top of page

9. BÖLÜM - ARAMIZDAKİ MESAFEYİ KİM BELİRLİYOR? - MEHTAP I

9 Kas
6 dakikada okunur

HER GÜN SAAT 12.00'DA YENİ BÖLÜM!

AYIN 10'UNA KADAR ÜCRETSİZ - ACELE EDİN VE OKUMAYA BAŞLAYIN...

BEKLEMEK İSTEMİYORSAN HEMEN SATIN AL, SONUNA KADAR OKU!

Mehtap - Birinci Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Mehtap - İkinci Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Mehtap - Üçüncü Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Karanlık, rüya gibi fonda uyuyan kadın ve beyaz yazı: RUYAM MEHTAP ARK EVRENİ

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️


Mehtap ~ 13.02.2017 PAZARTESİ

Kadına göz attım. “Siz kimsiniz?”

Kadın sinirli ifadesini bozmadı. “Merve Ekşioğlu. Arslan ailesinin müstakbel geliniyim.”

“İyi, ne güzel. Üstüme neden atıldınız?”

Şaşkın bir şekilde etrafına baktı, yeniden bana döndü, sonra köşedeki sekreter masasında duran adama göz attı.

“Mehtap denen kız, bu değil miydi? Yanlış kıza mı saldırdım, Kenan?”

Bize eşlik eden kadın sekreter olaya müdahale etmek için koşturarak yanımıza geldi.

“Merve Hanım, otelde ne yapıyorsunuz? Buraya girmeniz yasak, unuttunuz mu?”

Kaşlarımı çatıp bir Merve denen kadına, bir de sekreter Selin Hanım’a baktım.

Araya girerek, “Bir dakika, bir dakika,” dedim. “Benim adım Mehtap ama olayı anlamadım.”

Merve küçümseyici gözlerle beni süzdü. “Sen Serhat'la birlikte değil misin?”

“Ne?” dedim şaşkınlıkla. “Ben KAN Mimarlıkta çalışıyorum. Buraya da Serhat Bey'in malikâne projesi için geldik. Ekibim de içeride… İnanmıyorsanız, girip onlara da sorabilirsiniz.”

Merve denen kadın şaşırarak bana baktı, sonra erkek sekretere göz atıp yeniden bana döndü. “Sen şimdi Serhat'la aranızda bir şey olmadığını mı söylüyorsun?”

Başımı olumlu olarak salladım.

Baran neler olduğunu merak ettiği için çağrıyı sonlandırmamıştı, endişeyle ismimi söylediğini duyabiliyordum. Tabii Merve denen kadın da duyuyordu. Bir erkeğin bu şekilde adımı seslenmesi ona tuhaf gelmiş gibiydi, aklı karışmıştı.

Asansörden inen Serhat Bey'e gözlerim kaydı, o da şaşkınlıkla bir bana bir de Merve'ye baktı. Merve ise karşısındaki ciddi duruşum nedeniyle beni inceliyordu, doğru söyleyip söylemediğimi anlamaya çalışıyordu.

“O zaman neden her gün Serhat'ın sana beyaz gül gönderdiğini açıkla bakalım.”

Cümledeki kelimelerin her biri kafama balyoz gibi indi. Serhat. Her gün. Beyaz gül. NE?

Hayretle açılan gözlerim nedeniyle kadın da şaşırdı.

“Anlamadım?” diyebildim sadece.

Gün içinde reddettiğim düşünceler beynime doluştu. Allah’ım, adamın bakışlarında bir şeyler var demiştim, meğerse bu kadınla birlikteyken bana her gün beyaz gül gönderiyormuş.

Durumumu bildiği için, “Bunun arkasında kimse yok, çabuk kandırırım,” diye düşünmüş olmalıydı. Zira kimsesiz olduğum ayan beyan ortadaydı. Onun gözünde yalnızca kandırılması kolay bir avdım. İki gün benimle eğlenip üçüncü gün ortalıktan kaybolacaktı, ben de hiçbir şey yapamayacaktım.

Yanımıza büyük adımlarla ulaştı, yüzü hem çok kızgın hem de gergindi.

“Senin burada ne işin var? Otele girmen yasak, unuttun mu?” diye kızdı.

Ulan belli ki kadından her türlü yararlanıyorsun, bir de otele girmesine yasak mı koydun? Seni cibilliyetsiz! Diğer kadınlarla rahatça takılabilmek için otele gelmesini yasaklamadıysa ben de bir şey bilmiyordum.

Merve gözleri dolu dolu Serhat'a baktı. Evet, artık Serhat Bey değildi. Gözümde “Bey” olabilecek tüm özelliklerini yitirmişti.

Merve'nin bakışları kendi yüzük parmağına değdi, sonra da sinirle parmağındaki alyansı çıkarıp Serhat'ın göğsüne fırlattı. Utanmaz herif… Bir de kızın parmağına yüzük takmış, sadakatsiz pislik!

“Sana yıllardır verdiğim emeklere yazıklar olsun, asla değmezmişsin.”

Bana kısa bir bakış attı. “Helal olsun kızım,” der gibi baktığımı görünce bir süre afalladı.

“Bana verdikleri tek bir sözü yerine getirmedi, al hayrını gör!”

Çekip gitti, öyle bir şok içinde kalmıştım ki İlknur ablanın dokunuşuyla kendime geldim. Ekin Bey, beni ve Serhat'ı süzdü.

“Bir an bağıran sensin sandım. Oteli inleten kadın şu giden miydi?”

Sorusuna cevap veremedim. Bakışlarım Serhat’ı buldu. Üstünden sekerek yere düşen alyansa iğrenç bir kusmuğa bakarmış gibi göz attı.

Yanımızda duran sekreteri Selin'e, “Alın şu şeyi gözümün önünden,” dedi.

Şeyi mi? Ona yıllardır emek veren birine böyle mi davranıyordu?

Hem o kim oluyordu da hayatında biri varken kapıma güller gönderiyordu?

O saniye beynimin içinde şimşekler çaktı. Bu adam beni çıplak görmüştü. Hastanede iki gece yanımda kalmıştı. Getirdiği ilk beyaz gülü hatırladım, o gece hissettirdiklerini ve daha fazlasını… İkinci gece getirdiği buketteyse tamı tamına 17 adet beyaz gül vardı. Hâlâ kurumuş güller duvarımda asılıydılar.

Nefes alma yetimi kaybetmiş gibiydim. Sanırım uzun zamandır geçirmediğim ataklardan birini geçiriyordum. Elim istemsiz olarak boynuma gitti. İlknur abla, bunu fark edip benimle konuşmaya çalıştı ama tüm sözcükler bir kulağımdan girip diğerinden çıkıyordu. Uğultudan başka bir şey duymuyordum.

Doktorun söylediklerini o kadar doğru kabul etmiştim ki “Ya bu adam bana bir şey yaptıysa?” diye düşünmemiştim. Hisseder miydim? Hissederdim elbet. Ama ya oramı buramı elledi ise?

Bakışlarım Serhat'ın gözlerine korkuyla tırmandı. Bana bir şey yapmış mıydı? Ben artık daha fazlasını kaldıramazdım. Onu daha net görebilmek için buğulu gözlerimi kırpıştırdım.

Neler olduğunu anlayabilmek için bir yandan sekreteri Selin’i dinliyor, diğer yandan bana endişeyle bakıyordu.

Gözleri arkamızdaki sekreter masasını buldu. Kenan denen sekreteri göz hapsine aldı, sanki onu kırk parçaya bölmek istiyordu. Ürkütücüydü. Bunlar tam anlamıyla katil birinin bakışlarıydı.

Nereden mi biliyordum? Serhat’ın deniz mavisi gözleri babamın bakışlarını andırıyordu.

Şaşırdım, onu daha önce böyle incelememiştim. Göz renginin farkında bile değildim. Üstünde benim giydiğim elbisenin renginde koyu kahve bir takım vardı. Kumaşına kadar neredeyse aynıydı. Tabii onun kumaşı zengin işi dururken benimki orta hâlliydi. Uzaktan bakan kişiler bizi çift bile sanırdı.

Şimdi dikkat edince ilk karşılaştığımız günden beri her karşılaşmamızda aynı renkte giyinmiş olduğumuzu fark ettim. Bu adam takıntılı bir sapık olabilir miydi? Böyle güçlü birinden acilen nasıl kurtulabilirdim?

Aklım bir anda bin teori üretip binbir çözüm arayışına girdi. Korkunçtu! Daha önce yaşadığım iğrenç ötesi anlar sanki kâbuslarımdan çıkıp gelmiş gibiydi.

Serhat'ın yanındaki insanları azarlamasıyla kendime geldim. Bakışlarım asistanında, sekreterlerinde, güvenlik görevlilerinde gezindi. Burası bir anda tıklım tıklım olmuştu.

“Size o kadın benim bulunduğum herhangi bir yere girmeyecek demedim mi?”

O kadın mı? Parmağında alyansını taşıyan bir kadın için nasıl konuşma şekliydi bu? Gözlerim Serhat’ın parmaklarını buldu. Onda herhangi bir yüzük yoktu. Sadece bileğinde basit bir toka vardı.

Fark ettiğim detayla nefesim kesildi. Bileğindeki saç tokası bana mı aitti?

Serhat, sekreter Selin'in gözlerinin içine bakınca kadın korkudan başını iyice aşağıya indirdi.

“Hemen Ahmad’ı çağırın bana!”

Kimseden çıt çıkmazken saçlarına beyazlar düşmüş bir kadın başını hafifçe öne eğip sağ elini kalbinin üzerine koydu. “Emrederseniz, (جلالتكم) Celâletukum.”

Kadının bu hareketi dudaklarımın aralanmasına neden oldu. Bizim toplumumuzda tam tersi saygıdan bu kadının elini öper, başımıza koyardık. Bu adam gözlerinde neydi? Haşa ilah mı? Sultan mı? Kral mı? Altı üstü zengin bir zamparaydı işte.

Ateşin başıma vurmaya başladığını hissettim. Serhat'ın üzerine saldırmamak için kendimi zor tutuyordum. Öfkeyle bakan gözlerim, Serhat'ın üstünden bir saniye bile ayrılmadı. Belki fiziksel olarak bir şey yapamazdım ama bakışlarımla onu diri diri katledebilirdim.

İlknur ablanın koluma girmesiyle odaya geri döndük. “İyi misin, güzelim? Neyin var?”

Ekin Bey, soğuk bakışlarıyla bir beni bir de odaya yeni giren Serhat'ı inceledi.

“İyiyim, İlknur Hanım.”

Serhat’ın endişeli bakışlarını üstümde hissettim.

Bu şekilde toplantıya odaklanmam çok zordu. Proje sahibi -bay zampara- olduğu için onu dövmemeliydim. Eminim bir ton avukatı vardı, hayatımı karartırdı, bu nedenle ortamdan hemen uzaklaşmalıydım.

“İznin olursa bugün toplantıya katılmasam?”

Daha önce böyle bir şey istemediğim için İlknur abla şaşırdı.

“Tabii! Ama ben…” Gözleri Ekin Bey ve Serhat'a takıldı. “Burada kalmalıyım. İşim bitene kadar oyalanabilir misin?”

Kolumdaki elini avucumun içine alarak hafifçe sıktım. Bu yaptığım hareketle şaşırsa da bir şey söylemedi. Anlamını biliyordu, o yüzden bana ayak uyduracaktı.

“Dışarıda Baran'la konuşuyordum. Yolda olduğunu söyledi, heyecandan elim ayağıma dolaştı, ondan şaşırdım.”

İlknur abla bozuntuya vermedi. “Epeydir birbirinizi görmemiştiniz. Yanına geliyor demek?”

Yerimden kalktım. “Müsaadenizle,” diyebildim.

Endişeyle, “Varınca mesaj gönder, merak ederim,” dedi.

Başımla onu onayladım.

Odadan çıkıp atlı koşturuyormuş gibi kimseye bakmadan asansörlere yürüdüm. O sırada sıkı sıkıya kavradığım telefonum titremeye başladı. Ekranına baktığımda Baran'ın aradığını gördüm. Endişe etmiş olmalıydı ki telefonda birkaç cevapsız çağrı vardı.

İnsan avucunda titreyen telefonu nasıl hissetmezdi?

Ne Baran'ın çağrıyı sonlandırdığını ne de yeniden aradığını fark etmemiştim.

Asansör kata yaklaştığında arkamdaki kapının açılıp kapandığını duydum. Hemen köşedeki otel çalışanları saygıyla oldukları yerde toparlandılar. Böylece odadan çıkan kişinin Serhat olduğunu anladım.

Süt kardeşimin aramasını açtım. “Efendim, aşkım?”

“Ma ne diyisan!” Boğazını temizledi. “Mehtap, benim Muhammed Baran.”

Dudaklarımdan yalancı bir kıkırtı döküldü. “Evet sevgilim, şimdi aşağıya iniyorum.”

Bu sefer anlamış gibi, “Ha!” dedi. “Anladım biri var yanında, iyi bari canın nasıl isterse öyle konuş. Ama benim de seninle konuşmam gerekenler var acil unutmayasın, yoldayım.”

Arkamdaki adım sesi kıkırdamamla birlikte bir anda kesildi, asansör açılınca sanki geldiğini hiç duymamışım gibi asansöre bindim.

Gözlerim Serhat'ın ayakkabılarından yavaşça yukarıya tırmandı. “Asansöre bindim canımın içi, çekmez. Birazdan görüşürüz.”

Göz göze geldik. Bakışlarında gördüğüm duygular hem beni rahatsız etti hem de meraklandırdı. Onu tanımıyordum ama kesinlikle içimde kabul etmek istemediğim türde hisleri uyandırıyordu. Bu fazlasıyla garipti. O yüzden bir an önce Serhat'ın yörüngesinden çıkmam gerekiyordu. Hem de çok ama çok hızlı bir şekilde…

Asansör kapanırken elini bir anda içeriye uzatıp kapının kapanmasına engel oldu. Köşede meraklı gözlerle bize bakan çalışanların ve hemen arkadaki sekreterlerin pürdikkat odaklanmış bizi izlediğini fark ettim.

“Kim o?”

“Anlamadım?”

Kaşlarını çattı. “Seni öyle güldürebilen… Kimdi o?”

“Size ne?”

Sorusuna bu şekilde cevap vermem düşündükleriyle birleşince onu öfkelendirmiş gibiydi. Gözlerinin içindeki duygularda hayal kırıklığı belirdi. Birçok duyguyu aynı anda yaşıyordu, hangi birini okuyacağımı şaşırdım. Nedenini anlamasam da bu durum midemin bulanmasına neden oldu. Garip bir gerginlik vardı üstümde, her an çığlık atabilirdim.

“Sana,” dedi üstüne basarak. “Kim olduğunu sordum. Hâlâ güzelce soruyorken bana cevap vermeni öneririm.”

Söylediği cümlenin anlamıyla duraksadım, beni tehdit mi ediyordu?

“Kim olduğunu ben öğrenirsem bu artık senin için ne anlama geldiğini önemsizleştirir.”

Adam soğukkanlılıkla herkesin içinde beni tehdit ediyordu. Takıntılı manyak!

Elin sıyrık Arap zengini, beni, kendi ülkemde, sevdiğim bir insanla tehdit ediyordu!

Gözlerimi kısarak ona baktım.

“Benim sizinle hiçbir yakınlığım yok, o yüzden sorunuza cevap vermeyeceğim.”

Keyiften uzak alaycı bir gülümseme takındı.

“Yakınlığımız yok mu?”

“Yok!”

Cevabım üzerine kahkaha atıp bir anda sustu. Bu adam tam bir psikopattı!

Asansörün içine adım atıp hemen önümde durdu. O kadar yakındık ki nefesi nefesime karışıyordu.

“Birkaç hafta önce benim yatağımda çırılçıplak yatıyordun ama yakınlığımız yok, öyle mi?”


🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️

🪶 R ~ U ~ Y ~ A ~ M B ~ O ~ O ~ K ~ S 🪶

💜 Bizi takip ediyor musun?


✨ Takip etmeyi unutma 👇

Tiktok: @yazar.ruyam Youtube: Ruyam

 
 
 

Yorumlar


İstanbul Kitap Fuarı - Ulysses Yayınları
İstanbul Kitap Fuarı - Ulysses Yayınları
13 Ara Cmt
Büyükçekmece
Yaklaşan İmza Günü - Ulysses Yayınları - Salon 4 / Stand 426A Yazar Ruyam ✍️, 13 ve 14 Aralık'da Salon 4 - Ulysses Yayınları standında olacak. 🥰
bottom of page