibi varlıklı insanlar bu tarz şeyleri düşünmezdi.
Başımı salladım. “Ben yüz yüze görüşmüşken teyzem için ayrıca teşekkür ederim.”
Kalender Bey anlamayan gözlerle önce bana sonra da Bekir abiye baktı.
“Mehtap'ın teyzesi kanser hastası. Şu an merkez hastanemizde tedavi oluyor. Ayrılan fondan yararlanan hastalardan biri.”
Kalender Bey başını sallayarak bana döndü. “İnşallah teyzen sağlığına kavuşur. Onunla da burada yemek yediğimiz günleri görürüz.”
Bu temenninin gerçekleşmeyeceğini bildiğim için başımı yere eğdim.
Derin bir nefes alıp verdi. “Anladım.”
Bacağımı tırnakladığımı fark edince ellerimi birleştirdim. “Sayenizde son günlerini daha acısız geçiriyor.”
Elinin omzuma değdiğini hissedince gariptir ki irkilmedim. Başımı kaldırıp yüzünü inceledim, sanki acımı en iyi o anlıyordu, bakışları yumuşak ve içtendi.
“Mehtap… Bir ihtiyacın, herhangi bir isteğin olursa çekinmeden Bekir'e söyleyebilirsin. Bundan sonra her koşulda yanında olacağımızı bil, bizi ailen olarak gör.”
İçimi bir güven duygusu kapladı, sanki arkamda kocaman bir dağ belirdi.
“Teşekkür ederim, Kalender Bey.”
“Aa Mehtap, geldin mi?”
Bakışlarım bize yaklaşan Helin’i buldu. Daha önce birkaç defa karşılaşmıştık, çok yakın sayılmazdık ama tanışıyorduk.
“Evet, çocuklar beni de getirdiler.”
Helin koluma girip beni ağaçların altına yönlendirdi. “Sen de mi gideceksin ormana? Birlikte vakit geçirirdik, benim de canım sıkılmazdı.”
“Mm…”
Bakışları sinirle Batu’ya kaydı. “Ne var şu avlanmakta anlamıyorum ki? Bu erkekler neden böyle?”
Organizasyonu Batu yaptığı için ona baktığının farkındaydım, yine de kendimi garip hissettim. Gelin ve görümce kıvamında bir gariplik… Sanki erkek kardeşimi çekiştiriyor gibiydik.
“Bir gün de mangal yerine kulübe falan gitsek, ne bileyim yurt dışı gezisi yapsak? Türkiye’de görmediğimiz yerleri gezip yeni lezzetler keşfetsek? Olmaz mı yani?”
“Beni de zorla getirdiler. Gelmeyeceğim, ben dayanamam dedim ama dinlemediler, kapıma dayandılar. Allah'tan Batu çıktı yukarıya da zile bastı. Emin ritim tutarak yumrukladığı için tahta kapı sarsılarak gıcırdıyor, bir gün yerinden sökecek diye korkuyorum.”
Helin kıkırdadı. “Emin’i benim ekibime istiyorum ama abim üçüncü ekipte kalmasını istemiş.”
“Batu’nun ekibinde mi?”
Başını salladı.
“Eee onlar bitirim ikili, ayrılmazlar. Doğrudan neden üçüncü ekibi istemedin?”
Sanırım Helin, ikinci ekip tarafından korunuyordu.
“Görkem abiyle daha iyi anlaşıyorum.”
“Mm… Batu ile anlaşamıyorsun yani?”
Omuz silkti. “Her şeyime karışıyor, dinlemiyor ki… Geçen bir magazin muhabirini tartakladı, neymiş izinsiz fotoğrafımı çekiyormuş. Ee ben oyuncuyum, normal.”
Bildiğim kadarıyla birinci ekibin başında Mert, dördüncü ekibin başında da Tuğra vardı. Her ekip en az beş kişilikti. Bunlar Kalender Bey’in canını emanet ettiği, en güvendiği insanlardı. Başka ekipler de vardı ama bu dördü doğrudan Kalender Bey’in himayesinde kalıyor, aynı evde birlikte yaşıyorlardı.
“Hadi artık, keklik avı başlasın!”
Batu’ya döndüm. Eliyle yaklaşmamı işaret etti.
“İyi eğlenceler,” dedi Helin.
Göz devirdim. “Aman ne eğlence, sorma. Gideyim de biraz katil olayım.”
Helin arkamdan gülerken birkaç adımda çocukların yanına vardım.
“Arabadan montları alalım mı?”
Üstümde deri ceket vardı. Hava, aralık ayında olduğumuz hâlde sıcak ve bunaltıcıydı.
Çocuklar havaya göz attı.
“Benim yeleğim var, o bana yeter, zaten hava kararmadan dönmüş oluruz.”
Batu, Emin’e seslendi. “La bebe, kendi XL bedeninle niye kıyaslıyorsun şu kızı?”
Bana döndü. “Mehtap, üşürüm diyorsan sen montunu al yanına.”
Kararsız kalıp arabaya göz attım. “Şimdi üstümde ağırlık yapacak. Hava da epey sıcak…”
Altuğ, “İyi o zaman. Üşürsen söyle, ceketimi sana veririm,” deyince başımı salladım.
Bekir abi paltosunu giyerken, “Havaya güvenmeyin çocuklar, yağmur öncesi de sıcak oluyor biliyorsunuz,” dedi.
Av silahlarını hazırlayan Canberk konuştu. “Abi, dün hava durumuna baktık, güneşli gösteriyordu.”
“Olsun, tedbir iyidir çocuklar.”
Hep beraber hazırlanıp çiftlik evinden çıktık. O sırada uzaktan Metehan Bey'i arabasına binerken gördüm. O buralardaysa Serhat Bey de yakınlarda olabilirdi.
Bakışlarım etrafta gezindi, birkaç siyah araba dikkatimi çekti. Korumalar mıydı? Arabaların plakalarına göz atınca Serhat Bey’in korumalarına ait olmadığını fark ettim.
Metehan Bey gidiyordu, belki de buralarda bir işi vardı. Yine zihnimde kurmaya başladığımı fark edip başımı iki yana salladım.
“Mehtap, hadi!” Altuğ seslenince yürümeye devam ettim.
🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨
⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️
🪶 R ~ U ~ Y ~ A ~ M B ~ O ~ O ~ K ~ S 🪶
💜 Bizi takip ediyor musun?
✨ Takip etmeyi unutma 👇
Instagram: @ruyam.books @yazar.ruyam
Tiktok: @yazar.ruyam Youtube: Ruyam
Dreamer Kulüp'e katılın!
Yayınlanmamış bölümler, ücretsiz ön okumalar, erkek karakter gözünden bölümler ücretsiz mail adresinize gelsin.
.png)



Yorumlar