top of page

10. BÖLÜM - KALBİMDEN ÖNCE ÖFKEM KONUŞUYOR - MEHTAP I

10 Kas
7 dakikada okunur

HER GÜN SAAT 12.00'DA YENİ BÖLÜM!

AYIN 10'UNA KADAR ÜCRETSİZ - ACELE EDİN VE OKUMAYA BAŞLAYIN...

BEKLEMEK İSTEMİYORSAN HEMEN SATIN AL, SONUNA KADAR OKU!

Mehtap - Birinci Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Mehtap - İkinci Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Mehtap - Üçüncü Hikaye - ARK Evreni
TRY 299.99TRY 199.99
Satın Al
Karanlık, rüya gibi fonda uyuyan kadın ve beyaz yazı: RUYAM MEHTAP ARK EVRENİ

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️


Mehtap ~ 13.02.2017 PAZARTESİ

Söylediklerinin anlamı bambaşka yerlere gidiyordu. Derin bir nefes alıp ayağımı malum bölgesine kaldırıyormuş gibi yaptım. Benim vuracağımı fark edip bacağıma müdahale etmek için iki elini uzattı.

Serhat'ın dikkati malum bölgesine kayınca aynı Emin'in öğrettiği gibi Osmanlı tokadını suratına geçirdim. Parmakları elimi yakalamak için havalandı ancak yetişemedi.

Yüzü asansörün yan duvarına dönerken tokat sesi gürültüyle yankılandı.

Beş parmak izimin olduğu yanağını belli bir süre kıpırdatmadı, sanki bir şeyleri hazmetmeye çalışıyormuş gibi bekledi. Saniyelik kaldırdığım bacağımı fark edip savunma yapması dikkatimi çekti, refleksleri iyiydi, dövüş konusunda bilgili olduğu belliydi.

Serhat yavaşça bana döndü. “Yarışırsınız.”

Neden böyle söylediğini anlamadım, açıkçası bunu duymayı beklemiyordum. Sinirlenir, bağırır, çağırır hatta belki o da karşılık verir diye düşünürken gülümsediğini görmek beni afallattı. Ayrıca bir de sadistti! Ona tokat atmamdan zevk almış gibi bir hâli vardı, utanmasa diğer yanağını da uzatacaktı.

“Geçtiğimiz haftalarda yakın arkadaşımın yüzünde de böyle bir iz oldu.”

Arkamdaki aynaya bakıp yüzünü inceledi, gülümsemesi genişlerken hayretle ifadesine baktım.

“Daha bu sabah morlukları geçmediği için Saeed'le dalga geçmiştim.” Bana döndü. “Yemin ediyorum Reis'le yarışırsın, ikinizin de eli ağırmış.”

Ne Reis'i ya? O kimdi?

Anlamadığımı görünce elini hafiften salladı. “Aman, uzun hikâye. Bizimki kuzeniyle magazine yakalanınca tabii Şeyha Hazretleri durur mu? Onu aldattığını düşünerek Osmanlı tokadını yapıştırdı.”

Olduğu yerde mırıldandı. “Reis öyle demişti, değil mi? Yoksa başka bir adı mı vardı? Yok ya Osmanlıydı. Yoksa Türk tokadı mıydı?”

Yeniden yüzüme baktı. “Neyse…”

Hemen yanıma geçip asansörün aşağıya inmesini bekledi.

Ne diyeceğimi bilemeyerek öylece kaldım. Böyle bir tepki beklemediğim için ne yaşadığımı da çözemiyordum, bağırmam, çağırmam hatta belki Serhat'ın üstüne yürümem gerekirdi ama onu da yapamadım.

Neden bu adama hiçbir tepki veremiyordum?

Asansör lobiye varınca ona hiç bakmadan asansörden indim. Dış kapıya yürürken Serhat’ın beni takip ettiğini fark ettim. Serhat'ı gören çalışanlar önce şaşkınca bize bakıyor, ardından saygıyla oldukları yerde toparlanıyordu. İlk geldiğimizde konuştuğum resepsiyon görevlisi kadın şaşkınlıktan donakaldı.

Ne vardı yani? Serhat'ın yanında ilk defa mı kadın görüyorlardı? Bu neyin aşırı tepkisiydi? Saçma sapan işler…

Resepsiyonda görev yapan kadın kendine gelip ayağa kalktı. O sırada yüzündeki hayrete düşmüş ifade hâlâ duruyordu. Bu kadar ilginç olan neydi, anlamıyordum.

Arkamda yürüyen Serhat'a bakınca gözlerini hiç kırpmadan beni izlediğini gördüm. Gözlerimiz birleşince dudaklarındaki gülümseme gözlerine yansıdı.

Neden bu kadar mutlu olmuştu? Tokadı yiyince az olan beyin hücreleri de mi ölmüştü? Kesin ölmüştü, şu manzaranın başka izahı olamazdı.

Dilimin ucuna gelen küfürleri dilimi ısırarak bertaraf ettim, kapıdan çıkarak yürüyüş yoluna girdim. Arkamda hâlâ ayak seslerini duyduğum için sinirle iç çektim. Gerçekten diğer yanağına da tokat istiyordu.

Onu görmezden geldim, beş dakika kadar üniversite yolunda yürüdüm. En son arkamda sessizce yürümek yerine adımlarını hızlandırarak yanıma geçti, bir süre bu şekilde yürüdü.

Attığım ters bakışlara rağmen ısrarla yanımda yürümeye devam edince durdum.

“Ya sen ne yapmaya çalışıyorsun?”

Olduğu yerde bir asker edasıyla hazır ola geçti. “Özür dilerim.”

Kaşlarımı çatıp yüzünü inceledim. “Ha sen özür dileyeceksin, ben de ‘Tamam ya, ay canım, istemeden yapmış,’ mı diyeceğim?”

Birkaç adım atıp önümde durdu. “Hak ettiğim için bir şey söyleyemem. Haklıydın, daha fazlasını da yapabilirsin.”

Ya bu ne saçmalıyordu? Birazdan daha fazlasını gösterecektim, o olacaktı!

“Senin kafanda sorun mu var? Sen ne ima ettiğinin farkında mısın? Ben senin, Merve denen kadını aldattığın günübirliklere benzemem.”

Kaşlarını çattı. “Birincisi, kafamda bir sorun yok. Hatta ülke ortalamasının çok üstünde bir zekâya sahibim.”

Bir adım yaklaştı. “İkincisi, ben hiçbir kadını aldatmadım. Merve ile aramda olanlar zannettiğin gibi değil.”

Bir adım daha atınca aramızda neredeyse hiç mesafe kalmadı. “Üçüncüsü, ben bir bakirim.”

Neymiş? Bakir mi? Ha?

Gözlerimin en derinlerine baktı. “Bir süredir bundan fena çekiyorum. İnan ki dinime bağlılığım var, yoksa feci şekilde günaha teşvik ediliyorum.” Tek kaşını kaldırıp, “Senin tarafından,” diye ekledi.

“Pardon, ne?”

Bu adam tüm dengelerimi şaşırtıyordu. Beni otelden beri takip eden kendisiydi. Kalkmış bir de onu tahrik ettiğimi mi söylüyordu? Sokarım ben böyle işe!

Sinirden kuruduğu için dudaklarımı yaladım, o sırada gözleri dudaklarımı buldu.

“Bak bu şekilde.”

“Sen kafayı mı yedin? Ne kadar hızlı vurdum da böyle sıyırdın?”

“Ben seni gördüğüm ilk an delirdiğimi hissetmiştim, sen biraz geç fark ettin.”

“Ne diyorsun be adam?”

“İlk tanışmamızı hatırlamaman beni çok üzdü. Hâlbuki benim kalbim uzun zamandır deli gibi atıyor.” Parmağını kalbime doğru kaldırdı. “Senin için…”

Hayatımda ilk defa kalbim dörtnala koşmaya başladı. Sözlerinden etkilenmiş miydim? Yakışıklılığı mı beni bu duyguları hissetmeye itiyordu yoksa kafayı yiyen ben miydim?

İçimdeki sinir un ufak oldu. Üstelik tek yaptığı güzel bir gülümsemeyle bana bakmaktı.

Ben… elektrik akımında çarpılmış gibiydim. Gözlerimi ondan çekerek yere indirdim, birkaç nefes alıp verdim, odağımı toparlamaya çalıştım, yaşadığım saçmalığa karşı başımı iki yana salladım.

Ona bakmadım, yanından dolaşıp yürümeye devam ettim. O da sessizce ben üniversiteye varana kadar yanımda yürüdü. Bu nasıl bir adamdı? Hem sanki bana çok yakındı hem de bir o kadar uzaktı. Bu böyle neyin hissiydi de hiç tanımıyordum?

“Seni çıplak görmedim. Sıcak havlu yerleştirirken gözlerimi her seferinde kapattım. Başka bir seçeneğim olmadığı için mecburdum, yoksa rahatsız olacağını bildiğim hâlde bunu yapmazdım. Hipotermi sınırındaydın.”

“Orada… o evde ne işin vardı?”

“Sana anlattığım gibi sevgilisi onu terk eden arkadaşımı teselli etmek için oraya gitmiştim. O ev arkadaşımın, ben sadece onun misafiriydim. Meto nefes nefese geldi. ‘Abi yetiş! Yengem kaybolmuş,’ dedi. Sonra seni ormanda buldum. Öyle yani…”

“Bana neden yenge diyor?”

Gözlerinin içi parladı. “Türkiye’de öyle deniyormuş.”

“Kime?”

“Kardeşi gibi gördüğü adamın sevdiği kadına…”

Bir süre bakıştık. İma ettiği şeyin farkında mıydı acaba? Yoksa Türkçesi mi yetmiyordu yine?

“Terk edilen arkadaşını teselli ettin, o da gidip tokat mı yedi?”

Omuzlarını indirip kaldırdı. “Hıhı… Tokat attıktan sonra en yakın arkadaşı ve kardeşleriyle birlikte gidip her zaman takıldıkları barda kafayı bulmuşlar. Geceyi de üstündeki otelde geçirmişler.”

“Belli ki çevrende dinini yaşayan bir tek sen varsın.” Açıkça dalga geçiyordum, ona zerre güvenmiyordum çünkü yalan söylüyordu.

Başını ciddi bir şekilde ileri geri salladı. “Güzel tespit, kesinlikle doğru. Benim de seninle ilgili bir tespitim var.”

Onu takmayarak kampüs kapısına ilerledim. Bana hiç işime yaramayacak aptal bir hikâye anlatıyordu, bu saçmalığa daha fazla tahammül edemeyecektim.

“Sevgilin falan yok, değil mi? Hani şu dışarıda, otelin önünde seni bekleyen adam? Öyle biri yok.”

O zamana kadar söylediğim yalanı unutmuştum. Şok içinde ona doğru döndüm. İlknur ablaya söylediklerim aklıma gelirken Serhat'a ne diyeceğimi bilemedim.

Sırıttı. “Anladığım üzere benim tespitim de doğru.”

Birkaç adım atıp yanıma yaklaştı. “Bir an kalbime indiriyordun, güzelim. Bir daha böyle şeyler yapma.”

Güzelim mi dedi o bana?

Şaşkınlıkla dudaklarım aralanınca bakışları dudaklarıma kaydı. “Bak, yine beni günaha sokuyorsun. Hâlbuki benim örnek insan olmam gerekiyor.”

Göz bebeklerinin içi parlıyordu, bana böyle bakan birini ilk defa görüyordum.

“Bugün gülünü sana ben getirsem olur mu?”

Kafamı öyle bir yakmıştı ki “Ne gülü?” diye sordum.

“Anladım, sen şimdi dersi de dinleyemezsin.” Kendi kendine güldü.

Elimdeki telefonu yüzüne doğru kaldırdı. “Ne yapıyorsun sen?” dedim panikle.

Zengin olduğunu bilmesem hırsız sanacaktım ama istese kendine bu telefon markasını satın alırdı, biliyordum, o kadar zengindi.

Telefonu yeniden bana uzattı. “Al bakalım. Dersi dinlemek istemezsen ya da bana soracakların olursa istediğin zaman mesaj gönderebilirsin.”

“Ben niye sana mesaj göndereyim be!”

“Tamam, sinirlenince sövmek için de arayabilirsin. Ben yıllarca testosteron kokan erkeklerin arasında kaldım, hiç çekinmene gerek yok.”

“Allah’ım, sen bana sabır ver,” diye söylendim.

Gökyüzüne bakıp beni işaret etti. “Allah’ım, sen konuyu biliyorsun.”

“Sen delirmişsin, başka açıklaması yok!” Turnikelere ilerlerken duraksadım.

Arkamı döndüm. “Ben otelin önünde beni bekliyor demedim, sen yanlış anlamışsın. Yolda olduğunu söyledim çünkü yolda.”

Cevap vermesini beklemeden turnikelerden geçtim. Sırtımdaki karıncalanmadan onun beni izlediğinin farkındaydım. Kendi kendime, “Deli,” diye mırıldandım.

Bu adam hiç böyle birine benzemiyordu. Sorsan dinine bağlıymış, yalancı! Tanıdığım en büyük yalancı, artı manyaktı. Ha bir de neymiş, bakirmiş… Merve denen kadın gözümün önünde fırlattı be yüzüğü! “Sana verdiğim emeklere yazıklar olsun,” dedi üstelik, demedi mi?

Atölyeye doğru yürürken bir anda duraksadım.

“Seni öyle güldürebilen… Kimdi o?”

O beni kıskanmış mıydı? Yani, bir erkeğe karşı güldüğümü görünce mi çıldırmıştı? Bu adam tahmin ettiğimden de takıntılıydı.

Parmak ucumdan başıma kadar ürperdim. İster istemez, “Yandın Mehtap,” diye düşündüm. Bu harbiden deliydi.

“Ben seni gördüğüm ilk an delirdiğimi hissetmiştim.”

Kalbim neden böyle atmaya başlamıştı? Mehtap, hemen kendine gel!

Tabii, ben çok toydum. Şimdiye kadar yanıma kimseyi yaklaştırmayınca ilk sınırlarımı ihlal eden erkekten etkilenmiştim. Evet, tamamen ondandı. Yoksa bana seni yatağa attım imaları yapan biri beni etkileyemezdi, hem de asla!

Bin kalbim olsa birini bile bu zengin zamparaya vermem. Bir de yalandan kendini açıklamaya çalışması yok muydu? Gözlerimi devirip atölyeye girdim, yerime oturdum.

“İlk tanışmamızı hatırlamaman beni çok üzdü. Hâlbuki benim kalbim uzun zamandır deli gibi atıyor. Senin için…”

Elimi kalbimin üstüne koydum. Hissettiğim hızlı gümleme sesleriyle başımı masaya yatırdım. İlk tanışmamızı hatırlamıyorsun da ne demekti? Aramızdaki o garip kıvılcımları mı kastediyordu?

Mehtap, saçmalıyorsun güzelim, acilen kendine gelmelisin. O adam sana olmaz, yol yakınken canın acımadan sen dön o yoldan…

“Bir an kalbime indiriyordun, güzelim. Bir daha böyle şeyler yapma.”

Gözlerimi sıkıca yumdum. Asansörde nefesinin nefesime çarpması… gülüşü… ısrarla peşimden gelmesi… sesinin tınısı… Ben mahvoldum. Ben boku yedim. Nasıl böyle şeyler düşünürdüm? Önceliklerim vardı benim, başarılı bir mimar olacaktım, kendim gibi zor durumda olan kız çocuklarına yardım edecektim. Ayaklarımın üstünde durup güzel bir yuva kuracaktım. Bu adam beni çok üzerdi, biliyordum.

Sakın yalandan hareketlerine kapılma, Mehtap.

Odağımı toparlamam gerekiyordu, bugün dersim yoktu, proje için gelmiştim. Tüm dikkatimi projeye vererek akşama kadar çalıştım.

Bakışlarım son kez masanın üstünde gezindi. Üniversite tercihlerimi yaparken temmuz ayı gibi Kiraz Mevsimi isimli bir dizi başlamıştı. Oradaki başrol erkek bir mimardı. Her hafta bölümlerini teyzemle izlerdik. Tabii ben mimarlığı Ayaz'dan öğrenince bir günde çizebildiği projeyi de gerçek sanmıştım, aslında böyle bir şeyin imkânı yoktu. Beni sen yaktın be, Ayaz, neyse ki yakışıklı bir abiydin. Rol arkadaşıyla da ne güzel yakışıyorlardı, aralarındaki çekim on numara beş yıldızdı.

Şu an tek ihtiyacım sabır, uykusuzluğa direnme gücü, x200 proje bitirme hızıydı. Benim, işte bu kadar basit isteklerim vardı ama hayat bana dert, daha fazla keder ve çokça tasa veriyordu.

Eve döndüğümde ilk defa kapımda beyaz gül yoktu. Şaşırdım. Birkaç saniye kapıya baktım, sonra merdivenlere göz attım. Aylardır gelen güllere o kadar alışmıştım ki yokluğu kendimi garip hissettirdi. Kapıyı açıp odama ilerledim, gözüm komodinin üstündeki gülleri buldu. İçlerinden kurumuş olanları çıkarttım, sonra da kaşlarımı çattım.

Ne yani bu gülleri hâlâ başucumda mı tutacaktım? Üstelik kimden geldiğini bildiğim hâlde?

Vazoyu kaptığım gibi sabah boşalttığım çöp kutusuna ilerledim. Vazosuyla birlikte doğrudan içine bıraktım. Evet, yeri burasıydı.

Bu adamın bana -nişanlıyken ya da onun gibi bir şey- beyaz gül göndermesindeki amaç neydi?

Güzel kokan beyaz güllere baktım. Çöp kutusuna hiç yakışmamışlardı, hem güllerin ne suçu vardı?

Başımı iki yana sallayıp mutfaktan çıktım. Yeniden odama dönünce kıyafetlerimi çıkarıp üstüme geceliklerimden birini giydim. Beynim önce Serhat, sonra proje yüzünden tam anlamıyla yanmıştı.

Erkenden yatağa girdim, birkaç saat uyuyup ardından yemek için kalkacaktım.

Tam uykuya dalmıştım ki kapı önce tıklatıldı, sonra çalmaya başladı. “Hayır, açmıyorsam müsait değilim işte. Daha ne diye çalıp duruyorsun?”

Ayak yordamıyla tüylü terliklerimi buldum. “Neyin ısrarı bu? Savaş mı çıktı?”

Üstüme sabahlığımı geçirip ayağa kalktım. Melodinin sesi kulaklarıma dolarken bu saatte ısrarla zile basan kişiyi algılamaya çalıştım. Birine bir şey mi olmuştu?

Adımlarımı hızlandırdım. “Emin, eğer sensen bu sefer harbiden kafanı kıracağım.”

Kapıyı açınca gördüğüm kişi karşısında birkaç kez gözlerimi kırpıştırdım. Hâlâ rüya mı görüyordum? Hayır, bu olsa olsa kâbustu.


🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨ ~ 🥀 ~ ✨

⚠️ Yetişkin okurlara uygundur. Tetikleyici unsurlar bulunabilir. ⚠️

🪶 R ~ U ~ Y ~ A ~ M B ~ O ~ O ~ K ~ S 🪶

💜 Bizi takip ediyor musun?


✨ Takip etmeyi unutma 👇

Tiktok: @yazar.ruyam Youtube: Ruyam

 
 
 

Yorumlar


İstanbul Kitap Fuarı - Ulysses Yayınları
İstanbul Kitap Fuarı - Ulysses Yayınları
13 Ara Cmt
Büyükçekmece
Yaklaşan İmza Günü - Ulysses Yayınları - Salon 4 / Stand 426A Yazar Ruyam ✍️, 13 ve 14 Aralık'da Salon 4 - Ulysses Yayınları standında olacak. 🥰
bottom of page