top of page

7. BÖLÜM - SENİ BULMAK İÇİN HER YOLU DENERİM - MEHTAP I

7 Kas
8 dakikada okunur

HER GÜN SAAT 12.00'DA YENİ BÖLÜM!

AYIN 10'UNA KADAR ÜCRETSİZ - ACELE EDİN VE OKUMAYA BAŞLAYIN...

BEKLEMEK İSTEMİYORSAN HEMEN SATIN AL, SONUNA KADAR OKU!

Mehtap - Birinci Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Mehtap - İkinci Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Mehtap - Üçüncü Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Karanlık, rüya gibi fonda uyuyan kadın ve beyaz yazı: RUYAM MEHTAP ARK EVRENİ

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️


Serhat ~ 17.12.2016 CUMARTESİ

Arkadaşım Saeed'la birlikte, Jad’ın çiftlik evine gelmiştik. Biraz dertleşerek zaman geçirmek istedik. Jad’ın hayatındaki değişiklikler ve Saeed’in aniden terk edilmesi üzerine kafa karışıklıklarını dinledim.

Saeed, Birleşik Arap Emirlikleri'nin ve dolayısıyla Abu Dabi’nin prensiydi. Jad ise Suudi Arabistan Veliaht Prensi'ydi. İkisiyle de çocukluğumdan beri birlikte büyümüştüm.

Aynı ekibin parçası olmamızın yanı sıra, Jad benim askerî partnerimdi. Birbirimizin canından sorumluyduk, bu yüzden tek vücut gibi davranmak zorundaydık.

Saeed ise Reis’in partneriydi ama onlar açısından durum çok karışmıştı.

“Anlamıyorum, ona evlilik teklifi edeceğim gün,” dedi Saeed aniden. “Beni neden terk etti? Ben elimden geleni yapmadım mı? Tamam bazı şeyleri ona söyleyemedim, kabul ama iyiliği içindi!”

Arya Reis ile yaşadıkları mutlu ilişki, bir günde tepetaklak olmuştu ve Saeed bir türlü bunu kendine yediremiyordu.

Jad sinirle güldü.

“Sevgililer Günü'nde de terk etmezsin ya, pes doğrusu.”

Hepimiz Arya Reis’i severdik ama bu konuda verdiği kararı anlayamamıştık.

“Yarın gidip konuşacağım!” dedi Saeed. “Bana bir açıklama borçlu, yeniden kendine sıfırdan bir hayat kurdu. Saeed ne yapacak hiç düşündü mü?”

Arya, bu sefer ya Saeed’i götünden vuracak ya da yüzüne okkalı bir Osmanlı tokadı indirecekti. Son konuşmalarında açıkça Saeed’i yanına yaklaşmaması konusunda uyarmıştı. Hepimiz biliyorduk ki Arya, her zaman söylediği sözleri yerine getirirdi.

“Kahraman ile konuştun mu? Yardımcı olabilecek biri varsa o da Kahraman'dır.”

Hem ekibimizin Türkiye ayağındaki operasyonlardan sorumlu üyemiz hem de Arya’nın en yakın arkadaşıydı.

Saeed, kafasına bardağı dikleyerek tüm içkisini bitirdi, ardından kafasını geriye yaslayıp rahatça koltukta yayıldı.

“Uyuyamıyorum! Arya’mın kokusu olmadan yaşayamıyorum. Bana gülmediği her gün sanki cenazem çıkıyor bedenimden… dayanamıyorum.”

Yeni yeni tanımaya başladığım bu hislerle Saeed’e ister istemez hak verdim. Ben de sürekli sevdiğim kadının yanında olmak istiyordum, onsuz olmak canımı yakıyordu.

Bir de onunla sevgili olduğumu, onu istediğim gibi öpüp koklayabildiğimi, sarılabildiğimi ama sonra ansızın beni terk ettiğini düşündüm. Resmen mahvolurdum, Saeed’in yaşadıkları kolay değildi.

“Peki o nasıl bensiz bu kadar mutlu? Hiçbir şey yokmuş gibi davranabiliyor. Yüzüme ruhsuz şekilde bakabiliyor?”

Birbirlerini sevdiklerini biliyordum, bu duruma nasıl gelmişlerdi anlamıyordum.

“Sırf Arya ile evlenebilmek için kaçtığın sorumlulukların hepsini kabul ettin. Hayır, bunları geçtim, herkes Raşid Khalil’le arandaki husumeti biliyor. Sırf Arya için sineye çekip onun desteğini almaya razı geldin,” dedim.

Jad duyduklarından memnun olmamış gibi kafasını olumsuz olarak salladı. O, Arya’nın haklı olduğunu düşünüyordu. Onun açısından olayları bilmediğimizi dile getiriyordu. Yine de bizi buraya Saeed’i teselli etmek için çağırmıştı çünkü aşkına inanıyordu.

“Evleneceğin kadının kendisi olmadığını düşünüyor olabilir. Aile yemeğine kuzenin geldiği için yanlış anlamış olmalı. Bence açıklama yaparken ona her şeyi anlatmalısın. Aranızda sır kalmamalı, onu üzse de her şeyi öğrenmeli.”

Aslında söyledikleri mantıklı gelmişti.

Aniden Meto salona daldı.

“Meto?”

“Abi, yetiş!”

Kaşlarımı çatarak ne demek istediğini anlamaya çalıştım.

Üstü başı sırılsıklamdı, dışarıdaki yağmurda ıslanmış olmalıydı.

“Abi…” Ellerini dizlerine koyarak nefes alıp verdi. Dakikalarca koşmuş gibiydi.

“Yengem…”

Aklıma gelen kötü ihtimallerle yerimde dikleştim. “Ay tenlime bir şey mi oldu?”

Kafasını salladı. Hemen Meto’nun yanına fırladım.

Jad ve Saeed’in şaşkınca bize baktığını gördüm.

“Merve’ye yenge demeyeceğine göre? Kimi kastediyor?”

“Yüzüğü gönderdi ya, daha ne yapsın? Hem olacak iş değildi, evleneceği adamın kim olduğunu bilmiyordu daha… Sahte kimlikle hayat mı kurulur, evlilik mi olur? Gerçek kimliğini ne zamana kadar saklayabilir ki? Onların ilişkisi öyle ya da böyle bitmeye mahkûmdu.”

Tüm odağım Meto’daydı. Dudaklarının arasından çıkacak kelimelere kilitlenmiştim.

“Yengem kaybolmuş.”

Meto’nun omzuna tutundum. “Ne zaman? Nerede? Düzgün şekilde anlatsana…”

“Abi, şimdi ben merkeze gittim ya market yapmaya… Dönüşte baktım bizim birkaç ev yakınımızda bir sürü adam var. Hepsi izbandut gibi, birkaç tanesi takım elbiseli falan.”

“Kısa kes Meto, yengenin olayına gel.”

Meto dışarıyı gösterdi. “Dedim aha abimlere biri baskın yaptı. Bizden de az adamla gelmiştik çünkü biliyorsun.”

Sabırsızlığımın zirvesindeydim.

“Meto, bana masal anlatma, kısa kes!”

“Neyse işte her şeyi göze alarak adamların yanına yaklaştım. Bir de ne göreyim, ellerinde yengemin resmi!”

Dudaklarım aralandı. Düşmanlarım öğrenmesin diye yakınına bile yaklaşmıyor, onunla haftalardır görüşmüyordum.

“Sonra biri çıktı dedi. ‘Av sırasında kaybolmuş, fırtınadan dolayı nehir taşmış, bir an önce dağılıp bulalım.’ O böyle söyleyince ben de koştur koştur buraya geldim.”

Av sırasında mı kaybolmuş?

Kafamı cama doğru çevirip sağanak yağışa baktım. Siktir! Bu havada orman gibi bir yerde yalnız mıydı?

“Hemen bizim adamları organize et, biz de çıkıp arayalım.”

Jad yerinde doğruldu, aramızda iz sürme konusunda en deneyimlimizdi.

“Benim adamlarım dışarıda mı?” diye sordu Meto’ya.

Meto karşısında bir prensin olduğunun bilincinde oldukça saygılı şekilde konuştu. “Birazı dışarıda efendim, diğerleri hizmetli evindeler.”

Jad bana döndü. “Yanımızda takip dronları olacaktı, benimkilerle birlikte çıkalım. Ormanlık alan büyük, bu havada karadan aramak yerine havadan aramak daha kolay olur.”

Endişeli şekilde onayladım. Mehtap’ı tanımıyor ya da onun hakkında bilgi sahibi değildi ama endişemi görerek bana yardımcı olmak istemişti. Partner olmak bunu gerektirirdi, birbirimize etle tırnak gibi bağlıydık.

Aramaya başladığımızdan beri saatler geçmişti. Bu sırada bizim birkaç ev yakınımızdaki çiftlik evinin, onun çalıştığı KAN Mimarlığın sahibine ait olduğunu öğrendim. Mehtap’ı arayanlar, Kalender Kandemir’in adamlarıydı. Birkaçının Mehtap’ın arkadaşı olduğu bilgisine de ulaşmıştık ama içeriden bilgi almak zor olduğu için kesinliği yoktu.

Jad’ın takip dronlarıyla geniş çaplı aramalar yaptık, bizden çok sayıda adamları olsa da onlardan hızlıydık.

“Bulmuşlar abi!” Meto, çamura bata çıka yanıma geldi. Koordinatları telsizden aldım, hızlıca ATV’ye bindim.

“Doktor hazır mı?”

“Hallediyorum, abi.”

Mehtap’ın güvende olup olmadığını bilmediğim için korkuyordum. Saatlerdir ormanda yalnızdı ve başına bir şey gelmiş olabilirdi. Üstelik gündüz hava sıcakken yağmur bir anda bastırmıştı. Belki üstünde onu soğuktan koruyacak bir şey de olmayabilirdi. Tüm bu düşünceler bedenimden geçen ürpertiyle birleşti.

Hem fırtınalı sağanak yağıştan hem de yerlerin yapış yapış olmasından dolayı ATV’yi sürmek zorlaşıyordu, önümü görmek için gözlerimi kıstım. Tam o sırada büyük bir ağacın altında, kollarını bacaklarına sarmış öylece oturan Mehtap’ı gördüm.

ATV’nin sesini duyunca kafasını kaldırdı. “Nerede kaldınız ya? Götüm dondu burada!”

Cümlesi bittiği gibi göz göze geldik, ardından şaşkın şekilde hayal görüyormuş gibi gözlerini kırpıştırdı. Yüzü bembeyazdı, üşüdüğü belliydi.

Ağzını hafifçe aralayarak bir süre bekledi. Ben ATV’den inerken, “Serhat Bey?” diye sordu.

“Donarak öldüm mü acaba?”

Bacaklarını, üstünü başını kontrol etti.

“Mehtap, iyi misin?”

Endişeli hâlimi kamufle etmem gerekiyordu ama bunu düşünecek hâlde değildim. Mehtap cevap vermeyince genel bir ilk kontrol yaptım. Şokta değildi, bilinci tamamen açıktı. Sadece üşümüştü, karşısında beni gördüğü için şaşkındı.

Üstümdeki montu çıkartarak ona giydirdim. İtiraz etmeden sıcak olan montuma sarıldı. İçinde kaybolmuştu, fazlasıyla zayıftı.

“En son gördüğümden beri daha da mı zayıflamışsın sen?”

Sorumu hiç beklemiyor olacak ki gözlerimin içine, “Şu durumda ne konuşuyor bu?” der gibi baktı.

Ona hak vererek olduğum yerde ayaklandım. Dirseklerinden tutarak Mehtap’ı kaldırmaya çalıştım. Sanki bacaklarındaki güç çekilmiş gibi kollarıma yığıldı, ani bir hareketle onu kucağıma aldım. Şaşırdı, bu hareketi benden beklemiyordu.

Ne kadar süre aynı pozisyonda oturmak zorunda kaldığını hesaplayınca ben de şaşırdım. Etrafta yürüyerek ormandan çıkmaya çalışmak yerine arkadaşlarının onu bulacağından emin bir şekilde beklemişti. Ve haklıydı da bu havada onu arayan bir sürü insan vardı ama hiçbiri bizim gibi eğitimlerden geçmediği için profesyonel değildiler. Yıllarca Eğirdir’de arama kurtarma dâhil birçok askerî eğitim almıştık, bu yüzden daha deneyimliydik.

Önce Mehtap’ı ATV’ye oturttum, sonra önüne bindim.

“Biraz daha bekleseydin hipotermi geçirecektin, yakında olduğumuz için şanslısın.”

Kafasını sırtıma yasladı. “Şanslı mı? Ben mi?” Ses tonu cılız olduğu hâlde alayvariydi.

“Montunuzu bana verdiniz, siz üşümeyecek misiniz?”

ATV’nin hızını arttırarak eve doğru sürdüm.

“Soğuğa uzun süre maruz kaldıktan sonra sıcaklığımla ısınmaya başladığın için bayılabilirsin, bana sıkıca tutun.”

Vücudum ona nazaran sıcak olduğundan kollarını göğsüme dolayıp iyice sırtıma sokuldu. Soğukluğu tenimi yaksa da bundan rahatsız olmadım, aksine onu bulabildiğimiz için mutluydum.

Ağacın altında kalarak normalden çok daha az ıslanmıştı, hareketsiz kaldığı için de terlememişti. Bunları bilerek mi yapmıştı emin değildim ama bilincinin açık olmasının nedeni bunlardı. Gerçekten şanslıydı, sadece farkında değildi, yoksa şimdiye çok daha kötü bir durumda olabilirdi.

Eve geldiğimde adamlarım bana yardımcı oldu. Mehtap, tahmin ettiğim gibi kendinden geçmişti. Onu nazikçe sarsmadan kucağıma aldım, doğruca odama çıkarttım. Bedeni deli gibi titriyordu. Nabzını kontrol ettim, nefes alma aralığına ve cilt rengine de baktım. Olması gerekenden daha yavaştı, cildi hâlâ soğuktu.

Banyoya giderek makası aldım. Onu hiç hareket ettirmeden ıslanmış kıyafetlerini dikkatli şekilde keserek üstünden çıkarttım.

Mehtap, iç çamaşırlarıyla kalınca bir an durumun farkına varıp duraksadım.

Yutkundum.

Şu ana kadar görev bilinciyle hareket eden beynim resmen şimşekler çakarak aydınlandı. Müdahale ettiğim kişi sevdiğim kadındı ve önümde iç çamaşırlarıyla öylece yatıyordu.

Sakin kalmaya çalıştım, nefeslerimi düzenli hâle getirdim.

Odaklan, İlyas! Yardıma ihtiyacı var. Hemen onları çıkarıp sıcak ve kuru bir ortam yaratmalısın.

Elim sütyenini kesmek için uzandığında kalakaldım. “Siktir!”

Baygın yatan bir kadından deli gibi etkileniyordum, yapmam gerekenler de bunlardı. Ne bok yiyeceğimi kısa süre düşündüm. Evde kadın bir hizmetli yoktu, doktor da henüz gelmemişti. Bunun için yoldan birini çeviremezdim ya?

Başımı Mehtap’ın bedeninden başka yöne çevirerek sütyenini kestim, üstünden çıkarttım. Tabii ki aksilik olmayacak mı sandın, İlyas? Tam çekmiş çıkartırken elimin tersi hiç dokunmaması gereken bir yere dokundu. Bin kez siktir! Şansıma sokayım.

Yumuşak tomurcukları soğuktan olsa gerek dikleşmişti. Bakmamak için verdiğim mücadeleyi kaybetmemek adına gözlerimi sımsıkı yumdum. Aşağıya inip iç çamaşırını da keserek çıkarttım, üstüne battaniyeyi sardım.

Gözlerimi açıp nefeslendim. Bende de ne irade varmış be! Ayağının altındaki katlı yorganı, battaniyenin üstüne örttüm.

Yıllarca o kadar operasyona gittim, sorsan Orta Doğu’nun İsviçre'si olan kocaman bir ülkeyi yönetiyorum. Dibime tüküreyim, hiç bu kadar gerilmemiştim.

Bu aşk nasıl bir şeydi?

Bir süre Mehtap’ın yüzünü inceledim, önüne gelmiş saçlarını usulca kenara çektim.

Birkaç sıcak havlu yaptım, bunları Mehtap’ın bedenine uygun şekilde yerleştirmeye başladım. Önce başının üstüne, sonra boynuna sardım. İç çekerek yorganının altındaki bedenine baktım. Bu gece çok zor geçecekti, belli olmuştu.

Yeniden gözlerimi kapatarak önce yorganı, sonra battaniyeyi açtım. Göğsüne ve kasıklarına da sıcak havludan örttüm. Hemen ardından yeniden üstünü battaniye ve yorganla kapattım. Bu şekilde yavaş yavaş vücut ısısı kendine gelecekti.

Mehtap’ın ısınmaya başladığını anlayınca rahatlayarak derin bir nefes alıp verdim. Saçlarını at kuyruğu toplamıştı, onları açtım, işim bittiğinde yeniden saçlarını toplayabilmek için saç tokasını bileğime geçirdim. Nemli saçlarını düşük sıcaklıkta kurutmaya başladım.

Hiç düşünmediğim bir şey aklıma geldi. Uyandığında ne diyecektim? Beni onu takip eden bir sapık olarak görmezdi, değil mi?

Bir Mehtap’ın yüzüne, bir de dışarıdan yansıyan ışıklara baktım, hâlâ onu arıyorlardı.

Saç kurutma makinesini yerine bırakmak için kapıdan çıkınca Jad’la göz göze geldim.

Sırıttı. “Sonunda buldun demek.”

Başımı salladım.

Yüzüme öyle bir baktı ki gözlerinin içinden geçen imaları anbean yakaladım.

“Biz Saeed’le ortalık daha da kalabalık olmadan gidelim. Bir şey lazım olursa ulaşırsın.”

“Tamam, her şey için teşekkür ederim.”

Omzuma elini atıp sıktı. “Her zaman.”

O giderken ben de son kez Mehtap’a göz attım, vücudu ısınmaya başlamıştı.

Aşağıya inince Meto’yu beni beklerken buldum.

“Yengem nasıl? İyi mi, uyandı mı?”

“Hâlâ uyuyor ama durumu iyi…”

Salona baktığımda Jad ve Saeed’i göremedim, gitmişlerdi.

“Selim Bey sarhoş olup sızdı. Jad Bey onu da yanına aldı, birlikte gittiler.”

Başımı salladım. “Jad, yukarıya çıkıp haber verdi.”

“Bu dışarıdakileri ne yapacağız? Hâlâ Mehtap’ı arıyorlar.”

Meto, başını kaşıyarak bir süre düşündü. Koltuğun üstündeki çantayı gösterdi. “Ormanda telefonu çekmiyordu ama burada çeker, birine mesaj göndersek?”

“Kime mesaj göndereceğiz?”

“Bilmiyorum,” der gibi omuzlarını indirip kaldırdı.

Telefonu çantadan alarak yanıma geldi. “Altuğ diye birinden epey arama var. Ona mesaj atalım?”

“Mesaj atıp ne diyeceğiz?”

Telefon yeniden titremeye başladı, dışarıda bir hareketlilik oluştu.

“Doktor da geldi abi, tamam bunu ben hâlledeceğim. Sen yengemle ilgilen.”

Mutfaktan ılık su doldurup odama çıktım. Mehtap’ın alnına dokunarak vücut ısısını kontrol ettim. Boncuk boncuk terlemişti, kâbus görüyordu. Yanağına uzunca baktım. Bu yaşta kaşlarını çatmak yerine bol bol gamzelerini göstermesi gerekirdi.

Bugün burada denk gelmemiz tamamen kaderdi, buna emindim.

Usulca çift kişilik yatağın diğer tarafına uzandım. Yüzünün her bir santimini aklımda tutmaya çalışarak ifadesini inceledim. Keşke her zaman böyle yanımda yatsa, yakınımda olsaydı.

Elimi uzatsam o güzel yüzünü okşayabilir, onu doyasıya sevebilirdim. O güzel gerdanından kokusunu içime çekebilirdim ama yapmadım. Yapamadım.

Mehtap’ın izni olmadan ona asla dokunamazdım, yaşadıklarını bile bile ona bu tutumla yaklaşamazdım.

Birçok saat daha yüzünü izledim, arada sıcak havlularını yeniledim. İyi olduğuna kanaat getirince onun için bir pijama takımı ayarladım. Onları da ılık suyun yanına komodinin üstüne yerleştirdim.

Saçlarını nazikçe okşadım, çantasını yakınına bırakıp odadan çıktım. Yanında olduğum süre boyunca kâbus görmemiş, rahat bir şekilde uyumuştu. Umarım bundan sonra da sabaha kadar uyumaya devam ederdi.

Aşağıya indiğimde Meto’yu yanında bir kadınla beklerken buldum. “Doktor Hanım seni bekliyordu, abi.”

Başımı sallayıp doktora döndüm. “Mehtap yukarıda uyuyor, şimdilik bir sıkıntı yok.”

Meto ile konuşmuş olacaklar ki Doktor Hanım durumdan haberdar gibiydi.

“Merak etmeyin, Serhat Bey. Zaten hipotermi öncesinde bilinç bulanıklığı normaldir, sizi hatırlasa bile anlam verememiş olabilir.”

“Mehtap’a lütfen iyi bakın, hasta olmasını istemiyorum. Bağışıklığını güçlendirecek bir şeyler yaparsanız daha iyi olur. Kendisine pek dikkat etmiyor, gün geçtikçe zayıflıyor.”

Merdivenlere doğru bir bakış attı. “İzniniz olursa hastamı kontrol etmek istiyorum.”

Meto doktora yolu gösterirken salondaki koltuklara ilerledim, düşünceli şekilde oturdum. İlk muayeneden sonra evden gidecektim, o zamana kadar beklemeye başladım.

Aklım Mehtap’ta kalacaktı ama böylesi bizim için daha iyiydi. Umarım doktora inanırdı.


🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️

🪶 R ~ U ~ Y ~ A ~ M B ~ O ~ O ~ K ~ S 🪶

💜 Bizi takip ediyor musun?


✨ Takip etmeyi unutma 👇

Tiktok: @yazar.ruyam Youtube: Ruyam


Dreamer Kulüp'e katılın!

Yayınlanmamış bölümler, ücretsiz ön okumalar, erkek karakter gözünden bölümler ücretsiz mail adresinize gelsin.



 
 
 

Yorumlar


İstanbul Kitap Fuarı - Ulysses Yayınları
İstanbul Kitap Fuarı - Ulysses Yayınları
13 Ara Cmt
Büyükçekmece
Yaklaşan İmza Günü - Ulysses Yayınları - Salon 4 / Stand 426A Yazar Ruyam ✍️, 13 ve 14 Aralık'da Salon 4 - Ulysses Yayınları standında olacak. 🥰
bottom of page