8. BÖLÜM - GERÇEK SANDIĞIM HER ŞEY YALAN MI? - MEHTAP I Kopyası
HER GÜN SAAT 12.00'DA YENİ BÖLÜM!
AYIN 10'UNA KADAR ÜCRETSİZ - ACELE EDİN VE OKUMAYA BAŞLAYIN...
BEKLEMEK İSTEMİYORSAN HEMEN SATIN AL, SONUNA KADAR OKU!

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️
Mehtap ~ 17.12.2016 CUMARTESİ
Dış kapıyı açınca tüm gücümle bağırdım. “Dapîr! Ap! Bıraşîr! Kimse yok mu? Yardım edin!”
Aşağıdan gelen ayak sesleriyle annemin yanına geri döndüm. “Dayê. Dayan, dayê. Geliyorlar… Hemen hastaneye gideceğiz. Az daha dayan.”
Son gücüyle yüzüme bakıp gözlerini kapattı. Uğultular… Baş dönmesi… Etrafa yayılmış metalik kokunun genzimi yakması… Yanımdaki konuşmalar ve feryatlar…
Tırnaklarım deli gibi tenime batıyordu ama canım acımıyordu.
Yerimden kalkıp konağın balkonuna ilerledim. Yalnızca birkaç saat uyumuştum, hâlâ rüyada olabilirdim. Bu yaşananlar… hepsi… birbirlerine aşkla bakan annem ve babamın yaşayacağı şeyler değildi. Sadece aptal bir rüyanın içindeydim. Canım çok yanıyordu, boğuluyordum.
Taş korkuluğa tırmanırken rüzgâr yüzüme vurup saçlarımı geriye savurdu. Bir an bile düşünmedim.
Herkes buna intihar dedi, ben ise uyanış… Her gece aralıksız gördüğüm kâbuslardan sadece biriydi.
Her uyanışım, yeni bir kâbusla devam ediyordu. Her defasında kapana kısılmış gibiydim. Yetimhanede gördüğüm zorbalıklardan uyanıp renklerimi solduran o anıya gidiyordum. Aslında hepsi bir rüyaydı ve geçmişte kalmıştı.
“Teyze, sen mi geldin?” Oturma odasına ilerledim.
“Teyze?” Oturma odasında kimseyi bulamayınca mutfağa doğru adımladım.
Mutfağa girince biri ağzımı kapatıp beni kendisine çekti. Ne olduğunu anlayamadan çırpınmaya başladım.
“Şhh! Sessiz ol, Ateş Parçası. Merak etme, bu güzelliğine yazık etmemek için elimden geleni yapacağım.”
Tüm bedenim korkuyla irkildi, çığlık atma isteğiyle boğazım yanmaya başladı. Bacaklarımı gelişigüzel sallayarak ellerinden kurtulmaya çalıştım. O ise beni iğrenç bedenine daha çok bastırdı. Yanaklarımdan yaşlar süzülürken elinin boğumlarından biri ağzıma yaklaştı. Sertçe parmağını ısırdım. Acıyla geriye çekildiğinde var gücümle çığlık atmaya başladım.
Bacaklarımdaki güç tüm vücudumdan çekilmiş gibiydi, duvara yaslanarak dış kapıya ilerlemeye çalıştım. O sırada kendine gelip topuz yaptığım saçlarıma sıkıca asıldı.
Bağırmaya başladım. “Yapma! Canım acıyor, saçlarımı bırak!”
Beni kendisine doğru çevirip yüzüme sert bir tokat attı. Tokadın şiddetiyle başımı holdeki vestiyere vurdum, sonra da yere düştüm.
“Yalvarırım yapma, ne olursun yapma!”
Bağırsam da yalvarsam da üstüme gelmeye devam etti.
Kolumdaki karıncalanma hissiyle uyandım. Gördüğüm kâbuslar nedeniyle terlemiş olmalıydım, saç tellerim yüzüme yapışmıştı.
Yanımda önlüklü bir kadın vardı. Gözlerimi açtığımı görünce konuştu.
“Mehtap Hanım, iyi misiniz?”
“Neredeyim ben?”
En son Serhat Bey'in kaslı sırtına sarılmış, kokusunu içime çeke çeke ısınmaya çalışıyordum.
Koluma bakınca karıncalanmanın nedenini anlamış oldum, serum bağlanmıştı.
“Sizi kurtarma ekibindeki birkaç genç bulmuş, doktor olduğumu bildikleri için buraya getirmişler. Benim evimdesiniz, merak etmeyin.”
Ne? Beni Serhat Bey kurtarmamış mıydı?
Yaptığımız konuşmayı hatırlayınca ne kadar mantıksız olduğunu fark ettim. Bana zayıflamış olduğumu söylemişti, donmak üzere olan birine bu söylenmezdi.
Aklımın karıştığını anlamış olacak ki açıklama yaptı.
“Hipotermi geçirmek üzereydin. Kafanın karışması çok normal, belirtiler arasında var. Bu arada telefonun sürekli çalınca açmak zorunda kaldım, konuştuğum delikanlıya burada olduğunu söyleyemedim. Sen arayıp konuşursan daha iyi olur.”
Neden burada olduğumu söylememişti?
“Seni arayan adamlar açıkçası beni biraz korkuttu. Onları balkondan gördüm. Bunu söylediğim için üzgünüm, hepsi iri yarı izbandut gibi gözüküyordu. O yüzden evimi onlara söyleyemedim.”
Ee, beni buraya getirenler kimdi? Kafam iyice karışmıştı.
“Hadi, şu suyu iç.” Bana komodinin üstünde duran bardağı uzattı. Yanında pijama takımı vardı.
Yattığım yerden doğrulunca çıplak olduğumu fark edip yorgana sıkıca tutundum. Şok olmuş bir şekilde Doktor Hanım'a baktım.
“Hipotermi geçiren birini sertçe hareket ettirmeyiz. O yüzden makasla kesmek zorunda kaldım.”
Bakışlarım kenarda duran makası ve poşet içindeki ıslak kıyafetlerimi buldu.
“Vücut ısısını dengelemek için arada boynuna, göğüs duvarına ve kasık bölgene sıcak havlu koymam gerekti.”
Ona verdiğim zahmet karşısında mahcup hissettim. Hâlâ elinde tuttuğu bardağa uzandım, ılık suyu kana kana içtim.
“Kendini iyi hissediyorsan giyinmene yardımcı olabilirim.”
“Ben teşekkür ederim, kendim hallederim.”
Bana nazikçe başını salladı, sonra da odadan çıktı.
Yaşadıklarımı düşündüğümde birleşmeyen parçalar vardı. Mesela burnuma dolan Serhat Bey'in kokusu nasıl sahte bir düş olabilirdi?
Olduğum yerde doğrulurken yeniden aynı kokuyu aldım. Odanın kokusu muydu?
Yorganı ve yanımdaki yastığı koklayınca aynı koku olduğuna emin oldum. Ya kafayı yiyordum ya da burada bir şeyler dönüyordu.
Yataktan kalkıp pijama takımını giydim. Bana biraz büyük olması nedeniyle erkek kıyafetleri olduğunu anladım. Kadının kendi kıyafetleri yok muydu?
Kıyafet dolabına ulaştım, açıp açmamak konusunda kararsız kaldım. Parmaklarım kulpu buldu, yavaşça açtım. Beni erkek kıyafetleri karşıladı. Hepsi birbirinden pahalı markalara aitti, birçoğunun etiketi üzerindeydi. İçlerinden biri tanıdık geldi, elime alıp koklayınca yumuşatıcı kokusunu aldım, yıkanmıştı.
Neler oluyordu? Gördüklerim kendi uydurmam mıydı yoksa değil miydi?
Çantamı alıp içini açtım, eksik bir şey yoktu. Telefonumu elime aldım, defalarca aramış olan numaraları gördüm. Çocuklardan bir sürü mesaj vardı. Anında onları ne kadar endişelendirdiğimi fark ettim.
Bir anda bastıran yağmur nedeniyle ağaca sığınıp o sırada çocukları kaybetmiştim. Tek yapabildiğim hareketsiz şekilde saatlerce beklemek oldu çünkü benim için geleceklerini biliyordum.
Neler olmuştu? Doktor yalan mı söylüyordu yoksa bu siyah tişörtten herkeste var mıydı?
Diğer odaları gezdim, hepsinde erkek kıyafetleri vardı. Genel olarak bir resim ya da kişisel eşya bulamadım.
Telefonumdan hipotermi belirtilerini ve yapılması gerekenleri araştırdım. Kadın haklıydı, gerçekten de doktor olabilirdi ama kuşku dört bir yanımı sarmıştı.
Aşağıya inince salonda oturan kadınla yutkundum. Adını bile bilmiyordum.
“Bana neden yalan söylediniz?”
“Anlamadım, Mehtap Hanım?” Yüzümü kısa bir süre inceledi. “Siz iyi misiniz?”
“Bu ev sizin mi?”
Kadın kendinden emin bir şekilde başını salladı.
“O zaman bana odanızı gösterir misiniz?”
Şaşkınca bana baktı.
“Gösteremezsiniz çünkü kadın eşyası olan oda yok.”
“Sen… odaları mı karıştırdın?”
“Yalancılık moda olunca insan kimseye güvenemiyor işte.”
Kelimelerin üstüne bastırarak, “Serhat Bey nerede?” diye sordum.
“Ben…” Zaman kazanmak amacıyla gözünü odada gezdirdi. “Seni anlıyorum. Kafanın karışması çok normal, lütfen sakinleş, gel biraz otur.”
Yanına giderek birkaç adım kala durdum. “Bakın! Bu belirti konusunda yalan söylemediğinizi biliyorum, internetten araştırdım. Yaptığınızı söylediğiniz her şey doğru olan uygulamaymış. Belli ki siz gerçekten doktorsunuz.”
Başımı iki yana salladım. “Ama Serhat Bey'i net bir şekilde hatırlıyorum. O yüzden bana doğruyu söyleyin lütfen.”
“Lanet olsun, böyle olmaması gerekiyordu.” Kadın iç çekerek ofladı.
Yanına oturup gözlerimi üstüne diktim. “Hadi, bana her şeyi anlatın.”
“Onlara söylemezseniz anlatırım, yoksa başıma iş açarsın.”
Bana güvenmesi için gözlerimi kapatıp açtım.
“Ben ambulans hekimiyim. Dün bir adam acilin önüne geldi, ismi Metehan'dı. Acil bir hastası olduğunu söyleyerek beni apar topar buraya getirdi. Elinde dışişleri görev belgesi vardı, o nedenle bir şey diyemedim. Zaten hâlihazırda evde bakım gereken hastalara gidiyorum, o yüzden çantam hazırdı.”
“Gerçekten doktorsun… O zaman beni de sen tedavi ettin?”
Başını olumsuz olarak salladı.
Ne? Nasıl yani?
“Ben geldiğimde vücut ısın çoktan normale dönmüştü. Sana ilk yardımı ve sonrasındaki müdahaleyi diğer beyefendi yapmıştı.”
“Serhat Bey mi?” Gözlerim far görmüş tavşan gibi açıldı. “Beni o mu soyundurmuş?”
“Geldiğimde makas ve kıyafet parçaları yerdeydi, tam olarak sana anlattığım gibi ilk yardım yapılmıştı. Belli ki bu tarz müdahaleleri bilen biriymiş.”
Serhat Bey, varlıklı bir adamdı. İlk yardımı ve hipotermi durumunda yapılacakları nereden biliyor olabilirdi?
Yeni bir aydınlanmayla tansiyonum düşüyormuş gibi hissettim.
“Sıcak havlu demiştiniz?”
“Bu uygulamayı da o gerçekleştirmiş.”
Beni soyduğu yetmiyormuş gibi orama burama sıcak havlu koyup bir de düzenli değiştirmişti, öyle mi? Yatağa kokusu sindiği düşünülünce gece boyu yanımda kalmış olmalıydı.
Şok üstüne şok yaşayarak öylece kalakaldım.
“Bana gittikçe zayıfladığını söyledi. Bunun için serum takmamı, vitamin takviyesiyle bağışıklığını güçlendirmemi istedi. Ben ilk muayene için yukarıya senin yanına çıkınca uzun süre burada beni beklemiş. Endişeli gözüküyordu.”
“Sende numarası var mı?”
“Sadece Metehan Bey'in numarası var, istersen onu verebilirim.”
Ondan numarayı alıp Doktor Hanım'ı evden gönderdim. Ne yapacağıma karar vermeliydim, ya kadına söz verdiğim gibi olanları görmezden gelecektim ya da Metehan Bey'i arayıp Serhat Bey'in numarasını isteyecektim. Genelde birlikte gezdikleri için Serhat Bey’in yanında olabilirdi. Kararsızlık içinde bir sağa bir sola yürüdüm.
Şimdi adam bana yardımcı olmuştu, aslında bunu doğrudan neden bana söylememişti? Neden doktor çağırıp bir de hiç olmamış gibi davranmıştı? Onu yanlış anlayıp yakasına yapışmamdan mı korkmuştu? Hayır, neden hemen doktoru getirip müdahale ettirmek varken kendisi ilgilenmişti?
Beni çıplak şekilde mi görmüştü? Üstelik kişisel bakımım tam değilken…
Saçmala Mehtap, neler düşünüyorsun?
Galiba kafayı yiyordum, bu adam beni ne hâle getirmişti? Erkeklerden korkan benliğim, zihnimden geçen düşünceler karşısında şok geçirdi. Serhat Bey'e karşı bir şeyler mi hissediyordum?
Tamam… Aslında adamın yanlış bir hareketini görmemiştim ama… Aması vardı işte!
Derin bir nefes alıp verdim. Bir süre kalbimin düzenli olarak atmasını bekledim. Hemen şu kapıdan çıkıp gidebilirdim ya da elimdeki telefonla Metehan’ı arayabilirdim.
Hangisini seçmeliydim?
13.02.2017 PAZARTESİ
İlknur abla, kendisini tane tane ifade etmeye çalıştı. “Evet, Necmi Bey, normalde burada toplantı yapacaktık ama önemli bir görüşmeleri varmış. O yüzden…”
Necmi Bey, bu toplantıdan hiç memnun değildi ama projeyi hazırladığımız kişi Serhat Arslan olduğu için sessiz kalıp odasına çekildi. Daha doğrusu basıp gitti.
“Ay vallahi bayılacağım! Sanki ben Serhat Bey'in oteline gitmeye çok istekliyim.”
Kalender Bey'in katı kuralları nedeniyle Necmi Bey, kadın çalışanları bu tarz alanlara göndermek istemiyordu. Daha öncesinde sapık bir müşterinin mimar stajyerlerinden birini taciz ettiğini duymuştum. Bu nedenle toplantıların ofiste yapılması katı kurallardan biriydi.
“Toplantı hangi otelde yapılacak?”
İmalı bir şekilde bana baktı. “Yemekte aklın bir karıştı senin… Neden acaba?”
“Ne yemeği?”
Gözlerini tatlı tatlı kırpıştırdı. “Serhat Bey ve Meto Bey'le yediğimiz yemek, hani otellerinden bahsettiği?”
Serhat Bey’in dürtmesiyle kendime gelmiştim, o yüzden konuşmanın o kısmı bende yoktu.
İlknur abla cevap vermediğimi görünce otelin ismini ve hangisinde buluşacaklarını söyledi. Ağzım açık kaldı, şaşkınca ona baktım.
“Nasıl yani? Ama o otel zinciri dünyaca ünlü…”
Benimle dalga geçip geçmediğini anlamak için İlknur ablanın yüzünü inceledim.
Doğruyu söylüyordu. Vay canına!
“Sen o yüzden elin adamının tatil teklifine balıklama atladın.”
Bu adam milyoner falan değildi, açıkça dolar milyarderiydi. Birçok ülkede birden fazla oteli vardı. Nasıl bir adamdı da zenginliği bu kadar belli olmuyordu?
“Elin adamı sayılmaz, müşterimiz sonuçta… Hem bahsettiğin adama milyon dolarlık iki malikâne yapıyoruz.”
Allah’ım! Böyle bir adam beni kurtarmak için elinden geleni yapmış, sabaha kadar da başımda mı beklemişti? Bir de restoranda çekindiğimi görünce bana nezaket gösterip tabak hazırlamıştı. Hiç burnu havada birine benzemiyordu ki o yüzden tahmin edememiştim.
“Hem tatil yapacağımız oteli, Bodrum’daki diğer malikânenin arsasına çok yakın. Gitmişken oraya da bakarız.”
Serhat Bey, eskiden gözüme ulaşılması zor biri olarak gelirdi ama artık imkânsızdı, hatta imkânsızın da imkânsızıydı. Böyle bir adamla ortak zevklere sahip olmayı bırak, sekreterinden randevu bile alamazdım.
Stajyer maaşı ve burslarla geçinmeye çalışan bir öğrenciydim. Benim gibi bir fakir, Serhat Bey'in yaşadığı hayatı hayal bile edemezdi. Çevresinde olabilecek insanları düşünemiyordum! Bu adamın isteyip de yapamayacağı şey yoktu.
Kesinlikle Serhat Bey'i ve Metehan Bey'i yanlış anlamıştım. Birkaç hafta önce onu aramadığım için mutluydum. Ormanda beni görünce hâlime acımış olmalıydı. Beni ölüme terk etmeyip sabaha kadar bakan adama belki de ağza alınmayacak şeyler söyleyecektim. İyi ki bir aptallık yapmamış, hızlıca evden çıkıp çocukların yanına gitmiştim.
“Bizimle gelmeyecek misin?”
“Orası okula yürüme mesafesinde, istersen ben de toplantıya katılabilirim.”
Serhat Bey'in otelindeki toplantıdan sonra okula epey bir yürümem gerekecekti. Bakışlarım saate kaydı. Bitirmem gereken önemli bir projem vardı, o nedenle geç saatlere kadar okulun atölyesinde çalışacaktım.
İlknur abla omzunu hafifçe koluma sürttü. “Fikrini değiştiren yakışıklı kim?”
Kıpkırmızı kesildim. “Ne?”
“Elimde dört seçenek var. Ya Ekin ya Meto Bey ya Serhat Bey ya da onun korumalarından biri?”
Öyle hevesle söylemişti ki ağzım açık kalmıştı.
“Ya abla ne diyorsun?”
“Gençsin, güzelim, tabii ki senin hayatında da birileri olacak. Yanaklarını kızartmana gerek yok, sadece emin olmadan fevri kararlar alma yeter.”
Başımda bir büyüğümün olmadığını bildiği için kendince beni uyarmaya çalışıyordu. Haklıydı, son zamanlarda aptal düşüncelere kapılmıştım. Yok işte beyaz gülleri acaba Serhat Bey mi yolluyormuş? Şaka gibisin, Mehtap.
Bitirme projeme odaklanmam gerekirken aptal hayaller kuruyordum. Önemli olan ilişkiler falan değildi, geleceğimdi. KAN Mimarlıkta kalıp buranın tecrübeli iç mimarlarından biri olmak istiyordum. Bu sayede dilediğim gibi bir hayat yaşayabilirdim.
Belki ileride ben de vicdanlı bir adamla tanışıp sade bir hayat kurabilirdim. Doğuda büyüdüğüm için oralarda fazla çocuk bereket derlerdi. Tek kardeş olmanın zorluğunu yaşadığımdan Rabbim uzun ömür verirse eşim de isterse kocaman bir aile kurmak istiyordum. O günleri görebilecek miydim bilmiyorum ama Allah’ım en hayırlısını nasip ederdi, buna inanıyordum.
Ofisten çıkmadan önce mimari proje dosyalarını son kez kontrol ettim.
“Kat planları burada… vaziyet planı burada… tüm cephe görünüşleri burada… evet, gidebiliriz, tamamdır.”
“Hadi, geç kalıyoruz! İstanbul trafiğini bilmiyor musunuz?” dedi Ekin Bey. Haklıydı, hem de çok.
Otele varınca doğrudan resepsiyona ilerledik. “KAN Mimarlıktan geliyoruz. Serhat Arslan ile toplantımız vardı.”
Kadın, lobide oturan birine seslendi, ardından da bana döndü. “Bilgimiz var, Mehtap Hanım. Zaten Serhat Bey'in sekreteri sizi bekliyordu.”
Lobideki kadın bizi görünce telaşla yanımıza geldi. “Hoş geldiniz efendim, ben Selin. Lütfen beni takip edin.”
Eliyle arkada kalan asansörü işaret etti. Toplantı odalarını gösteren pano bu kattaydı, o nedenle şaşırarak kadına göz attım.
Asansöre binince, “Serhat Bey şu an önemli bir toplantıda, o nedenle sizi odasında bekleteceğim,” diye açıklama yaptı.
Ekin Bey'in asansörde bir sürü yer olmasına rağmen dibime girmesinden rahatsız olup birkaç adım öne ilerledim. Sekreteri sıkıştırmamak için beni sıkıştırması gözlerimi devirmeme neden oldu. Kadının rahatsız olacağını düşünüp dikkat ediyordu ama benim rahatsız olabilme ihtimalimi değerlendirmiyordu bile.
Serhat Bey'in odasına girince bizi geniş bir alan karşıladı. Ofis güzel dekore edilmişti, her yeri işlevseldi. Kadın eliyle sağdaki iki kapıdan birini işaret etti. “Burada ihtiyacınız olursa banyo var.”
Sırtıma astığım proje tüplerini alıp toplantı masasına bıraktı. “Buyurun lütfen koltuklara geçin.”
Bizi masanın önündeki koltuklara yönlendirdi. “İçecek ne arzu edersiniz?”
İlknur abla ve Ekin Bey bir şeyler isteyince, “Varsa limonlu soda,” dedim.
Varsa mı? Böyle bir yerde olmaması mümkün müydü? En kalitelisi vardır.
Ah, Mehtap, ah! Biraz daha düşünüp konuşsan iyi kızsın aslında…
Kadın bana anlayışla gülümsedikten sonra odadan çıktı. Her zaman olduğu gibi konu otelin mimari yapısından açıldı. Ekin Bey ve İlknur abla, bu konuyu hararetli bir şekilde konuşurken telefonum titremeye başladı.
Süt kardeşim Muhammed Baran arıyordu. “Müsaadenizle…”
Kapıdan çıkınca hemen karşıda sekreterlerin masası vardı, sağımda ise lüks tasarımıyla göz dolduran bekleme alanı bulunuyordu. Otelin ihtişamlı görünüşü bu kata da hâkimdi.
“Efendim, Baran'ım?”
Uzun zamandır görüşmüyorduk. Baran vakit buldukça beni arardı, belki dedemin yanında denk gelirim diye ben aramayı tercih etmiyordum, başı belaya girsin istemiyordum. En korktuğum şey sevdiklerime benim yüzümden zarar gelmesiydi. Üstelik Baran, sadece süt kardeşim değildi, aynı zamanda amcamın oğluydu, ailemden görüştüğüm tek kişiydi.
“Canımın canı, ne hâllerdesin?” Sesi bile huzur veriyordu.
“İyiyim çok şükür, sen nasılsın?”
“Sesini duydum, daha iyi oldum. Aslında sana bir şey söylemek için aradım.” Sesinde belirgin bir telaş vardı.
“Hayırdır inşallah, bıraşîr?” Kalbim yerinden çıkacak gibi atlamaya başladı. “Ne oldu?”
“Bizim Maho kız kaçırdı.” Şaşkınlıktan ağzım açık kaldı. Maho, bizden iki yaş ufaktı. “Burada ortalık karıştı, silahlar çekildi.”
“Kimi kaçırdı?”
“Candar aşiretinin ağa kızını… Sen buradaki yeni düzeni çok bilmiyorsun, belki Argun Ağa’yı hatırlarsın. Benimle top oynardı sokakta, abilik yapardı. Onun kız kardeşini kaçırmış, Maho Adal.”
Maho’nun soyadını hınçla söylemişti, öfkeli olduğu belliydi.
Bekleme alanına oturdum. “Böyle büyük bir aşiretin kızını nerede görmüş de ikna etmiş?”
Doğuda töre olayları eskisi gibi olmuyordu ama benim ailem gibi köklü aşiretler hâlâ vardı.
“Liseyi aynı okulda okumuşlar. Sorun bu değildir, canımın içi. Berdel istiyorlar.”
İstemsizce sülaledeki kızları taradım. Neredeyse hepsi evlenmişti, bekâr fazla yoktu.
“Akşamına ağalar meclisini topladılar. Dedem bir anda sanki sizi evlatlıktan reddeden kendisi değilmiş gibi mecliste berdel için seni öne sürdü.”
Gözlerim kocaman açıldı. “Baran, sen ne diyorsun? Ağzından çıkanı kulağın duyuyor mu?”
O sırada lobide bir kadının sesi yankılandı.
“Sen kimsin de Serhat'ı benim elimden alacaksın?”
Biri üstüme atıldı. “O şırfıntı sensin, değil mi?”
Ne olduğunu anlayamadan ayaklanıp kenara çekildim. Kadından duyduklarımı algılamaya çalışırken Baran’dan öğrendiklerim çoktan beni şoka sürüklemişti.
Sorular zihnimde dönüp durmaya başladı.
Bu kadın da kimdi? Ne berdeli? Ne oluyordu?
🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨
⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️
🪶 R ~ U ~ Y ~ A ~ M B ~ O ~ O ~ K ~ S 🪶
💜 Bizi takip ediyor musun?
✨ Takip etmeyi unutma 👇
Instagram: @ruyam.books @yazar.ruyam
Tiktok: @yazar.ruyam Youtube: Ruyam
.png)



Yorumlar